6.

Selamlar, biz geldik !🌟 lütfen oy ve yorumlarınızı esirgemeyin, okunmalara göre oy sayısı çok az ve sınır koymak istemiyorum. İyi okumalar🤍 ۶ৎ Onu öpmüştüm...onu öpmüştüm! Teni yumuşacık ve sıcacıktı. Hissi hala dudaklarımdaki yerini koruyordu ve ben düşündükçe bayılacak gibi oluyordum. Evin kapısını kapattığım gibi ellerimi yüzüme kapatarak rahat bir çığlık attım. "Onu öptüm! Yanağını öptüm! Tanrım..." "Kimi öptün bakalım?" "Hi!" Elim korkuyla kalbime giderken merdivenlerden gelen sese döndüm panikle. "Abi?" "Abim?" Tek kaşı havalanmış, halimi sorgular gibi bana doğru adımlarken hem utançtan hem panikten ölebilirdim. "Abi...sen? Gitmiştin?" "Gitmiştim ve geldim. Sen?" Göz kırptı. "Nereden?" Baştan aşağı süzdü beni. "Bu halde hem de?" Bu halde 'den kastı muhtemelen Altan'ın da dediği gibi pasaklı halimdi. Makyajsız nadiren dışarı çıkardım, saçlarımı şekillendirmedense bunu yapmam söz konusu bile değildi. Yani, eskiden değildi. Düne kadar. Az önce söylediğim şeyle bu halimin birleşiminin fazlasıyla yanlış anlaşılabilcecek bir duruma yol açabileceğini fark ettiğim an gözlerim kocaman açıldı. "Dur!" dedim ellerimi panikle ona doğru kaldırarak. "Düşünme hiçbir şey!" "Gel peşimden," dedi salona doğru adımlamaya başlamadan önce. Ağlamaklı bir ifayle başımı arkaya eğdim. "Abi..." "Gel, Jana." "Bir yıkanayım. Sonra geleyim olmaz mı?" O kadar aniden döndü ki bana, ikinci bir yanlış anlaşılmaya yol açtığımı o an fark ettim. "Geliyorum," dedim bu yüzden hiç düşünmeden. "Bakma öyle, geliyorum." Arkasını dönmediğinden koşar adımlarla yanına gidip sırtını itekledim. "Bakmasana ya! Yürü!" Önüne dönüp onu itmeme izin verdiğinde beraber salona geçtik. Koltuğa oturduğunda ısrarcı bakışları oturmam için üzerimdeydi. "Anlat." "Neyi?" "Ja-" "Tamam." "Kimi öptün?" Utancımdan ölecek gibi hissettiğimden yanımdaki yastığı suratına fırlattım. "Sorup durma şunu!" "Evi inlettin zaten kızım, şimdi mi geldi aklına utanmak?" "Evde kimse olmaması gerekiyordu!" "Anlat Jana, uçağım var gitmem gerekiyor." "Kızar gibi konuşma, geriliyorum abi." "Kızmıyorum. Anlat." "Dün annemle tartıştık. Panik atak geçirdim," dediğimde çenesi kasıldı. "Ben bir şey yapmadım abi, o durmadan-" "Biliyorum. Devam et canım." "Sonra ben sadece konuşmak için Altan'a yazmıştım," dediğimde yanaklarımın ısındığını hissettim. Neyse ki abimle arkadaş gibiydik de o kadar abartılacak bir durum yoktu ama yine de... onu öptüğümü bilmese daha iyi olurdu sanki! "Sabaha karşı gördü mesajı, uyuyormuş. Sonra geleyim mi dedi," dedim daha kısık çıkan bir sesle. "Evi nereden biliyor?" "Bir kere geç çıkmıştık, telefonum kapandığından tek dönmemi istememişti," dediğimde tek kaşı havalandı. "Ee?" "Geldi sonra. Çıktım ben de evden. Konuştuk. Film izledik arabada. Sonra kahvaltı yapmak için deniz kenarına gittik. Çay içtim. O da kahvaltı yaptı. Sonra da beni tekrar bıraktı." "Sonra da önü öpüp eve geldin?" diye eklemesiyle avuçlarımı utançla gözlerime bastırdım. "Hani sadece arkadaştı bu? Bana neden yalan söyledin?" "Öyle çünkü!" diye yükseldim. Sıkıntılı bir nefes aldım. Ardından daha sakin bir sesle, "ben hoşlanıyorum sadece," diye ekledim pes edercesine. Durum buydu da zaten. "O? Hoşlanmıyor mu?" "Bilmiyorum abi, sormadım takdir edersin ki!" diye huysuzlandım. "Bakayım çocuğa." Ellerimi çekip suratına baktım. "Ne?" "Merak ettim, göster çocuğu." Eliyle koltuğa vurdu yanına gitmem için. Öyle de yaptım. Telefonumu cebimden çıkarıp instagram hesabına girdim ama abim, "senin çektiklerinden yok mu?" demesiyle çatık kaşlarla ona döndüm. "Ne fark eder?" "Çok fark eder." Tabletten çektiğim her şeyi telefona da göndermiştim. Oflayarak galeriye girdim ama ben fotoğraf seçemeden abim bakmak istediği fotoğrafa tıkladı. Amfide çekindiğimiz fotoğraftı. Dudaklarımı birbirine bastırdım gülümsememek için. Çok güzel çıkmıştık. Abim, "bakabilir miyim?" dediğinde telefonumu ona verdim bunu dert etmediğimden. Fotoğrafı Altan'ın yüzüne doğru büyütüp kısık bakışlarla inceledi. İstemsizce beğenmesini istedim onu. Abimi çok se…