18.

bir hafta bir yıl gibi geçiyor sizi özledim🐱 en uzun bölüm diye diğerine demiştim ama güncel olarak bu oldu... keyifli okumalar!!🌟🥹 Sınırımız 100 oy ve 250 yorum! 🌟 ۶ৎ "Ooof, biraz daha açsaydın sesi Altan bu ne ya," diye huysuzlanarak elimi uzattığımda gözlerimi dahi açmadan beni tatlı uykumdan uyandıran sesli alarmı kapatmıştım. Sonrasında ise kaldığım yerden devam etmeyi amaçlayarak kollarımı tekrar sıkıca kucağımdaki sıcaklığa sardım. Kucağımdaki sıcaklık. Gözlerimi zorlukla aralayıp birkaç saniye beyaz tavanla bakıştıktan sonra hangi manzarayla karşılacaşımı bile bile başımı aşağı eğdim. Rolleri değiştirmiştik. Bu kez Altan yüzünü boynuma gömmüş bir şekilde oldukça derin bir uykudaydı. Neyse ki benim aksime tamamen üzerime uzanmamıştı yoksa şu an hayatta olacağımı sanmıyordum. Sadece bacağıyla bacaklarımı kafeslemiş, koluyla sıkıca belime sarılıp avucunu yine kazağımın içinden sırtıma yaslamıştı. Kollarımı sıkıca sardığım boynundan çekmesem de onu boğma ihtimalime karşı biraz bollaştırıp ağzıma düşen birkaç tutam saçından kurtulmak için havaya üfledim. Başarısız bir girişim oldu. Boşverip bu sefer saçlarına birkaç öpücük bıraktım. "Altan." Kollarımı biraz sıkılaştırdım. "Ş." Biraz daha. "Geç kalacağız." Çok geçmeden huysuz homurdanması duyuldu. "Öbür tarafa mı?" Kaş çattım anlamazca. "Ne?" "Nefessiz kalmama az kaldı. Ölmeye mi geç kalıyoruz, Beliz?" İsmime yaptığı vurgu memnuniyetsizliğini oldukça belli etse de yapacak bir şey yoktu. Altan dediğimde uyansaydı gayet. "Hayır, okula." Beni duymazdan gelerek, "senin benden sonra uyanman için ne yapmam gerekiyor? Uyku ilacı falan mı versem," diye mırıldandı kendi kendine. "Alarmının sesini kısmakla başlayabilirsin mesela! Ödüm ko-" "Biraz daha bağırmaya devam edersem kısacağım ses alarmın sesi olmayacak." Boynumdan kalkıp dirseğini tam başımın yanına bastırarak benimle göz göze geldi. Elalarından hala uyku akıyordu ve saçları hep karışmıştı. Bakışları altında ezildiğimi hissettim. Daha fazla kızamaması içinse tatlı olduğunu düşündüğüm bir gülümseme takınıp, "bağırmadım ki," diye mırıldandım. Elimi uzatıp hafif hafif yumuşak tutamlarını düzenledim. "Sana öyle gelmiştir. Bağıran ben değilim. Telefonun. Gerçekten ödüm koptu. Bak." Destek almadığı kolunu tutup elini zorla kalbime görürdüm bu sefer. "Kalbim çok hızlı atıyor. Korktum. Sen hiç duymadın bile. Onu duymuyorsun ama benim sesim seni rahat-" "Susmuyor. Allah'ım, susmuyor. Gün içinde beş cümle kurmayan kız sabahın köründe uzun tiradlar yapıyor." Yüzünü tam başımın yanındaki yastığa gömüp anlamadığım şeyler homurdanmaya devam ettiğinde dudaklarımı birbirine bastırıp, "sustum," dedim hızlıca. "Unutuyorum ben sabahları bu kadar gergin olduğunu. Hatırlatman lazım. Gün içinde hiçbir dediğime böyle tepki vermeyince ben de alışamıyorum doğal olarak ve bu arada tirad dediğin şey tiyatr-" Aldığı derin nefesle bu sefer kendimi tutamayıp kıkırdadım. "Ay ama böyle saatlerce konuşmayınca birikiyor. Susuyorum tamam. Gıcık. Haber edersin yasağım kalktığında." Kollarımı boynunan çekip bu kez beline sararak bakışlarımı tavana sabitledim. "Kaça kurmuştun alarmı?" "Yedi." "İyiymiş." İyi miymiş? Çocuk konuşma dedikçe çene yapmanın zevki ayrı bir güzel oluyordu sanırım. "Hım." "Hı." Ellerimle sırtını patpatladım hafifçe. Ardından gece onun yaptığı aklıma geldiği için tamamen dürtülerimi dinleyip ellerimi kazağının içine soktum. Sırtı beklediğim gibi sıcacık ve yumuşacıktı. Tepki vermediğini görünce bünyeme yüklenen yersiz özgüvenle aşağı yukarı git gel yapmaya başladım. Yanağı gibi pürüzsüz ama hafif çıkıntılıydı teni, muhtemelen kasları gerildiğindendi o da. "E sen bana kızıyorsun ama senin de atletin yok." "Cropla gezmediğime göre?" " Croplo gozmodoğomo gor o. Sus." "Susuyorum. Sen de lütfen." "Ne ben de?" "İşte." Sus diyemiyordu. Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım. "Ne?" "Of Beliz." "Of Altan." Sinsi sinsi gülümseyip dişlerimle alt dudağımı ezdim. Gerçekten sabırlıydı. Mesela ben onu çoktan yataktan atmıştım. O gayet de sakin…