23. BÖLÜM

Telefonun sesiyle zoraki gözlerimi açtım. Elimi komodine uzattım. Telefonu alınca arayanın kim olduğuna bakmadan açıp kulağıma götürdüm. "Alo" "Günaydın, Fırat. Uyandın mı?" Konuşan kişinin bizim aşiretten Berzan olduğunu anladım. "Uyuyordum, Berzan" "Kusura bakma, rahatsız ettim" "Bir şey mi oldu?" Esnerken sol elimle de gözlerimi ovuşturdum. "Bugün akşam bizim aşiretin toplantısı var. Onu haber vermek için aradım" Off... Bu tamamen aklımdan çıkmıştı. "İyi yapmışsın. Aklımdan çıkmış benim" "Aman ha, unutulmaz böyle şeyler. Koskoca aşiretin ağasısın. Sana yakışmaz" "Gevezelik yapma, oğlum" "Uyuyorum burada, sussana!" Güne yine hanımefendinin terslikleriyle başlamıştık. Sıkıntıyla nefes verdiğim sırada telefondan Berzan'ın sesini duydum. "Yengeyi rahatsız ettik galiba. Kapatıyorum ben. Toplantı Macîd Ağa'nın konağında. Görüşürüz" "Görüşürüz" Telefonu kapatınca saatin 08.30 olduğunu gördüm. İç sesim uyumamı, mantığım şirkete gitmemi söylüyordu. Tabi ki mantığımı dinleyecektim. Uyusaydım Arjin rahat vermezdi. Yataktan kalkınca yerde yatan Arjin'i fark etmeyerek takıldım ve maalesef ki üzerine düştüm. "Oha, dikkatli olsana!" Kollarıyla beni ittirmeye çalışıyordu. "Bilerek mi düştüm sanki!" Söylene söylene ayağa kalktım. "Kör değilsin ya, bu tarafta yattığımı biliyorsun" "Kızım, bir anlık dalgınlığıma geldi" "Bir daha olmasın!" "Emredersiniz!" Sabah sabah yine germişti beni. Dolaptan takım elbise alıp banyoya girdim. Yerimde başka birisi olsa bir gün bile katlanmazdı bu kadına. Psikolojisi bozuktu. En iyisi bir psikiyatriste götürüp tedavi ettirmekti. Banyoda üzerimi değiştirdim. Parfümümü sıkıp saçlarımı da düzelttikten sonra katladığım geceliklerimi alıp banyodan çıktım. Gecelikleri komodinin üzerine koyup yatağı düzeltmeye başladım. Bir de bunu yapıyordum. Arjin 'kendi yatağını kendin düzelt' demişti. İlk dediğinde umursamamıştım ama akşam geldiğimde yatağın sabah bıraktığım gibi durduğunu görünce şaşırmıştım. Kendisi düzeltse ölürdü, kesin. Artık mecburen düzeltiyordum. Bizimkilerden birisi görünce sıkıntı çıkabilirdi. Başımın bir de bu yüzden ağrımasını istemiyordum. Hâlâ yatmakta olan Arjin'e seslendim, "Sana bir önerim var" "Ne?" Kızım bari uyanınca sakin ol be. "Seni psikiyatriste götürmemi ister misin?" Ağzımdan çıkan kelimeleri duyar duymaz yerinden kalktı. Öldürücü bakışlarını üzerime sabitledi. "Kendin gitmeye ne dersin?" "Bu gidişle senin yüzünden bende gideceğim ama şuan en çok ihtiyacı olan sensin" Sinirlendiği her halinden belli oluyordu. Bu da hoşuma gitmişti. Karşısındakini delirtmek ne demekmiş anlardı, umarım. "Haklısın aslında, sizinle aynı ortamda kim yaşasa psikolojisi bozulur" Hiçbir lafın altında kalmama gibi bir huyu vardı. "Senin psikolojin doğuştan bozuk bence" Yere eğilip eline yastığı alınca yapacağı şeyi anlayarak hemen kapıya doğru koştum. Tam kapıyı açarken kafama yastığı yemiştim. "En azından psikolojim bozuk! Karakterim değil!" Son sözünü duymamış gibi yaptım. Kapıyı çarpıp, çıktım. Karakterimde ne vardı benim? Tanıyor muydu da böyle konuşuyordu? Alt kata indim. Salona girdiğimde bizimkilerin kahvaltı yaptığını gördüm. Kumru beni görünce yerinden kalktı. Koşarak yanıma geldi. "Günaydın, amcaa" Bacağımın yarısına gelen boyuyla sarılmıştı bana. Kucağıma alıp öptüm. "Günaydın, amcasının prensesi" "Günaydın, Kûre Min" "Günaydın" Kumru'yu kucağımdan indirdim. "Hadi, amcam. Kahvaltını yap sen" "Sende, gel" Elimden tutarak çekiştirmeye çalıştı. "Gideceğim ben, amcam" "Nereye?" Annemin sorusuyla ona baktım. "Şirkete, dâye" "Kahvaltını yap öyle git" "Yok, canım istemiyor" Hayatımda Arjin gibi bir kadın olunca bende iştah falan da kalmamıştı. "Abi, çörekten al bari. Yolda yersin" "Yok" Israr etmesinler diye arkamı döndüm. Salondan çıkarken aklıma gelen şeyle tekrar onlara döndüm. Masanın başında oturan babama baktım. O da bana bakıyordu. "Haberin vardır belki. Akşam Macîd Ağa'nın evinde toplantı var" "Biliyorum, oğlum" "Şirkette bir şeyler ye. Aç kalma" "Yerim, dâye" Daha fazla konuşmadan yanlarından ayrıl…