1. Bölüm; Tanıştığımız O Yaz

Bölüm şarkıları: Manifest=Snap Buray= Taç mahal Pinhani= Beni sen inandır Ariana Grande & Iggy Azalea = Problem 🍉 Dışarıdan adımın seslenilmesiyle çalan şarkının sesini kısıp, bikini üstümün üzerine ince bir tişört geçirdim. Camı açıp üst bedenimi dışarı çıkartırken göreceğimi bildiğim yüzler bana sırıtarak bakıyordu. Biri hariç. "Kızım demedik mi herkes 8'de hazır olsun diye? Şezlong kalmıyor sonra." Diyar. Mahallemizin olmazsa olmazı. Biraz aceleci bir tip ama zamanla seveceğinize eminim. Kendimi bildim bileli bakkalda çırak olarak çalışır. Bir gün terfi alacağına canı gönülden inanıyoruz. "Sarkma şöyle camdan da, çakılacaksın bir gün kafa üstü." Korumacıdır da. Ailelerimizin gözü kapalı güvendiği tek kişi. Aklı başında olan tek kişi de diyebiliriz. Onunda imtihanı biziz. "Çantamı alıp geliyorum. Kumru geliyor mu?" "Geldim!" "Bende geldim!" Diyen Efe tam arkasında elinde kocaman bir dondurma arabası şemsiyesiyle duruyordu. Kendimi tutamadan güldüğümde Diyar elini burun kemerine dayamış sabır diliyordu büyük ihtimalle. "Onu nerden bulduğunu sormayacağım da, amacın ne çok merak ettim?" "Bizim balkondakini söktüm. Annem fark etmeden yerine koyarsam sıkıntı yok. Niye öyle bakıyorsun kardeşim plaja kadar güneş kafamıza mı geçseydi?" Haklı tarafı olsa da onunla birlikte takılırken anksiyeteyi kapının dışında bırakmamız gerektiğini bazen unutuyorduk. Gülük içeri geçerken plaj çantamı elime alıp koştur koştur kapıya ilerledim. "Anne ben çıkıyorum! Pşşt, Nisan geliyor musun?" Televizyonun karşısında uyuya kalan kız kardeşimi dürtsem de mırıldanıp arkasını dönüp yatmaya devam etti. Gece geç yatmış olmalıydı. Dış kapıyı açıp dışarı çıktım. Terliklerimi giyerken annem mutfaktan elinde bez torba ile çıkıyordu. "Mayıs bunu da alın yanınıza. Kahvaltı yapmadınız zaten, abuk subuk şeylere para harcamayın oralarda. Kim bilir nasıl yapılıyor." Bez poşetin kenarından içine bakarken doğradığı karpuzları gördüm. "Soğuk mu?" "Soğuk tabii kız geceden koydum dolaba!" Hızla yanağına ıslak bir öpücük bırakırken neşeyle gülümsedim. "Of sen var ya bir tanesin!" "Hadi oradan," Dedi şakacı bir sinirle kendini geri çekerken. "Dikkatli olun." Merdivenlerden ikişerli inerken arkama doğru seslendim. "Nisan uyandığında yanımıza gelmek isterse sahildeyiz anne." Kapıdan çıktığım an yürümeye başlamalarıyla koşup büyük şemsiyenin altına girdim. Güneş kremim sahile gidene kadar eriyip gidebilirdi yoksa. Çantamı omzuma takarken bez poşeti Diyar'a uzattım. Nasılsa taşıdığı eşyası yoktu. Bir tişörtle denize gidip geliyorlar tüm gün denizde ne kadar yorulduklarından dert yanmaktan başka işleri yoktu. "Karpuz mu o?" Efe'nin sorusuna başımı salladığımda gözleri hızla parladı. "Budur ya! DİVA KADIN DİVA!" Elinde ki kocaman şemsiyeye aldırmadan geri dönüp kolunu Diyar'ın yanında sessizce adımlayan Adem'in omuzuna attı. Tabii bunu yaparken çarpıp geçtiği bizleri umursamıyordu. Kumru'nun çığlığını duymazdan geldi. "Adem'im, sosyal kelebeğim sen nasılsın? Bugünde vahiy yoluyla mı ileteceksin bize düşüncelerini?" Adem, yalnızca Efe değil bize nazaran da içimizde en sessizimizdi. Bizim yanımızda mutlu olduğunu bakışlarından anlasakda sohbetlerde daha çok dinleme taraftarıydı. Yaşanacakları içinde yaşar, sessizce hallederdi her şeyini. Bir gün onu da sosyalleştirecek birinin geleceğine inanıyoruz. Ben mi? Ben, Mayıs. Beş kişilik bir ailenin 2. kızıyım. Babamın annemi evliliğe ikna etme çabası tam olarak 1 yıl, 1 ay sürmüş ve babam evlendikleri ayın güzelliğini anmak adına ismimi Mayıs koymuş. Tabii benim arkamdan gelecek olanında kız olduğunu tahmin edemeyince ona da tanıştıkları ayın ismi kalmış. Nisan. Ablam... Ablam biraz bahtsız kalmış isim konusunda. Ailenin ilk kız torunu olunca söz büyüklere kalmış birazda. Yoksa o da isminin Kadriye olmasını istemezdi sanırım. Babamın arkadaşlarıyla birlikte Yalova'da geçireceği küçük nisan tatili annemle tanışmasına vesile olunca kendimi bildim bileli her yazımız Yalova'da geçer. O yüzden buranın yeri bende hep ayrı olacak. Zamanı ne…