2. Bölüm

Bir gün biri çıkıp bana, "Kerem sana bunları yapacak." deseydi, kahkaha atar, "Hadi oradan!" der geçerdim. İnsan, sevdiğinin gözlerinde bir gün nefret göreceğine asla inanmak istemiyor. Ben Ayşe... Kendimi bildim bileli âşık olduğum adamın tam karşısındaydım. Ama onun gözlerinde bana ait tek bir kırıntı bile yoktu. Ne sevgi... Ne merhamet... Sadece nefret. Ben Ayşe... Aile işleri bahane edilerek ortaokuldan lise son sınıfa kadar tek başıma yurt dışında yaşamaya zorlanan Ayşe. Ben Ayşe... Susmaya mahkûm edilen Ayşe. Ben Ayşe... Otuz yedi yaşındaki bir adamla evlendirilmeye çalışılan Ayşe. Ama bilmedikleri bir şey vardı. Ben onların bataklığına hiç girmedim. Ve girmeyecektim!! Üzerime dünyanın bütün kanı sıçrasa bile ellerimi kana bulamayacaktım! Sonunun ne olacağı da umurumda değildi. Ensemde zonklayan keskin ağrıyla gözlerimi araladım. Başım dönüyordu. Etrafı seçmeye çalışınca bir arabanın ön koltuğunda olduğumu fark ettim. Yavaşça doğruldum. Direksiyonun başındaki kişi... Kerem'di. Yüzünde tek bir duygu bile yoktu. Yıllardır ezbere bildiğim o yüz, sanki tamamen yabancı birine aitti. Dudaklarım istemsizce kıpırdadı. "Kerem..." Duymuştu. Ama dönüp bakmadı bile. Koluna hafifçe dokundum. "Kerem..." dedim yeniden. Bu kez frene bastı. Araba yol kenarında sertçe durdu. Yavaşça bana döndü. Belki... Belki gözlerinde küçücük de olsa bir merhamet bulurum diye baktım. Bulamadım. Sadece kin... Öfke... Ve nefret... "Ne var?" dedi soğukça. "Ne istiyorsun?" Yutkundum. "Kerem... Korkutma beni, ben..."sözümü bitirmeme dahi izin vermedi. "Kork." Sesi buz gibiydi. "Hem de çok kork." gözlerini gözlerime kilitledi. "Siz benim bütün sevdiklerimi elimden aldınız." Dudaklarının kenarında küçücük, acı dolu bir gülümseme belirdi. "Sen yap ya da yapma... Hiç fark etmez." Ben ise tek bir şey yapabiliyordum. Yıllardır sevdiğim adamın gözlerine bakmak. Çünkü orada hâlâ eski Kerem'i arıyordum. Ama bulamıyordum, hiçbir yerde... Derin bir nefes aldı. "Geri dönersen seni öldürürler." Arkaya doğru yaklaştı. "Ya da senden yaşça büyük bir adamın kaçıncı karısı olursun." İçgüdüsel olarak sırtımı arkama yasladım. Bu... Benim tanıdığım Kerem olamazdı! İnsan sevdiği birine böyle bakabilir miydi? Bir an sustu. Sonra gözlerini yoldan ayırmadan konuştu. "Ailen peşimize düşecek, Ayşe." Sesi sakindi ama o sakinliğin altında fırtınalar vardı. "İkimizden birini öldürmeye çalışacaklar." Kısa bir sessizlik oldu. "Ben kolay kolay ölmem." Başını hafifçe bana çevirdi. "Ama sen..." Cümlesini bitirmedi.Bitirmesine de gerek yoktu. Ne demek istediğini anlamıştım. İçimdeki korku, boğazıma düğümlenen bir yumruya dönüşmüştü. Derin bir nefes aldı. "Onları durdurmanın tek bir yolu var." Kaşlarımı çattım. "Neymiş o?" Direksiyonu biraz daha sıkı kavradı. "Benimle nikâh masasına oturacaksın." Kalbim bir anlığına durdu sanki. Ona inanamayarak baktım. "Daha az önce benden nefret ettiğini söylüyordun." Dudaklarının kenarı alaycı bir gülümsemeyle kıvrıldı. "Nefret ediyorum." "O zaman neden?" Kahkaha attı. Attığı kahkaha öyle yabancıydı ki... Çocukluğumdaki Kerem'in gülüşüyle uzaktan yakından ilgisi yoktu. "Nikâhlansak bile sana dokunmayacağım." Sözlerini yüzüme fırlatır gibi konuşuyordu. "İsteyemediğimden değil." Bir an durdu. "Senin o kirli soyuna kanımı karıştırmayacağım için." İşte... Canımı acıtan cümle buydu. Kalbim, sanki göğsümün içinde sessizce parçalandı. Konuşmaya çalıştım. Olmadı. Kelimeler boğazımda düğümlendi. Kerem ise durmuyordu. "Soyadın değişecek." Sertçe bana baktı. "Benim karım olacaksın." Ardından ön konsoldan katlanmış bir kâğıt alıp kucağıma bıraktı. "Kurallar." Şaşkınlıkla kâğıdı açtım. İlk maddeyi okur okumaz kaşlarım havaya kalktı. Madde 1: Evde son sözü ben söylerim. Dudaklarımı birbirine bastırdım. Altındaki satıra geçtim. Madde 2: Ben istemediğim hiçbir kıyafeti giymeyecek, izinsiz camdan dahi bakmacaksın. Ciddiydi. Gerçekten ciddiydi. Sinirlenmeye başladığımı hissediyordum. Bir sonraki maddeye geçtim. Madde 3: Eve gelen misafirlere kusursuz davranacaksın. Derin bir…