ANI DEPOLAMA

Kütüphanenin o uçsuz bucaksız sessizliği, sistemin yeni bir aşamaya geçmesiyle birlikte hafifçe dalgalandı. Babam, yeni paneli devreye sokmak üzere yukarıdan yankılandı: "Gerçek dünyada, anısını kaydedeceğimiz insanın kafasına, tıpkı seni buraya bağladığım kaskın bir benzerini takacağız. O kask, kişinin bilincinin bir yansımasını buraya, senin yanına gönderecek ve sen o anıları doğrudan kişinin kendi özel kutusuna aktaracaksın." Babamın sözleri biter bitmez, kütüphanenin koridorunun ortasında hafif bir sis bulutu belirdi. Sis yavaşça toplanarak insani bir forma büründü; buraya aktarılan kişi, karşımda parıldayan, yarı şeffaf bir hayalet gibi, sessiz bir silüet halinde duruyordu. Ne bizi duyabiliyordu ne de etrafın farkındaydı; sadece bilinciyle orada asılı kalmıştı. O anda zihnimin komutuyla elime, ışığı kıran şeffaf bir dijital tablet yükseldi. Tableti parmaklarımın arasında kavradığımda, ekranında hayaletin zihninden süzülen ham veriler belirmeye başladı. İşi ağırdan alarak tablete hafifçe dokundum. Hayaletin bilincinden kopan ilk anı, tabletin yüzeyinden dışarıya doğru sızdı. Bu anı, havada duran sıradan bir veri gibi değil; yoğun, parıltılı ve akışkan bir sıvı gibiydi. Işık saçan bu anı sıvısı, tabletin hemen üzerinde yavaşça dalgalandı. Hemen ardından zihnimden geçen ufak bir komutla, baş parmak büyüklüğünde, şeffaf ve sekizgen prizma şeklinde küçük bir kapsül dijital olarak şekillenerek avucumun içine indi. Şeffaf tableti hafifçe eğerek, havada dalgalanan o parıltılı anı sıvısını dikkatle bu sekizgen kapsülün içine akıttım. Sıvı, kapsülün kenarlarına çarparak içeriyi tamamen doldurduğunda sistem otomatik olarak devreye girdi. Kapsülün o pürüzsüz, şeffaf yüzeyinde; anının özüne ait parlak dijital harflerle yazılmış minik bir etiket belirdi: "İlkbahar yağmuru, toprak kokusu - 2012" Sekizgen kapsülü iki parmağımın arasında tutup ışığa doğru kaldırdım. Ağır ağır, büyük bir titizlikle yürüttüğümüz bu süreç, bir insanın tüm hayatını bu küçük cam benzeri kapsüllerde ölümsüzleştirecekti. Yüzünü karşımda duran yarı şeffaf silüetten ayırıp, hemen arkamdaki devasa rafa döndüm. Rafta, üzerinde doğrudan bu kişinin dijital kimlik kodu ve isminin parıldadığı o devasa "Kişisel Anı Kutusu" duruyordu. Kutu, sahibinin anısını tanıdığı an hafif bir tıslamayla üst kapağını araladı. Kapsülü, o devasa kutunun içindeki sonsuz boşlukta yerini alması için sakince içeriye bıraktım. Kapsül karanlığın içine süzüldüğünde kapak yumuşak bir şekilde kapandı ve kutunun üzerindeki mühür güven veren mavi bir ışıkla parladı. Derin bir nefes alarak elimdeki tableti yeniden havaya kaldırdım. Her insanın ömrü, bu sekizgen prizmalara sığdırılabilecek kadar yoğun, sıvı bir cevherdi aslında. Karşımdaki yarı şeffaf silüetin zihninden süzülen ham verileri tablete aktarırken, acele etmeden, her bir saniyeyi tek tek işlemeye başladım. Bu işin hataya tahammülü yoktu; bir insanın çocukluk kahkahasıyla yaşlılık hüznü birbirine karışmamalıydı. Avucumda yeni bir şeffaf kapsül şekillendi. Tablete hafifçe dokunarak bilincin derinliklerinden yeni bir anı sızdırdım. Havada asılı kalan o koyu altın sarısı renkli anı sıvısını, kapsülün dar ağzından içeriye milim milim akıttım. Sıvı camı doldurduğu an, yüzeyde parlak dijital harfler belirdi: "Soba üzerinde kızaran ekmek kokusu - 1998" Kapsülü yavaşça kaldırdım, arkamdaki devasa Kişisel Anı Kutusu'na doğru uzanıp kapağın aralanan boşluğundan içeri bıraktım. Kapsül, kutunun içindeki yerini alırken çıkardığı o hafif dijital tık sesi koridorda yankılandı. Bir hayatın bir parçası daha ait olduğu yerde sabitlenmişti. Vakit kaybetmeden, hemen ardındaki anıya geçtim. Yeni bir sekizgen kapsül daha parmaklarımın arasında belirdi. Tabletten süzülen bu defaki sıvı, derin ve dalgalı bir gece mavisiydi; ağır akıyor, etrafa hafif bir melankoli yayıyordu. Sıvıyı dikkatle kapsüle aktardım. Kapsülün yüzeyinde beliren etiket bu anının ağırlığını özetliyordu: "Mezuniyet gecesi, yağan yağmurda edilen son veda - 2005" Bu mavi kapsülü de aldım, aynı…