1.Yeşil Gözlü Beyefendş

Merhabalarrrr Kitappadde ve Watpadde yayınladığım kurgumu bir şans vererek burada da yayınlama kararı aldım.Kitappadde 84.000 okunan bir kurgu.Umarım sizde seversiniz. ****** Askeriyenin koridorlarında kararlı ve bir o kadar da sinirli adımlarla yürüyordum.Çünkü son yarım saattir yaptığım tek şey timimi aramaktı.Onlara erkenden yemekhane de toplanmaları gerektiğini söylediğim halde hiçbirini orada bulamamıştım.Elime geçtikleri dakika ceza vermekten çekinmeyecektim .Son ümidimle kaldıkları koğuşun kapısını açtığımda yine hüsranla omuzlarım çöktü.Burada da yoklardı.Öfkem resmen iki katına çıktı ve hemen bahçeye yöneldim. Bahçeye çıktığımda etrafta eğitim yapan askerlerden başka kimse yoktu.Ben bunlara izin günü vermiştim de haberim mi yoktu ? Arka bahçeye gittiğimde aradıklarımı en nihayetinde bulmuştum.Ama aynı zamanda bir sürprizle karşılaşmıştım. Ekibim bir çardağı balonlarla ve süslerle süslemişlerdi.Ortada ise pasta vardı.Kaşlarım havalandı.Bugün özel bir gün müydü diye düşündüm.6 Ağustostu.Her hangi bir özellik göremiyordum. "Komutanım,Timimizin kuruluş yıldönümü kutlu olsun!"diye bağırdı Göktunç.İşte o zaman ger şey kafama dank etti.Bundan tam üç yıl önce ilk defa bir araya gelmiştik. Gülümsedim.Demek koskoca üç yılı bitirmiştik.Bazen kavga etmiştik bazen ise eğlenmiştik.Her ne kadar onların komutanları olsam da çoğu zaman kardeş gibiydik. Yavaş adımlarla çardağa yürüyüp yanlarına gittim.Ne diyeceğimi bilemiyordum.Zira öfkem alıp başını gitmişti. "Siz..."diye mırıldandım en sonunda.Evet sadece mırıldandım. "Minela."diye bana sarılan ilk kişi Parla oldu. Tabii ki de o olacaktı başka kim olabilirdi ki.Parla bana bu tim de verilmiş en güzel hediye olabilirdi.Eğer o olmasaydı üç dengesiz adamın içinde ne yapacağımı bilemezdim.Gerçi Parla benim çocukluk arkadaşımdı.O her zaman benim için değerli olmuştu. En son benden ayrıldığında gözlerinin içi gülüyordu. "Beğendin mi ?"diye şakıdı hemen. Kafamı salladım."Çok beğendim de keşke bunu yaparken bana da haber verseydiniz .Böylece sizi aramak zorunda kalmazdım." "Kusura bakmayın komutanım.Sürpriz olsun istedik."dedi Sinan. "Hadi bakalım paçayı iyi yırttınız.Siz dua edin bugüne yoksa bir ceza geliyordu."dedim işaret parmağımı onlara sallayarak.Hepsi güldüğünde bende yerime oturmuştum. "Eee pastayı kesmiyor muyuz ?"diye sorduğumda Kaan elindeki bıçağı bana uzattı.Elinden alıp onlara baktım.Onlarda bana bakıyordu.Amaçsızca bakıştık. "Aval aval bakmayın da yanıma gelin."dedim.Yine boş bir bakış attılar.Göz devirdim."Bu timin tek üyesi ben değilim gelin de pastayı keselim.Biraz daha boş boş bakarsanız keseceğim şey pasta olmayacak." Olayı anlamış olacaklar ki yanıma geldiler.Hepimiz beraber bıçağı tutup pastayı kesecekken Parla bizi durdurdu. "Durun bu anı ölümsüzleştirelim."dedi ve telefonunu çıkararak video çekmeye başladı.Telefonu tam karşıya yerleştirdi. "Umarım sizinle daha nice yıllar yaşarız."dedim ve beraber pastayı kestik. Pastayı benim sevdiğim gibi yaptırdıklarını görünce sırıttım.Bana bu kadar değer vermelerini çok seviyordum.Aynı değeri bende onlara veriyordum.Pastaları tabaklara yerleştirdikten sonra herkes yerine oturdu. "Komutanım aslında biz daha büyük bir sürpriz yapmak isterdik ama izin gününe denk gelmedi."dedi Sinan. Oysa benim için kuru bir kekle kutlamaları bile büyük bir sürpriz olurdu. "Eee daha önümüzde çok zamanımız var onu da yaparız."dedi Parla gülerek. Ama yoktu.Askerdik.Her an göreve çağırılabilirdik.Gittiğimiz görevden sağ dönmeyebilirdik. "Asker adamız sonuçta yarın ne olacağını bilemeyiz."diye düşüncelerime tercüman oldu Göktunç.Haklıydı o yüzden kimse karşı çıkmadı. "Tamam be bu günü kötü düşüncelerle mahvetmeyin."dedim.Suratlarını asmalarına alışık değildim. Yine bir sohbet açılmıştı ve tim kendi içinde gülerek konuşuyordu.Onların bu haline gülümsedim. Biz böyleydik.Basen didişirdik ama eninde sonunda birbirimize gülerdik.Aileydik.Dışarıdan Sancak Timiydik belki ama biz bir timden fazlasıydık. Güzel güzel düşüncelerime dalmıştım ki gözüm Parla ile Gö…