Görücusuz Usul

Ding Dong! Çalan zille birlikte kapıya koştum. Bu günün hemen olup bitmesi gerekiyordu. Aslında görücü usulü denen iş gayet aklıma yatan bir iş. Beni benden iyi tanıyan insanlar benim huyumdan suyumdan daha iyi anlar. Ailer aileleri tanır, sorun sıkıntı kolay kolay olmaz. Kapıyı açar açmaz gözüm kaskı takılı olan kuryenin elindeki poşete takılı kaldı. Üzerinde minik de bir not vardı. "Yanlış oldu sanırım." Elinde tuttuğu fişte bir şeyler aradı. "Sare Kılıç?" "Benim." Ben ne olduğunu anlayamadan kurye paketi bana uzattı. Almam için zorluyodu beni! Yine çattık deliye! "Buyurun." "Ben sipariş vermedim ama, bir yanlışlık oldu sanırım." Ben şaşkın şaşkın kaskın camından seçemediğim gözlere bakarken anlamış olacakki kurye kaskının camını açtı. "Gayet doğru oldu bence." "Anlayamadım?" Yüzümdeki her bir mimik birbiri içine girip sıkışırken o kaskın içinden buğulu çıkan sesiyle gülüyordu. "Bu siparişin tek doğru adresi sensin diyorum." Mimiklerim kendini serbest bırakırken cevap vermek üzere içime derin bir soluk çektim, havada kalan ellerim arasına bırakılan, pardon atılan, paket geri cevap vermemi engellemişti. Merdivenlerden hızla inerken gülmeye devam ediyordu, kıkırdamaları hiç kesilmedi zaten, resmen benimle oynamak hoşuna gidiyordu. Benimle oynamak? Benimle oynamak?! İki avcumda da nereden geldiğini bilmediğim koca gizem kutusunu dış kapının sesini duyduğum anda ardım sıra durmuş olup biteni izleyen anneme devrettim, vakit kaybetmeden o adamı yakalamam gerekiyordu. Ya şimdi ya hiç! Artık görücüye gelen kişininde numara olmadığına eminim, ayrıca o numaranın evimi bildiğine de eminim... Peşini öylece bırakamazdım yani. Üzerimdeki siyah saten elbiseye ev terliklerine aldırmadan son sürat çıktım evden. "Koşma kızım!" Annemin sesindeki alaya iki dakika öncede maruz kalmıştım, resmen gözümün önünde iş birliği yapıyorlar, benden saklama zahmetine dahi girmiyorlardı. gerçekten gitseydi yakalayamazdın zaten anyway Madem benimle konuşmak için çok heveslisin neden öylece kaçıp gittin? Geçekten konuşmak isteseydin böyle mi yapardın? Binadan çıktığımda motora binmek üzere bir adam gördüm, gözlüğüm olmasa da görebilmiştim, motorun mandalını indirdi şakası yoktu ciddi ciddi gidiyordu. "Bekle!" Hayatı boyunca hiç bağırmamış birine göre yüksek çıktı sesim, daha önce kimseyi kızacak kadar kafaya takmamıştım. sen benim ilkimsin filan Sesimi işitince kendini bozmadan yanına gitmemi bekledi. Her an çekip gidebilecek şekilde bekliyordu ama. Dibine kadar da girsem görenileceğim tek şey kendi yansımamdı. Konuşmanın ciddiyeti açısından elimi atıp yukarı çıkarttım camı. İlk kez böyle gözler gördüm, yangın gibiydi, yanan bi eve bakar gibi, alev gibi... Gözlerine dalan gölzerimi kırpıştırarak kendime gelmeye çalıştım, resmen beni yakıyordu gözleri. "Kurye ye benzer bi haliniz yok!" O kaskın altından inanılmaz çekici olduğuna emin olduğum şekilde sırıtıyordu. Bu durum bi onu eğlendiriyordu. "Kurye değilim zaten balım." "Biliyordum! Anca sen olabilirdin zaten!" "O ne demek? Anca senin kadar psikopat biri evime kadar ge- "Durma ya neden durdun? Devam et." "Edemedim..." Yalandan yüzünü eğip kollarını çiçek yapınca karşımda küçücük çoçuğa dönüşüverdi. İçinde küçük bi çocuk olduğunu biliyordum bir tek içinde olmadığını da görmüş oldum. "Tek işim sensin derken şaka yapmamıştın sanırım?" "Sende anneni al gel, evlenelim derken şaka yapmadın umarım, yoksa kadına çok ayıp olacak." "Ya sen manyak mısın?" İstemsiz gülerken ne kadar çok hoşuna gittiğini fark ettim, gözleriyle alevli güldü resmen. "Yani şu sıralar manyak oldum doğru, birine." "Gerçekten İstanbula geldin yani?" "Evet, gerçekten." "Annen?" "O tam olarak gelemedi tabi ama ben seni ona götürürüm." "Ben her şeyi kabul ettim bi o kaldı." "Yani kabul etsen çok güzel olur aslında." "Sen bana adını bile söylemezken benden bunu nasıl istiyorsun?" "Haklısın." "Ee?" "Eesi çok haklısın!" "Şaka gibisin!" Boş bakışlarının benden istediği bir şey vardı, ama o şey bende yoktu, benim sabrımda yoktu. Karşımdaki, ağzımdan…