7. Bölüm

Yıllar sonra ilk defa bu kadar huzurlu bir gece geçirmiştim. Sabah uyandığımda içimde uzun zamandır hissetmediğim kadar hafif bir mutluluk vardı. Sanki Kerem değişiyordu. Sanki çocukluğumun umutları, yıllar sonra yeniden filizlenmeye başlamıştı. Hazırlanıp aynanın karşısına geçtim. Pembe askılı cropumun altına beyaz mini eteğimi giymiştim. Saçlarımı elimle düzeltirken kapım aniden açıldı. "Hop! Ya üzerimi değiştiriyor olsaydım, Kerem Bey?" Cevap vermedi. Yavaş adımlarla yanıma geldi. Bakışları alışık olduğum gibi değildi. Yabancıydı... soğuktu. İçimi tarif edemediğim bir huzursuzluk kapladı. Refleksle geri çekildim. "Ne oldu?" diye fısıldadım. Bir anda omuzlarımdan tuttu. "Kerem... canımı acıtıyorsun." Sesimi duymamış gibi davranıyordu. Yüzündeki ifade beni korkutmaya başlamıştı. "Bırakır mısın?" Cevap vermedi. O an içimde bir şeylerin yanlış gittiğini hissettim. "N'oluyor sana?" "Yürü." "Hayır." Sözümün bittiği anda yüzümde keskin bir acı hissettim. Dengem bozuldu. Şaşkınlıkla yanağımı tuttum.... Bana vurmuştu. Gözlerim doldu. Bunu gerçekten yapmıştı. Kolumdan sertçe tutup beni sürüklemeye başladı. Nereye gittiğimizi anlayamıyordum. Bodrumun kapısı açıldığında içimi tarifsiz bir korku sardı. "Neden?" diye fısıldayabildim sadece. Kerem'in yüzünde en ufak bir merhamet yoktu. Karşımda çocukluğumun Kerem'i durmuyordu. Karşımda tanımadığım biri vardı. Ne söylediysem karşılık bulmadı. Ne ağlamam... Ne yalvarmam... Ne de ona duyduğum yılların sevgisi... O bodrumda yalnızca güvenim değil... Benliğim de paramparça oldu. Ne kadar zaman geçti bilmiyordum. Sanki zaman durmuştu. Nefes almak bile ağır geliyordu. Başımı çevirmeye çalıştım. Gözlerim tavana takıldı. Hiçbir şey hissedemiyordum. Ne öfke... Ne acı... Ne de gözyaşı... Sadece bomboşluk. İnsan bazen öyle büyük bir acı yaşardı ki, ağlamayı bile unuturdu. İşte ben tam olarak oradaydım. İçimdeki küçük Ayşe... Çocukluğundan beri Kerem'i seven o saf kız... O bodrumda sessizce ölmüştü. Titreyen dudaklarımdan güçlükle birkaç kelime döküldü. "Artık... senden nefret bile etmiyorum..." Derin bir nefes aldım. "Sadece... iğreniyorum." Sesim bana bile yabancı gelmişti. Gözlerimi kapattım. Hayatımın en büyük yanlışı, en çok güvendiğim insana güvenmek olmuştu. O an anladım. Bir insan, bazen en ağır yarayı düşmanından değil... En çok sevdiği kişiden alıyordu. O günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Ne Ayşe... Ne de Kerem. Bir aşk, daha filizlenmeden toprağa gömülmüştü. Peki ya kader? O, benim için bambaşka bir hikâye mi yazıyordu? Bazen aşk, dikenli yollarda yürümekti. Bazen sisin içine korkusuzca adım atmaktı. Bazen imkânsızdı. Ve bazen... Masallardan bile güzel olabilirdi. Fakat benim masalımı bozan kişi, Kerem Korkmaz olmuştu. Karadeniz'in hırçın dalgaları Boğaz'ın sularına karışır mıydı bilinmezdi. Ama bildiğim tek bir şey vardı. Kaçmak çözüm değildi. Ve ben... Artık hiçbir şeyden eskisi gibi kaçamayacaktım. ★★★ İnsan bazen kaderinin değişeceği günü hissedermiş. Ama ben... Kaderimin tek bir gecede paramparça olacağını bilmiyordum. Çocukluğum boyunca her dua ettiğimde aynı ismi fısıldamıştım. Kerem. Karadeniz'in yağmurlu sokaklarında peşinden koştuğum çocuk... Bileğime taktığı küçücük hediyeyi yıllarca sakladığım ilk aşkım... Bir gün dönüp beni hatırlayacağına inandığım tek insan... Meğer en büyük yanılgım da oymuş. O geceden sonra zaman benim için akmayı bıraktı. Saatler geçti mi... Yoksa günler mi... Bilmiyordum. Hatırlamak da istemiyordum. Çünkü bazı anılar insanın zihninde yaşamaz. İçine gömülür. Ve her nefes alışında daha canını yakar. Hatırlamak istemiyordum. Ne kadar uğraşırsam uğraşayım, zihnim bana acımı unutturmuyordu. Bazı geceler insandan yalnızca uykusunu almazdı. Çocukluğunu... Güvenini... Ve bir daha asla eskisi gibi atmayacak kalbini de alıp giderdi. Gözlerimi yavaşça araladım. Taş tavan bütün ağırlığıyla üzerime eğilmiş gibiydi. Bir süre öylece kıpırdamadan yattım. Nefes alışlarımı dinledim. Yaşıyordum. Keşke bu kadar emin olmasaydım. Parmaklarımı güçlükle kıpırdatt…