3.Bölüm “Cihan”

Cihan Soykanın ağzından… Yavaş yavaş yattığım yataktan kendimi kaldırmaya yeltenirken, bileklerimden beni engelleyen kelepçelere bakarak sesli bir küfür savurdum “Hassiktir” ardından içeriye giren Hemşireye hiddetle dönerek “Ya şu kelepçeyi açın, yada beni mapusa tekrar gönderin! Bu şekilde biraz daha kalırsam yamulacağım burda!”sesimi kontrol etmeye çalıştım. Hemşire kız korkusunu belli etmemeye çalışarak “Merak etmeyin Cihan bey, Doktor bey çıkış işlemlerinizi imzaladı, birkaç saat sonra Jandarmayla beraber buradan ayrılacaksınız” diyerek yanıtladı beni, bu sefer cevap vermeden sadece kafamla onayladım. Hapisane duvarlarının arasında hiçbirşeye katlanamaz, dahada tahammülsüz bir adam olmuştum. Kolay değildi kardeşim için bile olsa başkasının yerine ömrümden on sene vermiştim. O zamanki yarı çocuk, yarı olgun aklımla büyük suçu üstlenmiş, daha fazla canın yitmesindense kendi hayatımdan on seneyi bu dava uğruna heba etmiştim. Tutuklandığımda henüz 17 yaşındaydım, kardeşim Ferhat çocuk aklıyla akranlarının gazına gelmiş, gizlice çaldığı babamın silahıyla Hasan Ağanın erkek kardeşi Süleyman Boran’ı vurmuştu. Bunu tesadüfen gören bizden bir adam koşarak kan ter içinde bize yetişmiş, olanları tek nefeste bize anlatmıştı. Babamın dizleri tutmamış bir anda olduğu yere yığılıvermişti. O an hiç düşünmeden yerimden fırladığım gibi olayın gerçekleştiği yere atım Karayı alarak hızla gitmiştim, uzaktan Jandarma arabasını farketmiş, onlardan önce yetişmek için hızla Karama komut verdim “Hadi güzel kızım benim çabuk” Karam beni anlamış gibi hızlanmış yokuşu arabanın geçemeyeceği yerden çıkmış beni Ferhata yetiştirmişti. Ferhat dona kalmış bir şekilde titriyor, yerde yatan Süleymana bakarak sadece ağlıyordu. Hızla onu kendime çevirdim ve kollarımı ona sardım “Sen ne yaptın Bıre mın*, sen ne yaptın diyerek sessizce fısıldadım” “Bee ben bilmiyorum abi, ben sandım ki sadece korkuturum, sen yapamazsın dediler, onlar sizin kanınızı akıttı dediler” Gözlerimi yumup birkaç saniye derin bir nefes aldım ve devam ettim “Jandarma geliyor sen hiçbirşey yapmadın, ben yaptım çabuk ver elindekini!” diyerek elinde tuttuğu silahı bir hışımla ondan aldım. “Abi sen ne diy…” Ferhat sözünü tamamlayamadan Jandarma olay yerine gelmiş, önce yerde yatan cesede ardından elinde suç aletiyle duran bana bakarak “Tutuklayın” diye komut veren komutanın dediğini yapmaya yeltenecekken peşlerinden hızla gelen babam araba daha tam durmadam inmiş, elime takılan kelepçelere bakarak “Komutanım durun daha çocuktur o, silah benimdi benim hatam beni alın gözünüzü seveyim” diye haykırmaya bana ulaşmaya çalışmıştı. “Neresi çocuk bunun Ahmet Ağa koskocaman aklı başı yerinde delikanlı derhal bizimle karakola gelip ifade verecek” diyerek götürmeye başladı beni “Daha 17 yaşındadır komutanım bakmayın siz onun heybetine” diyerek yineledi babam kendini. “Ben onu bunu bilmem Ahmet Ağa yerde yatan bir ceset var ve suç aleti oğlunun elindeydi. Gerisini mahkemede anlatırsın hadi bekleme yapma” diyerek babamı geride bırakmıştık. Arabaya binerken babamı ilk defa dizlerinin üstüne çökmüş ve ağlarken görmüştüm. Bana bakarak kafasını iki yana sallayıp boynunu bükmüştü. Sorgum yapılmadan evvel Babam avukatıyla yanıma gelmiş “Sen ne yaptın Cihanım, suçu üstlenmekte neyin nesi daha yaşın kaç, başın kaç ifadende ben yapmadım diyeceksin o kadar!” diyerek sesini kontrol altında tutmaya çalıştı. Masaya diktiğim gözlerimi ona çevirmiş “Ne demek yaşın kaç başın kaç ağam! Ferhat astım hastası daha 14 yaşında, mapustan sağ çıkamaz bilmezmisin!” diyerek yanıtladım onu ardından babam “Bilirim elbet, onu mu ateşe atacağımı düşünürsün ben üstleneceğim suçu o kadar!” diyerek bana doğru hiddetle yeltenmişti “Olmaz ağam, koskoca aşiret annem kardeşlerim sensiz olmaz seni müebbetten aşağı yargılamazlar, ben ne kadar gerekirse yatacağım!” diyerek kendimi çekmiştim. Babam avukata bakarak sen ne dersin Ersin diye soran bakışlarını yöneltti Ersin Beyin “Efendim, Cihan henüz 18 yaşını doldurmadığından cezasını en aza indir…