Bölüm 2-Tanımadığım Biri

Eren Sabah alarm çaldığında ilk yaptığım şey telefonu kapatmak oldu. İkinci yaptığım şey ise dün geceki konuşmaya bakmaktı. Bunu kendime itiraf etmek istemiyordum ama merak etmiştim. Tanımadığım biriyle konuşmayı. Garip olan, onun bana kendimi tanıdığım insanlardan daha yakın hissettirmesiydi. Telefonu elimden bırakıp yatağımdan kalktım. Normal bir gün olacaktı. En azından ben öyle sanıyordum. Okulun kapısından girerken herkes her zamanki gibiydi. Kimi sınavdan şikayet ediyordu, kimi hafta sonu planlarını anlatıyordu. Ben ise kalabalığın içinde bile tek başıma gibiydim. “Eren!” Arkamdan gelen sesle döndüm. Arkadaşım yanıma gelip omzuma vurdu. “Yine mi uykusuzsun?” “Belli oluyor mu?” “Suratından okunuyor.” Gülümsedim. İnsanların benim hakkımda bildiği şeyler hep böyleydi. Uykusuzum. Sessizim. Çok konuşmam. Ama kimse nedenini sormazdı. Tam o sırada koridorun diğer tarafında bir kız gördüm. Telefonuna bakarak yürüyordu. Etrafındaki insanlarla konuşuyor gibi görünüyordu ama aslında onlardan uzaktı. Tanıdık bir his. Bir an durdum. Çünkü dün gece okuduğum mesaj aklıma geldi. “Bugün yine herkesin içinde gülüyormuş gibi yaptım.” Başımı salladım. Saçmalıyordum. Dünyada tek kötü gün geçiren insan o değildi. Ama nedense aklımda kaldı. Telefonum titredi. Yeni mesaj. Anonim hesaptan. Kalbim istemsizce hızlandı. Mesajı açtım. “Dün gece için teşekkür ederim.” Sadece birkaç kelimeydi. Ama bütün günümü değiştirmeye yetmişti. Cevap yazmadan önce düşündüm. “İyi misin?” Gönderdikten sonra ekrana baktım. Birkaç saniye sonra cevap geldi. “Bilmiyorum.” Bu kelime, uzun bir cümleden daha fazla şey anlatıyordu.