12. BÖLÜM

Ne de zormuş başa çıkmak Yokluğunla kucaklaşmak Kime sorarsan, seni andım "Bitti", dedim Gitti, hâlimden anlar sandım Haklı belki Herkes kendi derdinde ya Bir ben mi varım bu dünyada? Elif Abla'nın verdiği kasetten şarkı dinliyordum. Saat gecenin kim bilir kaçıydı. Gecenin ve benim üç arkadaşım vardı; yalnızlık, sessizlik ve hafiften çalan bir müzik. "Bir kapı kapanır, başkası açılır" derler ya hani, ben kapısı olmayan bir yerde sıkışıp kalmıştım. Bu sıkıştığım yerden kurtulmanın bir çözümü de yoktu. 18 sene önce sıkışıp kalmıştım. Ne kendim kurtulmak için çaba sarf etmiştim, ne de başkası kurtarabilmişti... İçimdeki intikam, kin duyguları her geçen gün daha da artmıştı. Bedenimin bile kaldıramayacağı kadar büyük ve ağır yükler taşıyordum ruhumda. Ruhum da bu ağırlığın üstesinden gelememiş, ölmüştü. Hiçbir şey üzmüyordu beni, hiçbir şey hissedemiyordum, kısacası bir hiçliğin girdabındaydım. Belki de babam gözlerimin önünde öldürülmeseydi bu kadar koymazdı bana. Adalet miydi küçücük yaşta böyle bir travma yaşamam? Ya da küçük bir çocuğun babasız büyümesi, elinden tutup okula götürecek, düştüğü zaman kaldıracak bir babası olmaması adalet miydi? Kasette Ahmet Kaya'nın ' Nereden Bileceksiniz' şarkısı çalmaya başlamıştı. Sözleri beni anlatıyordu, sanki. Gözlerimi kapatıp şarkıyı söylemeye başladım. " Bir fidandım derildim Fırtınaydım duruldum Yoruldum, çok yoruldum Siz benim neler çektiğimi Nereden bileceksiniz " " Siz benim neler çektiğimi nereden bileceksiniz?" Gardiyanın sesiyle gözlerimi açtım. " Uyan hadi " " Ne oldu? " Eliyle masayı işaret etti. " Kahvaltın geldi. Çabuk ye. Hastaneye gideceksin. Dikişlerin alınacakmış. " Cevap vermeyip yerimden kalktım. Sinir oluyordum bu gardiyana. Her seferinde bir imada bulunup canımı sıkıyordu. Terliğimi giyip lavaboya geçtim. Allah'tan koğuşun içinde lavabo ve banyo vardı. Yoksa her seferinde bu gardiyanlarla uğraşamazdım. Arkamdan duyduğum kapı sesiyle gardiyanın gittiğini anladım. Elimi yüzümü yıkadım. Kafamı kaldırınca aynadaki yansımama baktım bir süre. Çökmüştüm, tek kelimeyle. İştahım yoktu ama mecbur bir şeyler atıştırdım. Sonra tekrar yatağıma yarı oturur halde uzandım. Devran Abim okuma kitaplarımı getirmişti. Günümü kitaplarla ve şarkıyla geçiriyordum. Önceki hâlimden bir farkı yoktu. Tek fark, bu sefer dört duvar arasına mahkum bir halde okuyordum. Umrumda mıydı? Hayır. Kitabı okumaya daldığım sırada yine o uyuz gardiyan girdi, koğuşa. Bir de kapıyı pat diye açmaları yok mu... Deliriyordum. " Seni bekliyorum, niye çağırmıyorsun? " Dik dik suratına baktım. " Çağırmam mı lazımdı? " Dişlerini sıkarak konuştu, " Artistliğin burada bize sökmez, ağa kızı. Ayağını denk al!" Yerimden kalktım. Yanına doğru yürüdüm. Tam önünde durup gözlerinin içine baktım. " Almazsam ne olur, gardiyan bey? Yoksa sende mi şişlersin beni? " " Sen dua et kadınsın. Yoksa sana ne yapacağımı bilirdim ben! " " Yapma ya? Ne yapardın? " Sertçe kolumdan tuttu. " Belanı benden bulma, yürü! " Sürekleyerek götürmeye çalışıyordu. Kolumu kurtardım elinden. " Bırak lan! Adam olmayı öğren önce sen! " " Adamlığı senden mi öğreneceğiz katil! " Katil diyerek hitap etmesi bir an afallamama neden olmuştu. O da fark etmişti ki, " Ne oldu? Zoruna mı gitti katil demem?" dedi. Hemen toparladım kendimi. Bu seferde ben onun kolunu sertçe tuttum. " Bir daha benle uğraşırsan inan ölümün benim elimden olur!" Bağırarak söylemiştim. Bu halim onu korkutmuş olmalıydı. Gözlerinden korktuğunu anlayabiliyordum. Hızla kolunu çekti, " Delisin sen!" diyerek bağırdı. Seslerimizi duyan diğer gardiyanlar koğuşa gelmişlerdi. " Ne oluyor burada? " Bunu soran bana iyi davranan kadın gardiyandı. Az önce ki gardiyan sinirle çıktı. Çıkarken de, " O deliyi burada barındırmayacağım!" diye bağırıyordu. Koğuştaki diğer gardiyanlara bakarak cevap verdim bende. " Size de söylüyorum yeminim olsun eğer bir daha bana tek bir laf dahi ederse ölümü benim elimden olur! " O kadın gardiyan hariç diğerleri şaşkınlıkla ve söylenerek gittiler. Birinin, " Bu kızın psi…