8. Bölüm

Aradan kaç saat geçtiğini bilmiyordum. Gözlerimi açtığımda bulunduğum yer aynı değildi. Kendi odamdaydım. Üzerimde de dün gece giydiğim kıyafetler değil, başka kıyafetler vardı. Bir süre tavana boş gözlerle baktım. Nefes alıp verişim düzensizdi. Başım zonkluyor, boğazım kupkuru yanıyordu. Doğrulmak için dirseklerimden güç aldığım anda bütün bedenim isyan etti. Omuzlarımdan belime kadar her yerim sızlıyordu. Sanki kemiklerimin arasına tonlarca ağırlık yerleştirilmişti. Derin bir nefes almaya çalıştım. Olmadı. Canım acıyordu. En çok da kasıklarım... Hafifçe kıpırdanmam bile bütün vücuduma yayılan keskin bir sızıya dönüşüyordu. Acıyla gözlerimi sımsıkı kapattım. Zihnim hatırlamak istemediklerini zorla önüme sererken boğazıma kocaman bir düğüm oturdu. Şerefsiz... Tek kelimeydi ama içimde kopan fırtınayı anlatmaya yetmiyordu. Nasıl yapabilmişti? Nasıl bana bunu yaşatabilmişti? Dün gece yalnızca bedenime dokunmamıştı. İçimde yıllardır büyüttüğüm güveni, huzuru, masumiyeti de parçalamıştı. Aynaya bakmaya cesaret edemiyordum. Kendi tenime bile yabancı hissediyordum. Sanki bu beden bana ait değildi. Sanki içimde yaşayan o eski Ayşe, dün gece ölüp gitmişti. Gözlerim doldu. Hayır... Ağlamayacaktım. Onun yüzünden bir damla gözyaşı daha dökmeyecektim. Gözlerimde biriken yaşları öfkeyle sildim. Yumruklarımı sıktım. Tırnaklarım avuçlarımın içine gömülmesine rağmen acıyı hissetmiyordum. Çünkü içimdeki öfke, bedenimdeki bütün acıların önüne geçmişti. Kalbim göğsümü parçalayacak kadar hızlı atıyordu. Nefesim hızlanıyor, çenem istemsizce titriyordu. Artık içimde korku yoktu. Yalnızca öfke vardı. Patlamaya hazır, önüne çıkan her şeyi yakıp yıkacak kadar büyük bir öfke... Ve o öfkenin tek bir hedefi vardı. Kerem. Yatağın kenarından destek alarak ayağa kalktım. Dizlerim titredi. Bir an yeniden düşeceğimi sandım ama durmadım. Canım yanıyordu. Her adım attığımda bedenim bana durmam için yalvarıyordu. Fakat ruhumdaki acı, bedeniminkinden çok daha ağırdı. Kapıyı sertçe açıp odadan çıktım. Hiç düşünmeden doğruca onun odasına yürüdüm. Bu defa susmayacaktım. Bu defa acıyı yalnız yaşayan ben olmayacaktım. Koridor boyunca attığım her adım bedenimde ayrı bir sızı bırakıyordu. Duvarlardan destek alarak yürüyordum ama durmaya hiç niyetim yoktu. İçimde biriken öfke, ayakta kalmamı sağlayan tek şeydi. Kapısının önüne geldiğimde birkaç saniye öylece durdum. Elimi kapı koluna koyduğum an avuçlarımın titrediğini fark ettim. Korkudan değildi. Sinirdendi. Öyle bir sinirdi ki nefes aldıkça göğsüm daralıyor, kalbim kaburgalarıma çarparcasına atıyordu. Kapıyı sertçe açtım. Gürültü odanın içinde yankılanırken gözlerim doğrudan onu buldu. Hiçbir şey olmamış gibi ayaktaydı. Sanki dün gece yaşananlar yalnızca benim kâbusummuş gibi... Yüzündeki o rahat ifade, içimde kalan son kırıntıları da paramparça etti. O an anladım. Bazen bir insanı en çok canını yakan şey, yaptığı kötülük değil; onu yaptıktan sonra hiçbir şey olmamış gibi yaşamaya devam edebilmesiydi. Gözlerim istemsizce odanın içinde dolaştı. Her şey yerli yerindeydi. Yatağı... Dolabı... Komodinin üzerindeki eşyalar... Bu düzen, benim darmadağın hâlimle öyle büyük bir tezat oluşturuyordu ki midem yeniden kasıldı. Oysa benim içimde tek bir taş bile yerinde değildi. Dün gece yalnızca bedenim değil, bütün hayatım altüst olmuştu. O ise hâlâ aynı odada, aynı duvarların arasında, aynı sakinlikle nefes alabiliyordu. Bu düşünce bile öfkemi kat kat büyüttü. Dilimden dökülecek ilk kelimeyi beklemiyordum artık. Bağıracağımı biliyordum. Çünkü içimde sustuğum her saniye biraz daha büyüyen bir çığlık vardı. Ve o çığlık artık dışarı çıkmak istiyordu. Kapının eşiğinde birkaç saniye hareketsiz kaldım. Parmaklarım hâlâ kapı kolunu öyle sıkıyordu ki eklemlerim bembeyaz kesilmişti. Göğsüm hızla inip kalkıyor, nefes alışlarım düzensizleşiyordu. İçimde birbirine karışmış onlarca duygu vardı. Öfke... Hayal kırıklığı... İğrenme... Ve hepsinin altında ezilen tarifsiz bir kırgınlık... Başımı yavaşça kaldırıp ona baktım. Karşımdaydı. Dün gece…