4.

düzenlemeden atıyorum, hataları görmezden gelin lütfen. İyi okumalarrrr !🌟 bir önceki bölümün son sahnesinden 😭 ۶ৎ Otobüste bu sefer yer olduğundan yan yana, sessizce oturuyorduk. Ben hala o yaptığını sindirmeye çalışırken o da yüzünde silinmeyen hafif bir gülümsemeyle camdan dışarı izliyordu. Öpmüştü . Parmağımı öpmüştü ve dudaklarının hissi hala tenimi karıncalandırıyordu. Tanrım, kalp krizi geçirecektim. Kalp atışlarım bir türlü sakinleşmiyor, bütün istanbulu sarsıyordu. Diğer elimin baş parmağıyla öptüğü yere dokundum hafifçe. Gülümsememek için dudaklarımı birbirine bastırıp sakinleşmek ister gibi gözlerimi kapattım. Neyse ki başı cama dönük olduğundan bu salak hareketlerimi görmüyordu. Olmadı, gözlerimi kapattığım gibi yaptığı tekrar tekrar canlanıyordu aklımda. Ne diye öpüyordu beni, deli miydi neydi? Gözlerimi açıp huysuzca tırnağımı eline batırdım. Bu hareketimle sorgularcasına bana dönse de soru sormadı. Çünkü ne yaptığının farkındaydı, pislik. Konuşması, konuyu dağıtması lazımdı acilen yoksa ben sakinleşemeyecektim ve şu an düşüncelerim hiç sağlıklı olmayan bir tarafa sapmaya başlamıştı. Bunu başka birine yapmış mıydı? "Uzun sürüyor baya," dedi sanki düşüncelerimi duymuş gibi. "Ne kadar zamanda bir yaptırıyorsun onları?" "2-3 bazen 4 hafta duruyorlar. Ama sıkılıyorum hemen, değiştirmek istiyorum. Değişiklik sevdiğim tek konu tırnaklarım sanırım." Dudak büküp başını salladı. Hava karardığı için tek gitmemi istememişti evim güzellik merkezine uzak olduğundan ama onun yolu uzamıştı benimle geldiği için. Tekrar otobüs değiştirip okula gitmesi gerekecekti arabasını almaya. "Altan keşke gelmeseydin ya," dedim yine üzüldüğümden. "Ben alışkınım zaten gece yol gitmeye." "Olsun. Acelem yok, girdiğini göreyim giderim." "Tekrar çıkacağım zaten hemen ama." "Hemen mi? Biraz dinlen, hala hastasın." " Biraz ımın olmadığını dün gördün. Oturursam kalkamam. Hemen halledip dönerim eve. Sadece eşyalarımı almam lazım." Başını salladı Altan sadece. O an saatlerdir kapalı olan telefonumu hatırladım. Abim arayıp da ulaşamadıysa çok kızacaktı. Derin bir nefes alıp ben de camdan dışarı baktım. Tırnaklarımı birbirine geçirdim ve yolun geri kalanını öyle oyalanarak geçirdim. Nihayet durağa vardığımızda otobüs kartımı ona uzattım. "Bu ne?" "Kart." "Sen nasıl bimeceksin yarın?" "Abimin de var bir tane, kullanmıyor. Onu alırım. Yarın verirsin." Başını sallayıp kartı elimden aldı. "Nerede yaşıyorsun?" "10 dakika bile değil. Bak şuradan," deyip durağın sağ tarafını işaret ettim. "Gidince evim." Diğer tarafı işaret ettim. "Şuradan gidince de bale kursum var. İkisi de buraya 10 dakika falan. Her gün 10 kere bu yoldan geçiyorum," dedim gülümseyerek. "Evine kadar eşlik edeyim, telefonun yok. Bir şey olursa ne yapacaksın?" "Ya hayır Altan," dedim onu sabahtan beri sağa sola gezdiriyor gibi hissettiğimden. "Bak hemen gideyim. Eve geldiğim gibi haber edeyim sana. Olur mu?" "Yolda bir şey olursa?" "10 dakikaya haber alamazsan polisi ararsın," dediğimde kaşlarını çattı. "Şaka yapıyorum Altan. Tenha yol değil, bir sürü araba geçiyor bir şey olmaz." "Tamam," dedi nihayet. "Git hadi, bakıyorum arkandan." Güldüm hafifçe. "Tamam. Gidiyorum, görüşürüz." "Yarın görüşüz, kıvırcık." Geri geri adımlarken hayatımın en saçma şeyini yapıp el sallamadan önce parmaklarımı öptüm. Bu hareketim Altan'ın keyifle gülmesine sebep olurken o da parmaklarını öpüp el salladı bana. Önüme dönüp salak gibi sırıtarak yürümeye başladım. Sokak lambalarının izin verdiği kadarıyla elimi kaldırıp tırnağıma baktım. Utanmasam zıplaya zıplaya giderdim eve ama Altan arkamdan bakıyordu. Sokağı döndüğümde anca hızımı alamayıp yüzümü gökyüzüne kaldırdım ve yolun ortasında durup ellerimi yüzüme bastırdım. "Parmağımı öptü..." Ellerimi yüzümden çekmeden başımı eğip ağlamaklı birkaç ses çıkardım, ardından hızımı alamayıp olduğum yerde sıçrardım birkaç kez. Birkaç saniye sonra ancak yaptığım saçma sapan hareketlerin farkında varıp kaş çattım. "Gören deli sanacak beliz, yürü ya!" Yolu hızlıca bitirip a…