Hayata Aldanmayan Kargalar.

Aptalca bir şeyler yapmamıştım; sadece sahilde bir şişe viski bitirmiş ve sonra nasıl hatırladığıma hâlâ şaşırdığım bir biçimde, bir yabancıdan Batun'u aramış ve sahilde içmeye çağırmış ve viskiden nefret ettiğimi söylemiş -koca bir şişe bitirdiğim halde- bana votka getirmesini istemiştim. Batun da beni ikiletmeden votkamı getirmişti ama yine de beni eve getirmişti. Ben de votkanın yarısını içmiş, sonra da kusarak uyumuştum. Uyandığım zaman hayatımdan ve baş ağrımdan nefret ediyordum. Tek yapmak istediğim işe gitmek ve planlı toplantılarıma katılmak, daha sonrasında da kafamı dağıtmak için saatlerce çizim yapmaktı; tabii önce kendime gelip toparlanmam gerekiyordu. Yataktan kalktım, elimi yüzümü yıkadım ve kendime kahveyi demlenmesi için hazır hale getirdim. Aslında şu an ihtiyacım olan şey sağlam bir Türk kahvesiydi ama filtre kahve ile idare edecektim. Kahvem demlenirken kaslarım gevşesin ve rahatlasın diye hafif pilates hareketleri yaptım. Kaslarım pilates sayesinde güzelce gevşemiş ve rahatlamıştı. Ben de demlenen kahvemden bir fincan aldım ve bahçeme çıktım. Apartmanımın giriş katında oturduğum için çok güzel bir bahçem vardı ve rahattı bir bahçe takımım. Bahçe takımının masasına doğru yanaştım ve oturup kafamı dinlemeye başladım. Kendi kendime dinlenmeyi hiç sevmiyordum; çünkü ne zaman kendimle kalsam düşünmek istemediğim şeyler geliyordu aklıma. Böyle zamanlarda her zaman alkole kaçmış ve ona sığınmıştım. Bunun ne kadar yanlış olduğunu elbette biliyordum ama düşünmek ve üzerine düşmek acı veriyordu. Ben de düşmek istemediğim zamanlarda kendimi işime adardım; yani her zaman. Bu beni her şeyden korurdu, düşünmediğim zamanlarsa istediğim gibi yaşardım. Batun'la da öyle bir evrede tanışmıştım. Hayat amacı olmayan, işsiz, boş beleş yaşayan küçük bir kızdım ve hatalarımın en büyüğü alkol ile çok erken tanışmış olmamdı. Her şeyden kaçmak istediğim zamanlardan biriydi; 17 yaşında alkolle tanışmıştım ve dibine düşmüştüm. Aklınıza gelemeyecek saçmalıklar yapıyordum. Sarhoş olup saçma insanlarla yatıyor, kavga çıkarıyor, karakolluk oluyordum ve bunların hata olduğundan bir haber bir şekilde yaptıklarımdan haz duyuyordum. Batun o zamanlar 20'lerinde gencecik bir çocuktu. Yattığım ve adını bile hatırlamadığım adamlardan birinin arkadaşıydı. Beni o adamın yanında görmüş, ne kadar küçük ve yaralı olduğumu görmüştü. Ona hiçbir zaman yaralarımı açmamıştım ama o her zaman benim yaralarımı sarmıştı. Önce herkese karşı olan sert kabuğumda küçük bir çatlak açıp arkadaşım olmuştu, daha sonra da göğüs kafesimin ortasındaki kara boşlukta kendine bir yer bulup abim olmuştu. Bunların hepsini nasıl yapmıştı bilmiyorum ama sadece yanımda durarak yapmıştı. Önce taşkınlıklarımdan vazgeçmiş, okuluma odaklanmış, sonra da kendi hayatımı kurmaya başlamıştım. Yaptığım o hatalardan ve adamlardan asla pişman olmadım; çünkü onlar bana Asi'yi kattı, onlar bana Batun'u kazandırdı. Ne ben şimdi o adamın adını hatırlıyorum ne de Batun hatırlıyor o adamı ama o adam bize birbirimizi kazandırdı. Batun'un hayatı her zaman fazla iyi, fazla düzgündü ve onun hayatına bir kusur lazımdı. Ve artık ben vardım; "Bana hayatıma geldin ve beni kendime getirdin Asi rüzgarım," derdi. Benim de artık harika da olmasa güzel bir hayatım vardı. Hatalarım hâlâ benimleydi ve onlardan asla utanmıyordum ama artık yapmıyordum. Ee yani bir çoğunu artık yapmıyordum. Alkolü azaltmış, faydasız adamlarla aramı açmıştım. Kendimi önce okuluma adamış, sonra iyi bir iş sahibi olmuştum ve Nur'dan ve onun sahip olduğu her şeyden arınmıştım. Acılarından, bağlılıklarından, çevresinden ve asla sahip olamadığı evinden. Bu sayede güçlü bir kadın olmuştum; onu, onun sahip olduğu anıları da silmiştim. Tekrar hatırlamak gibi bir niyetim yoktu. Biraz burada kafamı dinleyecek, ardından şirkete geçecek ve toplantılarıma katılacağım. 🌊 Şirkete gelmeden markete uğramış ve kendime bir paket sigara almıştım. Bağımlısı değildim ama alkolle aramı biraz açmam gerektiğini bildiğimden ve dün akşam da bir viskiyi bir…