BÖLÜM SEKİZ

Bilmek istiyor muyum? Karşılıklı mı bu duygu? Gitmeni görmek üzücü, kalmanı umuyordum. Bebeğim ikimiz de biliyoruz Geceler, yarın sabah söyleyemeyeceklerini söylemen için var.* (Do I Wanna Know- Hozier) “Ben sana söylemiştim.” dedi Lola. “Ryan Walker’dan hoşlanıyorsun. “Hoşlanmıyorum.” dedim bir kere daha. Odama çıkmamın üzerinden yarım saat geçmişti. Aşağıdan gelen sesleri ve kahkahaları duyabiliyordum. Ryan’la yaşadığımız andan sonra nedense aşağı inmeye çekinmiştim. Lola’yla Benny’i görüntülü arayıp olanları anlatmamın üzerindense yirmi dakika geçmişti. Fakat Lola beni anlamamakta ısrar ediyordu. “Onu henüz tanımıyorum, bunu kendisi de söyledi. Ondan hoşlanmamı bekleyemezsin.” dedim. “Şu birbirimizi tanımıyoruz saçmalığını kim uydurdu bilmiyorum ama siz sekiz senedir tanışıyorsunuz.” dedi. “Ryan’ın ikizlerin üçüncüsü* olup Vic’e ezik gibi davrandığı sekiz seneden mi bahsediyorsun?” dedi Benny. En azından biri gerçekleri görebiliyor. “Teşekkürler Ben.” dedim. Benny’nin sözlerinden sonra mantıklı bir açıklama bulamayan Lola’nın yüzü düşmüştü. “Bu kadar haklı olmandan nefret ediyorum.” dedi trip atarak. Kendi aralarında tartışmaya başladılar. Lola içimdeki çocuksu ve heyecanlı tarafım, Benny ise mantıklı ve güçlü olan tarafım gibiydi. Onların fikirlerine daima ihtiyaç duyuyordum. İkisinden biri olmadan eksik kalıyordum. Tartışmalarını bölerek “Dinlediğiniz için sağ olun, çocuklar.” dedim. “Her zaman.” dedi Lo sevimli bir şekilde gülümseyerek. “Evet.” dedi Benny. “Hem sen olmasan bu kıza iki gün daha katlanamazdım.” Lola’nın hararetli bir tartışmaya hazırlanan bakışlarını gördüğümde “Gitmem gerekiyor.” diyerek aramayı sonlandırdım. Bilgisayarımın ekranını indirip telefonumu elime aldığımda saatin henüz çok geç olmadığını fark ettim. Sekiz buçuğa yeni geliyordu. Kapım tıklatıldığında yatağımdan doğruldum ve “Gir.” diye seslendim. İkizlerin kapımı tıklatmadığını bildiğimden kapıda belirenin Ryan olduğunu gördüğümde şaşırmamıştım. “Victoria.” dedi odayı tarayarak. Gözleri yatağıma doğru dönerek benimle buluştuğunda “Efendim?” dedim. “Girebilir miyim?” diye sordu. “Geçen gün koşarak odama dalmamışsın gibi davranıyorsun.” dedim kuşkuyla kaşımı kaldırarak. Elini saçlarını arasında daldırarak gözlerini kaçırdı. “Doğru, üzgünüm.” Utanmış mıydı? “Bazen ikizlerle fazla vakit geçirdiğimi düşünüyorum.” dedi davranışına açıklamada bulunarak. “Bazen mi?” dedim ciddiyetsizce. “Sürekli onlarlasın.” “Evet.” dedi haklı olduğumu bilerek. “Sanırım bu da neden bana karşı bu kadar önyargılı olduğunu gösteriyor.” “Olabilir.” dedim. Ayağa kalkarken “Bir şey mi lazımdı?” diye sordum. “Neden buradasın?” “Şey... Evet.” dedi normal haline dönerek. “Aslında, ödev için konuşuruz diye düşünmüştüm.” Ortak proje ödevimiz tamamen aklımdan çıkmıştı. “Gel.” diyerek onu masama doğru çağırdım. Kapıyı kapatarak içeri girdi. Ben sandalyeme otururken o da odamın köşesindeki armut koltuğu yanıma doğru çekti. ‘Pof’ diye bir ses çıkararak kendini armuda bıraktığında boyu masama yetişmemişti bile. İstemsizce kıkırdarken sandalyemin boyunu kısaltarak ona doğru döndüm. Şimdi neredeyse aynı boydaydık ama ben hâlâ daha yüksekteydim. “Sana ilk defa aşağıdan bakıyorum.” dedi Ryan kaşlarını çatarak. “Mecaz mı kullandın sen?” diye sordum suratındaki ifadeye gülerek. “Sanırım iki anlamda da...” Dün ödevle ilgili yapacaklarımızı listelediğim sayfayı çıkardım ve ona uzattım. O, sayfayı okurken ben de yazdıklarımı anlatmaya başladım. “Önce kendi aramızda kitaba uygun bir özet çıkarırız diye düşündüm. Olay örgüsünden ve asıl temadan bahsederiz. Daha sonra karakterlerin kişilik analizlerini yaparak davranışları ve yaptıkları seçimlerde kişiliklerinin etkilerinden bahsederiz. Yazarın üslubunu ve eserin yazıldığı dönemle olan bağlantısını anlatırız. En son da önemli olan sahneleri yorumlar ve verdikleri mesajlardan bahsederiz diye düşündüm.” “Harika.” dedi elindeki kâğıda göz gezdirmesi bittiğinde. “Tüm detayları düşünmüşsün.” Yüzünde takdir edici bir ifade vardı. “Henüz detaylara girme…