Ertesi Sabah.

Şirkete vardıktan sonra her şey olağan akışında ilerledi. Her ne kadar Batun'un teklifini kabul etsem de bunu istemiyordum ve bunun huysuzluğu üzerimdeydi. Tek temennim, yeni gelecek tasarımcının harika bir iş çıkartıp beni bu saçma olaya dahil olmaktan kurtarmasıydı. İşlerimi her zamankinden erken bitirmiştim. Bu sebepten şirketten erken çıkma kararı aldım ve bu fazladan süreyi kendim için en verimli şekilde kullanmak için yola koyuldum. Aslında yapılacaklar listem oldukça kabarıktı ve fazladan süre çok işime yarayacaktı. Şirketten çıkıp eve giderken markete uğrayıp alınacaklar listemi tamamlamıştım ve, evet, düzen ve disiplin seven bir insan olarak genelde hep bir listem olurdu ve bunlar da bence en basit örnekleriydi. Sorarım size: Sizin hiç mi alınacaklar listeniz olmadı? Elbette olmuştur. Ve benim de vardı ve o listenin maddelerini büyük bir disiplinle yapmaya çalışıyordum. Evet, çalışıyordum; çünkü iş hayatım özel hayatımı her zaman sekteye uğratırdı ve ben de iş hayatımdan arttırdığım ufak anlara onları sığdırmayı düşünüyordum. Ve evet, işte şu anda tam olarak buradaydık. Listemdeki yeni bir maddeyi tamamlıyordum. O madde ne mi? "Kendine zaman ayır." Diye saçma sapan bir maddeydi ve her listemin sonunda bundan bir tane vardı. Çünkü psikoloğum Nevin Hanım, bunu yapmamın bedenime ve ruhuma iyi geleceğini söylemişti ve o zamandan beri bunu yapıyordum. Ve evet, hâlâ aynı psikolog ve hâlâ seansların başında yaptığım o tatlı şakayı unutmadı ve bana birkaç haftada bir muhakkak kendisini sorar. Küçük bir detay vereyim: İsmi kendisi olabilir ama o tam bir haydut ve Batun ve Nevin Hanım asla ona adıyla hitap etmiyor; "haydut" diyor. Nevin Hanım'a, Batun'un canımın içi kedimden ve Batun'la olan ilişkilerimden bahsederken öğrenmiş ve şaka ile karışık ona hep haydut demeye başlamıştı. "E, küçük haydut ne yapıyor bakalım?" diye küçük küçük soruları pek de eksik olmuyordu aramızda. Ve Batun, kedim, gerçekten bir haydut olduğu için bunu söylerken Nevin Hanım'ın tek sebebi o küçük şakadan nefret ediyor oluşuydu bence. Telefonumdan gelen bildirim sesi ile önümde duran işkence aracından, pardon, küçük hobiden başımı kaldırdım. Batun'dan mesaj gelmişti. Huysuz Şirin: "Ne yapıyorsun bakalım agresif Şirine?" " Sana bol bol küfrediyorum bebeğim. Sen ne yapıyorsun? " Huysuz Şirin: "Hazırlanıyorum. 10 dakikaya kapındayım, hazır ol." Evet, bunun ne demek olduğunu biliyordum. Bu, içmeye gideceğiz demekti ve şu anda biraz votkaya asla hayır diyemezdim. " 35 dakika'dan önce beni kapının önünde göremezsin. Şu kendine zaman ayır zımbırtısını yapıyorum. " Huysuz Şirin: "Sana votka teklif ediyorum ve ret mi ediliyorum? Sen iyi misin?" Gözlerimi istemsizce devirdim. " Tabii ki de reddetmiyorum. Votkayı reddedersem Rus atalarım beni çarpar. " Evet, itiraf ediyorum: Alkolü seviyordum. Alkolü çok seviyordum ve bundan asla vazgeçmek gibi bir niyetim yoktu. İşkolik hayatım ve inanılmaz bir iş disiplinim olsa bile üniversite yıllarından beri votka için kurşun atar, kurşun yerdim ve karaciğerim, neden bir başkası değil de benim bedenimde var olduğu ile ilgili kara kara düşüncelerdeydi. Ama şunu da belirtmem lazım ki ayyaş bir pislik de değildim; ağzımla içer, adabımda davranırdım. En azından çoğu zaman. Huysuz Şirin: "Sana fazladan en fazla 5 dakika. Al bunu ve 15 dakika sonra kapıda ol. Yoksa Rus atalarına kalmadan ben seni çarparım." Evet, Allah'tan hazır sayılırdım. Yapılacaklar listemdeki 'duş al' maddesini çoktan gerçekleştirmiştim. Bu yüzden ıslak saçlarımı kurutup güzel bir makyajla hazır hâle gelecektim ve bu hobi zımbırtısınıda sonra yapacaktım. 🌊 Evet, hazırlanmam Batun'un istediği gibi 15 dakikada olmamıştı; benim istediğim gibi 35 dakikada da olmamıştı. 25 dakikada harika bir siyah göz makyajı yapmış ve en sevdiğim gece elbisemi giymiştim. Elbisem siyah ve üzerinde işlemeleri olan bir elbiseydi. Göbek kısmında siyah transparan bir kumaş vardı ve kumaşın üzerine de işlemeler eklemiştim. Aslında elbise siyah ve transparan detaylara hakimdi ama bu e…