BÖLÜM ON

Dünyaya bir bilet aldım Ama şimdi yine geri döndüm Neden bir sonraki satırı yazmakta zorlanıyorum? Gerçeğin olmasını istiyorum, gerçeğin söylenmesini istiyorum* (True- Spandau Ballet) “Aman Tanrım, bu çok lezzetli.” diye inledim çatalıma doladığım makarnaya doğru. “Tanrım, Victoria.” Ryan kızaran yanaklarıyla bana bakıyordu. “Bu kadar beğeneceğini düşünmemiştim. Onur duydum.” “Enfes.” diye mırıldandım. “Dikkatimi dağıtma, Walker.” Başını iki yana sallayarak güldüğünde yemeğime yemeye devam ettim. Duş alıp aşağı inmiştim. İkizler her zamanki gibi oyun oynarken Ryan onlardan ayrı oturmuş telefonuyla ilgileniyordu. Matt, “Öğle arasında yaşanan o saçmalık da neydi?” diye sormuştu. Ryan’la göz göze gelmiştim ve bir şeyler uydurmuştum. “Harper’la ilgili ufak bir yanlış anlaşılma yaşandı. Ryan’a onu söylüyordum.” Kısmen doğru sayılırdı. Mutfağa geçip tabağıma makarna doldururken Ryan’a seslenmiştim. “Odama çıkacağım. Bana katılmak istersen ödeve devam edebiliriz.” İtiraz etmeden yerinden kalktığında “Son zamanlarda Victoria ile fazla vakit geçiriyorsun.” demişti Leo. “Ödev için.” diyen Ryan’ın adım sesleri merdivende yükselirken peşimden odama girmişti. “Yani tüm bu kibarlıkların ödev için miydi?” diye sormuştum. “Saçmalama Victoria.” Ben makarnamı yemeye koyulmuşken çatık kaşlarıyla beni izliyordu. “Harper sana tam olarak ne dedi?” diye sordum lokmamı yuttuktan sonra. “Hiç. Önemsiz şeyler...” diye geçiştirdi. “Doğruyu söyle, Walker.” Gözlerini kaçırarak “Ona hiç yemek yapmadığımı söyledi.” dedi. Gözleri makarnayı doladığım çatalıma kaymıştı. “Gerçekten mi?” dedim kaşlarımı kaldırarak. “Evet.” “Evine gelmedi mi? O yüzden mi yapamadın?” “İnan bana evime çok kez geldi.” dedi tek kaşını kaldırarak. Gözlerim büyürken “İğrençsin, Walker.” diyerek omzunu itekledim. “Şurada yemek yemeye çalışıyorum.” “Affedersin.” diyerek güldü. “Lola’nın seni korumak için Harper’ı sinirlendirmeye çalışması hoşuma gitti.” diye ekledi. “Bir de bana sor.” dedim gözlerimi kaçırarak. “Söylememiş olsaydı bütün bunlar yaşanmayacaktı.” “Yine de güzel bir hareket. Harper gibi kızlar genelde başkalarını ciddiye almazlar. Lola o şekilde tepki göstermeseydi muhtemelen üzerine gelmeye devam edecekti.” dedi. Kalan yemeğimi bitirdikten sonra tabağımı bırakmak için mutfağa indim. Odaya döndüğümde Ryan’ın çekmecelerimi karıştırdığını gördüm. “Ne yapıyorsun?” dedim şaşkınlıkla. Geldiğimi fark ederek sıçradığında açıktaki çekmecemi hızla kapattı. “Beni korkuttun, Victoria. Yapışkanlı notluklardan arıyordum.” “Masanın üzerinde duruyorlar.” diyerek gösterdiğimde kaşlarını kaldırarak “Fark etmemişim.” dedi ve bir tane kopardı. Ben sandalyeme yerleştiğimde o da ikizlerin odasından getirdiği sandalyeye oturdu. Artık o da masaya yetişebiliyordu. “Önce nereden başlamak istersin?” diye sordum elimdeki ödev planını göstererek. “Bence dün dediğin gibi özet çıkararak başlayalım.” Olay örgüsünü anlatmaya başlamadan önce ses kaydediciyi açtım ve sırayla konuşmaya başladık. Her şeyden bahsederek konuşmamızı bitirdiğimizde ses kaydını durdurup baştan sona dinledik. Ben düzeltilecek yerleri söylerken Ryan da cümlelerimizi bilgisayara yazıyordu. Yaklaşık bir saatin ardından yazmayı bitirdiğimizde -Ryan gerçekten hızlı yazıyordu- sayfaları inceleyerek hata olup olmadığını aradık. Şimdiden dört sayfayı doldurmuştuk. Geriye kalan altı sayfada karakterlerin kişilik analizlerinden, metindeki kırılma noktalarından ve yazarın üslubundan bahsetmemiz gerekiyordu. “Beatrice, geleneksel kadın rollerine karşı çıkan ve evliliğe soğuk bakan bir Orta Çağ kadını.” dedi Ryan. “Ne kadar sığ bir yorum.” dedim gözlerimi devirerek. “Bir kere Beatrice bu oyunun kalbi...” derken kaşlarımı hafifçe kaldırdım ve parmaklarımla saymaya başladım. “Açık sözlüydü, zekiydi ve Hero’ya yapılan haksızlığı kimse onun kadar kesin savunamazdı. Benedick’i bile düelloya ikna etti. Dönem için çok güçlü bir kadın figürü...” Ryan yorumumdan hoşlanmamışçasına başını salladı ve meydan okurcasına “Beatrice senin için kusursuz olabilir…