2. Bölüm

────୨ৎ──── 2. Bölüm: Abi ꒷꒦꒷꒦꒷꒦꒷꒦꒷꒦꒷ Okuduğum notla vücudumun baştan sona titrediğimi hissettim bir an ama bu his hemen geçti. Ama vücudum ve aklım şu an ne hissedeceğini ve ya ne yapacağını bilmiyordu sanki. Ne dışarıdaki seslere odaklanabiliyordum ne de hareket edip tepki verebiliyordum. Kilitlenmiş gibi, sadece defterdeki nota odaklanmıştım. Defter elimden alınana kadar kaç kere o notu okuduğumu bilmiyorum. Defter elimden bir anda alınınca, bir an korkup yerimden sıçramıştım. İçinde bulunduğum durumu yeni yeni kavrarken gözlerimi hızla etrafta gezdirdim. Sınıftaki herkes bana bakıyordu ve bu gerçekten rahatsız edici. Yanımda Ateş ve Mert duruyordu. Bir dakika. Ateş ne ara yanıma gelmişti ki? O kadar mı nota odaklanmıştım ben? Peki bana gelen bir notun yazan kişisi belli bile değilken bu kadar korkmam normal miydi? Belki birilerinin amacıda budur. Olmaz mı? Zaten saçma bir şakadan başka bir şey değildir. Değil mi? Birilerinin şaka yapmaya çalıştığını varsayarak korkumu kafamdan silmeye çalışarak etrafıma dikkatimi verdim sadece. "İyi misin?" "İyiyim." Donuktu, ifadem de, sesim de. "Emin misin?" derken bana bir su şişesinin kapağını açıp uzattı Ateş. Şişeden bir yudum aldım ve sorusunu es geçtim. "Herkes niye bana bakıyor?" "Sen defterine bakarken bir kaç kere seslendik ama duymayınca merak ettik." O açıklama yaptıktan sonra benim gözlerim masamın üstünde kapalı bir şekilde duran defterime kaydı bir kaç saniyede. Yanımda duran çantamın fermuarını açtım ve defteri sıranın üstünden alıp fermuarını açtığım çantamın içine çokta dikkat etmeden hızlı davranmaya çalışarak koydum ve fermuarı tekrar kapattıktan sonra bu sefer oyalanmadan ayaklandım ve çantamı sırtıma takıp aceleci adımlarla sınıftan çıkmadan önce konuştum. "Beni merak etmenize gerek yok." dedim sadece. Arkamdan birkaç kişinin bana seslendiğini duydum ama duymamazlıktan gelip aynı hızla merdivenlerden inmeye başladım. En alt kata ulaşınca çıkış kapısına adımladım. Gerçekten gözlerim etrafa sanki çok boş bakıyordu ve ben bunu engel olmuyordum, ne düşüneceğimi bilmiyordum, ne tepki verirdim bilmiyorum. Ama nedense içimde bir yalnızlık hissi belirdi. Yanımda beni anlayan biri olsun istedim. Ama kimsenin gerçekten kimseyi anlayamayacağını biliyordum. Düşüncelerimde boğulduğumu hissettim. Sabahki enerjimden eser kalmamıştı. Merdivenler bittiğinde arkamdan hâlâ bana seslenen birkaç kişi vardı ama bana hâlâ yetişememişlerdi. Peşimden gelen kişilerin arasında Mert ve Ateş'in de olduğunu biliyordum. O an olduğum yerde duraksadım bir an. Bana acıyor olamazlardı, değil mi? İyi de, o zaman yeni tanıdıkları birini neden önemsesinler ki? Acaba deftere bakmış olabilirler miydiler? Kimlerin bildiği sorun değildi; isterse herkes bilsindi. Asıl sorun başkaydı... O an sanki biri omzuma dokundu. Başımı çevirdiğimde nefes nefese kalmış Ece'yi gördüm yanımda. Şu an sadece bir an önce buradan gitmek istiyorum. Eli omzumdan düştü. "İyi misin?" Kimse bana acısın asla istemiyorum. "Evet. Kötü olmam için bir sebep yok." Ne kadar yalandan nefret etsemde gene yalana sığındım. Az önce durduğum adımlarımı tekrar atmaya başladım ve bahçeye çıktım. Ece de adımlarını benimkilerle eşitlemiş bir şekilde yanımda ilerliyordu. "Sen öyle aceleyle sınıftan çıkınca korktuk sadece." diyerek bir yandan da kendini açıkladı. Okul kapısından sonunda çıkmış ve bahçeye ulaşmıştık. Sessiz bir şekilde hızlı adımlarla bahçenin ortasına kadar geldik. Ciğerlerimi sanki biri sıkıyormuş gibi hissediyordum. İçim daralıyordu. Olduğum yerde durdum ve kafamı yukarı kaldırdım ve gözlerimi de gökyüzüne çevirdim. İçime derin bir nefes çektim. Bu iyi gelmişti. Daha iyi hissettiğimden emin olunca önüme dönüp ilerlemeye devam ettim sadece. Ece'nin eli hafif bir şekilde kolumu sarmıştı. Durdum ve dönüp ona baktım. Ateş ve Mert de okulun kapısından çıkmış ve buraya dönmüşlerdi. Okuldan da bir çıkamamıştım ki! Onlara çok odaklanmadan bahçenin çıkış kapısına ilerledim. Direkt bahçeden de çıktım. O an biraz daha rahatladığımı hissettim.…