Seni Yalnızca Ben mi Görüyorum?

Lina'nın hayatı başlamıştı. Lina, güzeller güzeli kahverengi saçlara sahip, masmavi gözleri olan, gözleri adeta gökyüzü kadar berrak dünya tatlısı bir kız çocuğuydu. Onu ilk görenlerin dikkatini çeken şey yalnızca güzelliği değil, bakışlarının derinliğiydi. Henüz konuşmayı öğrenmeden önce bile gözleri etrafındaki dünyayı anlamaya çalışan sessiz bir bilgeyi andırıyordu. Ahmet Bey ve Berna Hanım için Lina, hayatlarının en büyük mucizesiydi. Uzun zamandır hayalini kurdukları evlatlarına sonunda kavuşmuşlardı. İlk ağlayışını duydukları an, dünyaları değişmişti. O günden sonra kurdukları her hayal, aldıkları her karar ve attıkları her adım Lina'nın etrafında şekillenmeye başlamıştı. Evlerinin duvarlarında artık kahkahalar yankılanıyor, geceler uykusuz geçse bile sabahlar mutlulukla başlıyordu. Lina büyüdükçe evin içi de değişiyor, her köşe onun varlığıyla renkleniyordu. İlk gülümsemesini gördükleri günü hâlâ unutamıyorlardı. Berna Hanım saatlerce beşiğinin yanında oturur, minicik ellerini avuçlarının içine alarak onu izlerdi. Ahmet Bey ise işten gelir gelmez doğruca kızının yanına gider, yorgunluğunu daha onu kucağına aldığı ilk saniyede unuturdu. Lina da onları seviyordu. Henüz kelimeleri bilmiyordu ama sevgiyi tanıyordu. Annesinin sesiyle sakinleşiyor, babasının kollarında huzurla uykuya dalıyordu. İlk adımlarını attığında bütün ev bayram yerine dönmüştü. Birkaç sendeleyen adım, ardından düşüş ve sonra yeniden ayağa kalkış... Ahmet Bey o günü defalarca telefonundan izlerken Berna Hanım gözyaşlarını saklamaya çalışmıştı. Lina büyüyordu. Her geçen gün yeni bir şey öğreniyor, dünyayı kendi küçük gözleriyle keşfediyordu. Bahçedeki çiçekleri uzun uzun inceliyor, gökyüzündeki bulutları izliyor, bazen de hiç kimsenin fark etmediği küçük ayrıntılarla ilgileniyordu. Bir kelebeğin kanadındaki desenleri dakikalarca seyredebilir ya da pencereye vuran yağmur damlalarının yarışını büyük bir merakla takip edebilirdi. Onun bu sakin ve gözlemci yapısını ailesi karakterinin bir parçası sanıyordu. Haklıydılar da. Fakat hikâyenin tamamı bu değildi. Bazen geceleri beşiğinde uyurken gözlerini aniden açıyor ve odanın belirli bir köşesine bakıyordu. Ne ağlıyor ne de huzursuzlanıyordu. Sadece izliyordu. Sanki orada bir şey varmış gibi. Berna Hanım bunu birkaç kez fark etmişti. "Hayal görüyor herhalde." diyerek gülümsemişti. Bebekler bazen boşluğa bakardı. Bunun üzerinde durulacak bir şey yoktu. Fakat Lina'nın bakışları farklıydı. Bir bebeğin rastgele dolaşan gözleri gibi değildi. Bir şeyi takip ediyor gibiydi. Bazen küçük yüzünde beliren hafif tebessüm, sanki görünmeyen bir arkadaşına verilmiş sessiz bir cevap gibiydi. Bunlar kısa anlardan ibaretti. Kimse üzerinde düşünmedi. Çünkü Lina sağlıklıydı. Mutluydu. Neşeliydi. Evin içinde koşuyor, oyuncaklarıyla oynuyor, anne ve babasına sarılıyor, kahkahalarıyla bütün odaları dolduruyordu. Hayat olması gerektiği gibi ilerliyordu. En azından dışarıdan bakıldığında. Lina iki yaşına geldiğinde doğum günü her zamanki gibi coşkuyla kutlandı. Ev rengârenk süslenmiş, masalar hazırlanmış, sevdikleri bir araya gelmişti. Küçük kız, başındaki taçla herkesin ilgi odağıydı. Gülüyor, alkışlıyor, pastasının mumlarına merakla bakıyordu. Fakat o günün ilerleyen saatlerinde kimsenin dikkat etmediği kısa bir an yaşandı. Kalabalığın ortasında duran Lina'nın yüzündeki gülümseme bir anlığına kayboldu. Başını yavaşça çevirdi. Bakışları odanın uzak bir köşesine takıldı. Masmavi gözleri sanki birini görmüş gibi odaklandı. Sonra çok hafif bir şekilde el salladı. Kimse bunu fark etmedi. Kalabalık kendi neşesine dalmıştı. Ama köşede, Lina'nın baktığı yerde gerçekten biri vardı. İki yaşından sonra Lina değişmeye başlamıştı. Bu değişim dışarıdan bakıldığında fark edilebilecek kadar büyük değildi. Hâlâ gülüyor, oyunlar oynuyor, anne ve babasına sarılıyor, sevdiği çizgi filmleri izliyordu. Evin içinde neşeyle koşan, kahkahaları duvarlarda yankılanan mutlu bir çocuktu. Fakat zaman ilerledikçe ailesinin dikkatini çeken küçük ayrıntılar oluşmay…