3.

selamlar ve iyi okumalar!🌟 ۶ৎ Uyandığımda saat 5 olmuştu. Resmen 4.30 saat aralıksız uyumuştum ve daha iyi hissedecek yerde şimdi hepten bitkin hissediyordum. Telefonuma gelen birkaç bildirimi es geçip zorlukla yataktan kalktım. Boğazım çok kötüydü, başımınsa ondan aşağı kalır tarafı yoktu. Yumruğumla gözümü ovalayarak sessizce aşağı indim. Evde kim vardı hiçbir fikrim yoktu ama sessizdi. Sanırım gelmemiştiler. Mutfağa geçip telefonumu büyük masanın üzerine bıraktım ve içimde yanan ateşi söndürmek isteyerek buzdolabına ilerledim. "Sen evde miydin?" Abimin sesiyle olduğum yerde irkilerek ona döndüm. "Uyuyordum." Merdivenleri inerken bir yandan ceketini giyiyordu. Gidiyordu demek. "Ne bu hal?" Yanıma yanaştığında kaşları çatıldı. "Bembeyazsın. Hasta mı oldun?" Büyük avucunu alnıma yasladı. "Ateşin var." "Soğuk kaptım sanırım," dedim halsizce kendime su doldurduğum sırada. "Doğru düzgün beslenmiyorsun Jana," diye ezberlediğim cümlelerle azarladı beni. Kötülüğünden değildi, beni düşündüğünü biliyordum ama bunları kırk kere tekrarlamanın bir faydası var mıydı cidden? "En küçük şeyde yataklara düşüyorsun. Çıkmam lazım benim, kim bakacak sana? Anne de geç gelecek bu gece. Tek olacaksın." "Bunu duyduğuma ne kadar sevindiğimi bilemezsin abi," dedim alayla gülerek. "Ben de onunla nasıl baş edeceğimi düşünüyordum. Nereye gidiyormuş?" Omuz silkti. "Yemeğe." Büyük masadaki meyve kasesine adımladı. "Ne yapacaksın tek başına?" "Uyurum abi. Aslında antrenmana gidecektim ama," dediğim gibi ciddi misin der gibi gözlerini suratıma sabitledi. "Parmağımı kımıldatacak halim yok." Başını salladı. "Çıkma bir yere, evde dur." Bardağıma soğuk su doldurduktan sonra sürahiyi yerine bırakıp dolabın kapağını kapattım. Bir yudum almıştım ki abimin "Altan kim?" diye sormasıyla içtiğim su boğazımda kaldı. Elimi ağzıma kapatıp birkaç kez öksürdüm. Ne demişti o? "Helal helal," dediğinde sulanan gözlerimle anca dönüp bakmıştım yüzüne. "Ne?" Birkaç kez daha öksürdüm. Boğazım gıcık kapmıştı. "Altan yazmış iyi misin, nasıl oldun diye. O kim?" Tek kaşı havalanmış, elmasını yerken bir önündeki telefona, bir bana bakıyordu. "Arkadaş," dedim kısaca. Bana yazdığı için çığlık atmak istiyordum. Hayır. Ondan hoşlanmak yok, konuşmak da yok demiştik. "Nasıl bir arkadaş bu tam olarak? Az daha boğuluyordun," diye imayla üstelemesi beni huysuzlandırdı. "Sınıftan bir arkadaş abi işte ya of." Ona doğru adımlayıp telefonumu aldım ve saten pijamamın cebine attım. Tekrar yukarı çıkacaktım ki abimin, "Jana," demesiyle durup ona döndüm. "Hım." "Seni üzeni üzerim, bu konuda tamamız değil mi?" Abim kesinlikle kötü bir abi değildi. Bugüne kadar beni hiçbir konuda kısıtlamamış, aksine her zaman desteklemişti. Tek bir kırmızı çizgisi vardı. İtibar ve özsaygı. Enes'in dediği gibi adım çıksa hem bana olan sevgisi hem de güveni tamamen yok olurdu. Bundan adım gibi emindim. O çizgiyi geçmemem gerektiğini çok iyi biliyordum. "Biliyorum abicim," dedim hafifçe başını sallayarak. "Ama gerçekten arkadaş. Bugün derste de pek iyi değildim, ondan yazmıştır." Başıyla onayladı beni. "İyi bakalım. Öyle olsun." Gülümsedim hafifçe. "Ben odama çıkıyorum." "Koş cevap ver bakalım Altan'a ," deyip imayla sırıttığında göz devirip koluna vurdum. Ardından hiç beklemeden odama çıktığım gibi kendimi tekrar yatağıma bıraktım. @karlaraltan: iyi misin? 17;23 @karlaraltan: nasıl oldun? Mesajı açacak gibi olsam da son anda vazgeçip telefonu komidine bıraktım. Hemen cevap vermeyecektim, beklesindi. Başımı tekrar yastığa gömdüğüm sırada düşüncelerim sinirimi bozduğundan huysuz huysuz söyleniyordum. Gören kesinlikle deli sanardı. İstanbul'a geleli hiçbir normal davranışım kalmamıştı gerçekten, acilen kendimi toparlamam lazımdı. Delirtmişti beni bu şehir. Of'layarak yüzümü yorgana gömdüm. 𓆝 𓆟 Gözlerimi tekrar araladığımda saat gecenin 11'iydi. Başımın ağrısını dindirmek isteyerek kapattığım gözlerimle yine kolayca uyuya kalmıştım. Kendimi o kadar kötü hissediyordum ki ilk yaptığım şey yavaşça kalkarak banyoma ilerlemek…