BÖLÜM YEDİ

Çünkü artık hiçbir anlamı yok Tanrım, aşk gerçekten utanç verici Sadece izle, kendimi nasıl çarmıha geriyorum O garip ikinci sınıf Adı anılmaya bile değmez bir ezik için Tanrım, aşk cehennem gibi utanç verici* (love is embarrissing- Olivia Rodrigo) “Biberleri uzat.” Kesme tahtasının üzerindeki dilimlenmiş biberleri Ryan’ın kafasına fırlatmamı söyleyen iç sesimi görmezden geldim. “Uzatır mısın?” dedim düzeltmesini bekleyerek. “Mızıkçılık yapma da uzat şu biberleri yoksa tavuklar yanacak.” dedi ocaktaki tencereyi karıştırırken. Yarım saattir mutfakta yemek yapıyorduk. Ryan bir şef edasıyla mutfağın kontrolünü eline almıştı ve beni de çırağı ilan etmişti. “Gıcığın tekisin.” dedim biberleri uzatırken. “Çok teşekkürler.” dedi sinir bozucu sırıtışıyla. “O senin gıcıklığın.” İltifat ediyormuşçasına gülümseyerek söylediği sözcüklere gözlerimi devirdim. Masanın üzerindeki peçetelikten bir tane peçete kapıp top haline getirerek kafasına fırlattım. “Hey!” Gözlerini yere düşen peçeteye çevirdi. “Cezalısın. Sana tortilla yok.” Ciddi olup olmadığını anlamayarak endişeyle suratına baktığımda başını iki yana sallayarak güldü. “Şaka yapıyorum, Victoria.” Üzerimdeki önlüğü çıkarıp -zorla giydirmişti- yerine astım. “Nereye gidiyorsun?” “Sıkıldım, Walker. Mutfakta çırak olmaya alışkın değilim. Genelde yemeği ben yaparım.” dedim. “Anladım.” dedi ve gülümseyerek biberleri eklediği tavuğu karıştırmaya devam etti. “Sen gerçekten yemek yapmayı seviyorsun.” dedim hayretle. Omuz silkerek buzdolabına yöneldiğinde mutfaktan ayrıldım. Odama çıktım ve şarjdaki telefonumu aldım. Ekranımda onlarca mesaj bildirimi vardı. Lola’nın adına tıkladım ve mesajları okumaya başladım. Lola : Viccy! Lola : Neler yaptınız? Lola : Ne işiniz varmış? Lola : Şu anda ne yapıyorsunuz? Lola : Seni rahatsız edecek bir şey yaptı mı? Lola : Randevunuz nasıl gidiyor? Lola : Cevap ver! Ve onlarca mesaj daha... Onu aradığımda telefonu ilk çalışında açtı. “Victoria Ellison. Sen beni meraktan öldürecek misin?” “Lo-” “Şu anda ne yapıyorsunuz? Hiç konuştunuz mu? Hala sana kötü davranıyor mu?” Soru yağmuruna gözlerim kapalı gülümsedim. “Bir dur da sakinleş.” dedim bekleyerek. “Sustum.” “Ne zaman bu kadar sabırsız bir çöpçatan oldun sen?” diye sordum. “Hem de Ryan Walker için.” “Seni gülümsettiğinde.” “Her neyse.” dedim söylediğini duymazdan gelerek. “Pek bir şey yapmadık. Markete uğramıştık. Şimdi de yemek yapıyoruz. Zaten ne yapmamızı beklediğini de anlamadım.” “Birlikte yemek mi hazırlıyorsunuz?” diye çığlık attı. “Çok romantik.” “Hayır, hiç de değil. Yemeği kendisi yapıyor ve hiçbir şeye karışmama izin vermiyor. Beni çırağı yaptı, ben de pes edip yanından ayrıldım.” dedim. “Aman Tanrım! Ryan Walker yemek mi yapıyor?” “Evet, hem de bundan inanılmaz keyif alıyor.” dedim ama sonra onun özelini paylaştığımı düşünerek rahatsız oldum. “Çocuk tanrı tarafından kutsanmış, Vic. Hem yakışıklı hem yemek yapabiliyor hem zeki hem sporcu hem kaslı...” “Hey,” dedim şok içinde. “Bu kadar bilgiyi ne zaman topladın?” “Bunlar herkesin bildiği şeyler, Vic.” dedi. “Zeki olduğundan haberim yoktu." Sözlerime kıkırdadı. “Doğrusu benim de haberim yoktu. Eve dönüş yolunda Benny, Walker’la aynı tarih dersini aldığından bahsetti ve hafızasına hayran olduğunu söyleyip durdu. Anlaşılan Ryan derste oldukça başarılı.” “Vay canına...” dedim kaşlarımı kaldırarak. “Değil mi?” Geçtiğimiz üç günde Ryan Walker hakkında yedi senede öğrendiğimden daha fazla bilgi öğrenmiştim. Aşağıdan “Ellison!” diye bağıran Ryan’ın sesiyle kendime gelerek Lola ile vedalaşıp aramayı sonlandırdım. Aşağı inip mutfağa yöneldim. İçeriden iştah açıcı kokular yükseliyordu. Mutfağa girdiğimde Ryan üzerindeki önlüğü çıkardı ve “Yemek hazır.” dedi. Yaptığı tortilla dürümlerine bakarken ağzım sulanmıştı. O, ikizler için ayırdığı dürümleri bir kaba koyup kaldırırken ben de dolaptan aldığım tabakları masaya koydum. Sandalyeme yerleşip onun da oturmasını beklerken bir tane dürümü sabırsızlıkla alıp kokladım. “Ne yapıyorsun?” diye sorduğunda yerimden sıçra…