Farkında Olmadan

BÖLÜM İKİ: FARKINDA OLMADAN “Bazı insanlar birbirinin arkadaşı değil şansı derler.” Oy ve yorumlarınızı bekliyorum, seviliyorsunuz. ────୨ৎ──── Okul açılalı 4 gün olmuştu bugün. Neredeyse bir haftayı tamamlamıştım. İşler hiç korktuğum gibi ilerlemiyordu. Sandığımının aksine okulumu çok sevmiştim. Aleyna ile de çok yakın bir arkadaşlık kurmuştuk. Bana arkadaşlığın senelerle alakalı olmadığını göstermişti. Çok farklı bir yeri oluşmuştu kalbimde. Sınıfla genel olarak iyi geçirmiştim. Şuan ise rehberlik hocasının odasında beyaz iki kişilik kanepenin üzerinde oturuyordum. Okula yeni geldiğim için beni tanımak istemiş ve yanına çağırmıştı. Okul hakkında konuşmuştuk. Okulumu sevdiğimden ve mutlu olduğumdan bahsetmiştim. Şuanki izlenimim bu yöndeydi. Okul hakkında konuşmamız bitince spor kariyerim hakkında sohbet etmeye başlamıştık. Rehberlik hocasının yani Nurcan Hocanın önünde masasının üzerindeki dizüstü bilgisayarında sertifikalarım açıktı. Ben küçüklüğümden beri voleybolla ilgileniyordum. Hobi olarak değil profesyonel bir şekildeydi bu ilgim. Annemler ilgimin olduğunu fark edince beni voleybol kursuna yazdırmıştı küçük yaştayken. Yaklaşık olarak 8 senedir voleybol kursuna gidiyordum. Baya bir içli dışlıydım anlayacağınız. İlk gittiğim kurs İzmir'de annemin öylesine yazdırdığı evimize yakın bir yerdi. Oradaki hocam benim yeteneğimi fark etmiş ve anneme bundan bahsetmişti. Anneme benim için çok iyi bir geleceğin olacağını ve bunun peşini bırakmamız gerektiğini söylemiş antrenör. “Bu kız çok iyi oynuyor yaşıtlarına göre. Bir çok alanda da iyi Neslihan hanım. Sizden bir antrenör olarak değil Rüya'nın iyiliğini düşünen bir ablası olarak rica ediyorum kızınızın elini bırakmayın ona destek olun elinizden geleni yapın. Ülkemizin böyle yeteneklere ihtiyacı var. Rüya çok iyi bir kariyer yapabilecek potansiyele sahip bir kız. Voleybol oynarken kendinden geçiyor, odaklanıyor. Dışarıdan Rüya'yı bu kadar mutlu gördüğüm nadir şeylerden biri. Biliyorsunuz haftanın birçok günü beraberiz, ister istemez tanıyorum kızınızı. Sizden rica ediyorum bu kızı bırakmayın.” Hocam gerçekten iyi bir kadındı ve konuşmasıyla annemin etkilemişti. Voleybolla ilgilenmemi asıl isteyen kişi bu sohbetten sonra babam olmuştu. Her zaman bana savunduğu bir şey vardı. “Kızım bir insan nerde kendini kendisi gibi hissediyorsa oraya aittir. Ve ederken bu şans gelmez.” Hocamın söyledikleri ve benimde voleybol sevgimi farke etmesiyle altyapıya yazdırmıştı beni. Gerçekten bu konuda çok desteğini görmüştüm. Gerçekten bana inanıyor ve destekliyordu. Zaman zaman yaşadığım bazı olaylar yada duygu değişimlerini dolayı voleybolu bırakmak istediğim sadece hobi olarak kalmasını istediğim olmuştu. Babam bu zamanlarda da beni karşısına almış ve ciddi bir şekilde konuşmuştu. Beni zorlamayacağını ama bana inandığını söylemişti. Beni gerçekten motivasyon eden ve desteğini hissettiren tek insan olabilirdi. Galatasaray altyapısında pasör olarak oynuyordum. Yaklaşık 5 senedir Galatasaray ailesindendim. Bu yer bana aile olmuştu. Eski kulübüme göre daha ilgili ve sıcakkanlı bir ortama sahipti. İzmir'den ayrılınca oradaki altyapıdan da ayrılmış oldum. Zamanında ben İzmir'deyken bana istanbul'daki galatasaray kulübünden teklif gelmişti. Beni aralarında görmek isteyeceklerini ve daha iyi bir takımda oynatmak istediklerini söylemişlerdi. Zaten aynı altyapı kulübüydü. Ben ailemi ve arkadaşlarımı bırakmak istemediğim için tekliflerini kabul etmemiştim. Eğer öyle bir durum olsaydı tek başıma buraya gelmem ve yurtta kalmam gerekecekti. Ama annem ve Ardadan uzak yalama fikri aklımın ucuna geldiği an bile kötü hissediyordum. Bu sene buraya taşındığımız için kaydımı rahat bir şekilde buraya aldırmıştım. Zaten beni istedikleri için kabul etmeleri uzun sürmemişti. Ben istediğimi üst mercilere iletince ertesi gün beni aramış ve kabul ettiklerini söylemişlerdi. Okulum da anladığım kadarıyla spor faaliyetlerine önem veriliyordu. Baya ilgileniyorlardı hem de. Ayrıca ilgilerinin karşılıklarını aldıklarıda bariz b…