Bölüm 1-Yanlış Mesaj

Telefon ekranının ışığı karanlık odamda yüzümü aydınlatıyordu. Saat 02.17. Normal bir insan bu saatte uyurdu. Ben ise yine düşüncelerimle kavga ediyordum. Bazen insanın etrafında onlarca kişi olurdu ama anlatmak istediği tek bir kişi bile olmazdı. Benim çözümüm saçmaydı belki. Tanımadığım bir hesaba içimi dökmek. Ama en azından karşımdaki kişi beni tanımıyordu. Beni yargılayamazdı. Anonim hesabımı açtım ve yazmaya başladım. “Bugün yine herkesin içinde gülüyormuş gibi yaptım.” Parmaklarım durmadı. “Komik olan şey, bunu o kadar iyi yapıyorum ki insanlar gerçekten iyi olduğumu sanıyor.” Gönder tuşuna bastım. Bir saniye sonra ekranda beliren şeyle kaşlarım çatıldı. Mesaj gönderildi. Ama… Yanlış hesaba. Kalbim hızlandı. “Hayır hayır hayır…” Hemen geri almaya çalıştım. Yoktu. Silme yoktu. Kabul edelim, teknoloji bazen insanı kurtarmak yerine küçük düşürmeyi seçiyordu. Tam telefonu bırakacakken bildirim geldi. Yeni mesaj. Tanımadığım bir hesaptan. Açmak istemedim. Gerçekten istemedim. Ama merak denen o sinir bozucu şey yine kazandı. Mesaj sadece bir cümleydi. “Bunu gerçekten yanlış kişiye attığına emin misin?” Kaşlarımı kaldırdım. Cevap yazdım. “Evet. Çünkü seni tanımıyorum.” Birkaç saniye sonra cevap geldi. “Belki de tanımadığın birinin seni daha iyi anlaması gerekiyordur.” Ekrana bakıp kaldım. Normalde böyle şeylere cevap vermezdim. Ama o gece… Nedense verdim. “Sen herkese böyle mi konuşuyorsun?” Cevabı hızlı geldi. “Hayır.” “Peki bana niye?” Uzun bir süre yazmadı. Sonra: “Çünkü ben de bazen kimseye anlatamadığım şeyleri bir yere yazıyorum.” İlk defa karşımdaki kişinin gerçekten biri olduğunu düşündüm. Sadece ekrandaki bir isim değildi. O da yalnızdı. Ve garip bir şekilde… Bu beni rahatlatmıştı. Bilmediğim şey ise şuydu: Bana cevap veren kişi, her gün okulda gördüğüm o çocuktu Ama henüz bunu ikimizde bilmiyorduk.