BÖLÜM BEŞ

Kötü, kötü haber Birimiz kaybedecek Ben barutum, sen ateş Sadece biraz sürtünme ekle* (My Strange Addiction- Billie Eilish) “Nefesini göğsünden değil karnından al.” diyen Bayan Monroe’’nun sesi bir kez daha yankılandı. “Diyaframını kullanman gerektiğini biliyorsun, Victoria.” “Tamam.” diyerek üzerinde çalıştığımız şarkıyı tekrar söylemeye başladım. Haftanın iki günü müzik öğretmenim Bayan Monroe ile dersler sona erdikten sonra okulda pratik yapıyorduk. Bayan Monroe’nun herhangi bir karşılık beklemeden bana müzik konusunda yardım etmesi kulağa inanılmaz geliyordu ancak şarkı söyleme tutkumu bildiğini düşünürsek ona başka bir şans bırakmamıştım ve yaptığı her şey için ona minnettardım. Tabii, bana yardım etmesinde iyi bir öğrenci olup çok çalışmamın da etkisi olduğunu düşünüyordum. Bana inanıyordu ve bu çok değerliydi. “Bak şimdi daha iyi oldu.” dedi Bayan Monroe ben şarkının son dizelerini söyledikten sonra. “Haklısınız.” dedim gülümseyerek. “Bazen yüksek notalara çıkarken sesimin çatlayacağını hissediyorum ve onu kullanmaya cesaret edemiyorum.” “O noktalarda kafa sesine geçiş yapmalısın. Zorlama, oraya yavaşça tırmanacaksın. Sanki sesin yukarıya doğru akıyormuş gibi düşün.” dedi. “Deneyeceğim.” “Sesinin doğuştan gelen çok güzel bir titreşimi var, Victoria.” dedi Bayan Monroe. “Onu kontrol et ve özgür bırak.” “Teşekkür ederim. Tavsiyeleriniz üzerinde çalışacağım.” dedim. “Çalışacağını biliyorum. Perşembe günü görüşmek üzere.” diyerek yanımdan ayrıldı. Bayan Monroe idolümdü. İleride onun kadar başarılı biri olmayı hayal ediyordum. Kendisi de USC Thornton Müzik Okulu’ndan mezun olmuştu. Birçok etkileyici işte rol almış ve orkestra şefliği yapmıştı. Şimdiyse benim gibi hayallerini gerçekleştirmek isteyen öğrencilere yardım ediyordu. Dersten ve çalışmamızdan memnun bir şekilde eve döndüm. Okulda fazladan iki saat vakit geçirdiğim için Benny ve Lola evlerine gitmişlerdi. Ben de otobüsle dönmüştüm. Kişisel aracın rahatlığına ve Benny’nin kamyonetinde vakit geçirmeye bayılsam da arada bir otobüse binmek hoşuma gidiyordu. Kulaklıklarımı takıp müzik dinlerken camdan dışarıyı izlemek ve günün yoğunluğunda oradan oraya koşturan insanları görmek iyi hissettiriyordu. Eve adımımı attığımda mutfaktan gelen kahkaha seslerini duydum ve merak içinde içeriye doğru ilerledim. İkizlerin ve Ryan’ın birlikte oturmuş yemek yediğini gördüğümde şaşkınlıkla kaşlarımı kaldırdım. “Selam, Vic.” dedi Matt yüzündeki gülümsemesiyle. “Eğlencemize katılmak ister misin? Eminim sen bizi daha çok eğlendirirsin.” “İstemem, kalsın.” dedim yanlarından geçerken. “Bize tam da Bill Anderson ve Maria Kelly’nin malzeme odasında öpüşürken nasıl yakalandıklarını anlatıyordu.” dedi Matt. “Koç Tucker ikisini bastığında Billy koşarak kaçmış ve Kelly’yi orada bırakmış.” “Siz nereden biliyorsunuz?” dedim merakla. “Tucker’la dedikodu mu yapmaya başladınız?” “Koç onları bastığında Ryan da yanlarındaymış. Yani, hayır. Tucker’la dedikodu yapmıyoruz, drama kraliçesi.” Drama kraliçesi yorumunu duymazdan geldim ve tezgâhta gördüğüm kremalı mantarlı makarnaya baktım. Görüntüsü de kokusu kadar şahaneydi ve ağzımı sulandırmıştı. “Senin için de ayırdım.” dedi makarnaya baktığımı gören Ryan. “Bunu sen mi yaptın?” dedim parmağımla makarnayı göstererek. Ryan’ın yemek yapma becerileri beni gittikçe şaşırtıyordu. “Evet.” dedi Ryan. “Niye bu kadar şaşırdın? Yemek yapmayı biliyorum herhalde.” “Bildiğini bilmiyordum.” dedim omuz silkerek. “Belki de Walker’dan size yemek yapmayı öğretmesini isteyebilirsiniz çocuklar. Böylece benim de sizin karnınızı doyurmak gibi bir derdim kalmamış olur.” “Sanmıyorum çünkü olayın amacı senin pişirmen.” dedi Matt. “Sen varken biz neden yapalım ki, işin bu sonuçta.” Basit kışkırtmasına “O kadar emin olma.” diye cevap verdim gülümseyerek. “İddiayı kazanıp sizden kurtulduğumda kendi yemeğinizi kendiniz hazırlamak zorunda kalacaksınız. Aç kalmanızı istemem.” Yalandan dudaklarımı büktüm. “Belki de kendine bu kadar güvenmemelisin. Unutma ki fazla güven hata yapma olasılı…