33. BÖLÜM

Anestezi ya da uyku ilacı alsam, hayatın zalimliği geçene kadar hiçbir şey hissetmeden uyusam keşke... Gözlerimi yeni güne istemeyerek açtım. Bugün büyük gündü. Ya kan dökülecek, kaoslu bitecekti ya da sakinlikle... Birinci ihtimalin olma olasılığı daha fazlaydı. Olay, kavga, gürültü kaldıracak halim kalmamıştı. Besmele çekerek yataktan kalktım. "İşimi kolaylaştır, Allah'ım" dua ederek duşa girdim. Havanın soğukluğuna aldırmadan soğuk suyla duş almıştım. Bedenim soğuktan titrese de rahatlama gelmişti. Ruhum cayır cayır yanıyorken bedenime sıcak su işkencesi yapmak istememiştim. Duştan çıkmış, üzerimi giyerken telefon çaldı. Jiyan Ağa'nın koruması Ercan arıyordu. Burnumdan nefes vererek telefonu açtım. "Ağam, günaydın" "Günaydın, Ercan" "Jiyan Ağam geç olmadan gidelim diyor" "Siz geçin, bende geliyorum" "Tamam, ağam" Telefonu kapatıp yatağın üzerine fırlattım. Biri de demiyordu Fırat sen ne yapmak istiyorsun, senin fikrin ne? Hıh, töre diye yaşayan insanlardan anlayış beklemem komikti. Hazırlanınca direkt salona indim. Bizimkiler kahvaltı yapıyordu. Beni gören Kumru yerinden kalkıp koşarak yanıma geldi. "Günaydın, amca" Prensesime gülümserken kucağıma aldım, yanaklarından öptüm. "Günaydın, prensesim" "Günaydın, Kurê min" Kumru'yu yere indirirken anneme cevap verdim; "Günaydın, dayê" "Amca, oyuncak almaya gidelim mi?" "Oyuncaklarını koyacak yer kalmadı konakta, kızım" Kumru dudaklarını büzerek annesine baktı. "Ama, anne. Yeni bebekler istiyorum" "Bugün işim var, prensesim. Söz yarın oyuncakçıya götüreceğim seni" "Yaşasın!" Kumru zıplayarak tekrar kahvaltı masasına oturdu. "Dicle, hadi çıkalım" "Kahvaltı yapmayacak mısın, abi?" "Yok, Jiyan Ağa bekliyor" "Tamam, abi" Dicle masadan kalkarken annem bakışlarını bana dikti. "Oğul, bir daha düşün. O kadını bu eve tekrar getirmen doğru değildir!" "Daye, akşam konuştuk bunları. Tekrar laf anlatmayacağım!" Annemin ne söyleyeceğini dinlemeden salondan çıktım. Akşam eve geldiğimde hepsini karşıma almış, Arjin'in tekrar bu konağa geleceğini söylemiştim. Annemin tepkisi sert olmuştu. 'Kocam onun yüzünden mapusta' demiş, gelmesini istememişti. Saatlerce laf anlatmak için çabalamıştım. Görüyordum ki konuştuklarım boşa gitmişti. Hâlâ kendi bildiğini söylüyordu. Dicle gelince arabaya binmiş Doğanlı'ların konağına doğru yol almıştık. Aradaki mesafe azaldıkça gerginliğim artıyordu. Belki son dakikalarımı yaşıyor olabilirdim. Yürüyen Sinir Devran rahat durmazdı. Cüneyt ve Azat'ın da tepkisiz kalmayacağını biliyordum. Bacılarını tekrar göndermek istemeyeceklerdi. Sonuna kadar haklılardı. Aynı şey Dicle'nin başına gelseydi Diyarbakır'ı yerinden oynatırdım. Gelin görün ki dört harften oluşan töre kelimesi kendi yazdığı kurallardan başka bir şey bilmiyordu. "Abi" "Efendim" "Kolay olmayacak değil mi?" Sorusuna cevaben kafamı salladım. Birazdan kıyametin kopacağı konağa gelmiştik. Aşiret liderleri ve Jiyan Ağa'nın arabası konağın önündeydi. Hükmü verenler bizden önce gelmişti. Arabayı kapıya yakın yere park edip, indik. Kapının girişindeki korumalara selam verdikten sonra içeri girerek üst kata çıktık. Merdivenlerin başında konağın çalışanı olduğunu düşündüğüm bir kadın karşıladı bizi. Herkesin salonda olduğunu söyleyerek, bizi salona götürdü. "Hoş gelmişsiniz" Şifa Hatun oturduğu yerden konuşmuştu. "Hoş bulduk" diyerek ağaların ve Şifa Hatun'un elini öptük. Dicle Arjin'in annesinin yanına, bende mecburen Devran'ın yanına oturmuştum. Ters ters bakan Devran'ın bakışlarına aynı şekilde karşılık verdim. Arjin burada yoktu, ailesi sakin duruyordu. Anlaşılan olacaklardan haberleri yoktu. "Şifa Hatun" "Buyur, Jiyan Ağa'm?" "Fırat Ağa geldiğine göre ziyaretimizin sebebini açıklamak gerekir" "İnşallah tahmin ettiğim şey değildir" Devran imayla konuşmuştu. Jiyan Ağa kınayan bakışlarıyla Devran'a baktıktan sonra tespihini çekerek konuşmasına devam etti. "Arjin kızımız yeteri kadar baba ocağında kalmıştır" "Ne demek yeteri kadar? Burası onun evi, kalacağı yerde burasıdır!" "Devran!" Haşim Ağa uyarır bakışlarını att…