17.

Sürpriz!🐱 Duydum ki takvim değişikliği olmuş ve bugün çarşambaymış, ben de gerekeni yapayım dedim😊 Koooocaman bir bölümle geldim, oy ve yorumlarınızı bekliyorum!🌟 Sınırımız 100 oy ve 200 yorum! 🌟 ۶ৎ Yazarın anlatımıyla. Üç erkek telaşla gözleri önünde yığılan bedene uzanırken onu hiç düşünmeden dizlerinin arkasından tutup kucaklayan Altan olmuştu. Utku, duyduklarının ağırlığı altında ezilip zar zor kirpiklerine biriken yaşları yutmaya çalışırken Bora transa girmiş gibiydi. Ne düşündüğü bilinmezdi. Şaşkınlık mıydı hissettikleri? Cidden bu raddeye mi gelmesi gerekiyordu işlerin, bir şeyleri fark etmesi için? Yoksa suçluluk muydu? İnsan bir şeylerin farkında olsa da bazen olanları görmezden gelmeyi tercih ederdi. Altan da söylemişti bunu, hiç kimse her şeyin sorumluluğunu tamamıyla almak istemezdi. Bazıları bu acizliği 'insanlık hali' deyip geçiştirirdi, bazıları ise ' kader '. Oysa sorumsuzluğun adı hiçbir zaman kader olmamıştı. İnsanoğlu ancak çabalarsa bu kavrama sığınabilirdi. Bu, her şey baştan beri yazılıysa benim çabam neye yarar deyip boş bir yaşam geçirmek gibiydi. Aciz insanoğlu, nasıl da her zaman kendinden başkasını suçlayacak bir şey buluyordu ama. Boranın suçladığı pek tabii kader değildi. Büyük bir önyargıyla kınayıp kötülediği o dinlerin dayattığı saçma fikirlere inanacak kadar garip biri değildi. Pek tabii suçlayacak başka bir şey bulabilirdi ama. Mesela...babası? Boşanmak istemeymiş kızı tek kalmazmış. Bu gayet de makul bir suçlamaydı. Veya...annesini? E zaten. Her şeyin suçlusu o değil miydi başından beri? Öyleydi. Tamamdı işte. Kendinin bu konuyla ne alakası vardı ki? Elinden bir şey gelmezdi. Ama ne garipti ki karşısında acıyla ağlayarak, bir yandan akan yaşlarını saklamaya çalışıp diğer yandan kucağında sıkı sıkı tuttuğu kızın saçlarını öpen çocuğun elinden geliyordu. Buna da elbet olurdu bir açıklaması. Mesela...konu onun annesi değildi. Evet. Bu da tamamdı. O ne bilsindi ki çaresizliği? Konu bir tarafta sevgilisiyken diğer tarafta yabancı bir kadındı. Pek tabii kolayca taraf tutardı. Konu kardeşi ve annesi olsa o da kötü karakter durumuna düşerdi. Değil mi? Annesiyle tartışmak, ondan ayrı kalmak pek tabii onu da üzeceğinden bu denli rahat baş kaldıramazdı. Oysa bir annesi bile yoktu. Bora bunu nereden bilebilirdi? Altan, kucağında baygın yatan kızı nazikçe yatağa bırakırken Utku ona kolonya getirmişti. Burun çekti Altan acıyla. Yanlış mı yapmıştı? Belki de Borayı çağırmaması gerekirdi ama bilememişti işte. Belizin bu denli çıkışacağını tahmin edememişti. Tek temennisi o kadınla tek kalmamasıydı. Bu düşünce, onu her aklına geldiğinde delirtmeye yetiyordu. Kızın bileklerine kolonya bocaladığı sırada bu kokunun daha sonra onu rahatsız edip etmeyeceğini düşünüyordu gergince. "Ayaklarını biraz kaldır Altan," diyen Utku oldu. Dolu dolu mavilerini artık kontrol etmekte zorlanıyor, ara ara birkaç yaş akıtıyordu. Garipti. Oysa Utku kolay kolay ağlamazdı. Altan başını sallayıp ayaklarını kaldırdı. Çaresizce yatağın ucuna çöktüğü sırada bakışları atletinin açıkta bıraktığı tek koluna kaydı. Mosmordu. Oradan yüzüne baktı. Makyajımı silerken oldu , demişti. Sinirini dizginlemek adına dişlerini birbirine basıtırıp gözlerini kapattı ve derin derin soluklandı. "Ben...iyi gelmiyorum. Gideyim en iyisi." Boranın sesiyle öyle aniden döndü ki o tarafa, bir an onun da başı döner gibi olmuştu. Göz göze geldiler. Utku olacakları hissetmiş gibi Altan'ın omzunu sıktı sakinleşmesini söyler gibi. Altansa elini itip tekrar ayağa kalktı ve birkaç adım atıp Boranın karşısına geçti. Aralarındaki yaş farkına rağmen boy farkları pek yoktu, bu yüzden doğrudan gözlerine bakıyordu. " Gideyim en iyisi ?" diye sordu ürkütücü bir sakinlikle. Bu aslında bünyesine yüklenen tahammülsüzlüğü kontrol etme çabasından başka bir şey değildi. Bora kaş çattı. "Altan. Kız bayıldı lan! Varlığım ona sadece acı veriyor, zorla yanında mı durayım!" "Gerizekalı peki sence neden acı veriyor!" diye çıkıştı Altan yüksek sesle. "Hiçbir bok yapmadığın için olabil…