BÖLÜM BİR

*Külkedisi Pamuk Prenses’e dedi ki ‘Aşk nasıl bu kadar yoldan çıkabilir? Ah, tek istediğim beyaz atlı şövalyeydi İyi kalpli, yumuşak huylu, hızlı atlı’* (This Kiss- Faith Hill) Her insanın kendi hayatının ana karakteri olduğunu kim söyledi? Palavra. 17 yıllık hayatımda ana karakter gibi hissettiğim tek bir günü bile hatırlamıyorum. Siz sormadan söyleyeyim. Ben Victoria, Ellison, arkadaşlarım Benny ve Lola için Vic ya da Viccy -bu isimlerle ilgili bir sorunum yok ama tatlı tatlı ve uzatarak Viccy dendiğini duyduğumda istedikleri her şeyi yapabileceğimi fark ettikleri için başım biraz belada-. Adımın aksine hayatım kayıplarla doludur. Henüz bebekken -ki bu kısmı hatırlamıyorum- yetimhaneye bırakılmışım. Gerçek aileme ne olduğu hakkında bir bilgim yok. Altı yaşıma girmeme günler kala sevgi dolu bir kadın tarafından evlat edinildim. Ella bir yabancıya ilk defa güvenebileceğimi bana öğretmişti ve olabileceği en iyi şekilde annem olmuştu. Eşi Daniel ise evdeki varlığıma katlanmaya çalışan ve Ella’yla çocuklarının olmamasının sorumlusu olarak ona evlat edinmede eşlik etmek zorunda kalan bir adamdı. Benden hiçbir zaman nefret etmemişti fakat pek sevdiği de söylenemezdi. Onu ve Ella’yı birbirlerine sık sık aşkla bakarken yakalamış olmasaydım tamamıyla sevgisiz biri olduğunu düşünebilirdim. En azından bana karşı. Çünkü bir sene boyunca birlikte yaşamamızın sonunda doğrudan konuştuğumuz gün sayısı iki elin parmaklarını geçmemişti. Genel olarak iletişime geçtiğimiz tek anlar ise sabahları merdivenlerinden hızla inip mutfağa “Günaydın!” diye bağırarak girdiğimde yaşanırdı. Bunu yapmayalı yıllar olmuştu. Sevimli ve sıcacık bir senenin ardından Ella’yı bir trafik kazansında kaybetmek hayatın acı gerçeklerini tekrar yüzüme çarpmıştı. Onun kaybıyla yaşayacağımı düşünmediğim bir acıyla tanışmıştım. Bu acı bazen o kadar şiddetleniyordu ki fiziksel olarak hissedebiliyordum. Gecenin karanlığında Ella’yı kaybettiğim yüzlerce kâbustan soluk soluğa kalbim sıkışarak uyandığımda, ona ait bir eşyanın aniden belirmesiyle boğazım düğümlendiğinde ya da hayatımın minicik bir kısmında birlikte olmuş olsak da benim için her şeyi ifade etmesini sağlayan tatlı anılarımızı hatırladığımda gözlerimden durmak bilmeyen yaşlar aktığında hissettiğim fiziksel acılar... Hayata kaldığı yerden devam etmek hiç kolay olmamıştı. Daniel’ın da pek yardımı dokunduğu söylenemezdi. Ella’nın ölümü için içten içe hep beni suçlamıştı. O kaza, Ella en sevdiğim dondurmayı almak için dışarı çıktığında yaşanmıştı. Hayır, o dondurmayı bir daha yiyemedim. Ella’nın gidişinin ardından Daniel kötü yönlerini açığa çıkarmaya başlamıştı. İtiraf etmem gerekirse beni yetimhaneye geri bırakmamasına şaşırmıştım ve sevinmiştim. Ancak bırakmış olsaydı hayatımın bundan daha kötü olacağını sanmıyordum. Daniel’ın benimle konuştuğu yoktu ama ufak tefek şeylerden şikâyet edip ters giden durumlardan devamlı beni sorumlu tutması tahammül etmesi zor bir hal almıştı. Hayatının aşkını kaybetmek onu paramparça etmişti ve bunun acısını benden çıkarıyordu. Yüzüne karşı bunun doğru olmadığını ve Ella’yı benim de özlediğimi haykırmak istesem de ben de içten içe kendimi suçluyordum. Lanet olası dondurmayı isteyip alması için yalvarmasaydım Ella o gece sıcak -ve güvenli- evinden çıkmamış olacaktı. O zamanlar küçük olduğum için Daniel’a pek kafa tutamamıştım. Fakat dokuzuncu yaş günümde eve pamuk prenses masalından fırlamış bir cadıyla ve onun küçük iki cücesiyle geldiğinde asla da kafa tutamayacağımı anlamıştım. Deborah, -Daniel’ın yeni eşi ve yeni üvey annem- beni gördüğüne hiç ama hiç sevinmemişti. Oğulları Matt ve Leo için aynı şeyi söyleyemem tabii. Uğraşıp zorbalayabilecekleri küçük bir üvey kardeşleri olmasına bayılmışlardı. Lanet olası hangi masalın içine düşmüştüm ben? Kötü cadı ve cüceleri mi? Yoksa Külkedisi ve ondan nefret eden ailesi mi? Çünkü iki ihtimalde de bu saçma masalların içindeki prenses olmama imkân yoktu. Prenses olmayı geçin Debbie’ye göre ben yalnızca zavallı bir hiçtim. Daniel’la sürpriz bi…