9.Bölüm: Denklemin dışındakiler

Merhaba🤍 Nasılsınız bakim? Biliyorum 1 haftadır bölüm atmadım ama gerçekten çok yoğundum hem iş hem kpss hem sorunlarım olunca bölümlere odaklanamadım özür dilerim o yüzden ama güzel ve uzun bir bölümle sizlere geldim umarım beğenirsiniz lütfen oy vermeyi ve bol bol yorum yapmayı unutmayın sizi çok seviyorum küçük farelerim🐭 Keyifliyli okumalar dilerim...🦂 "İnsan, alıştığı şeyden vazgeçemez." -Fyodor Dostoyevski- {Aylinden devam...} Annesinin sorusu salondaki tüm havayı bir anda yutmuş gibi büyük bir sessizlik yarattı. Kadının koyu kahve gözleri, üzerimdeki bol eşofman ve tişörtle Vladimir'in hemen arkasında duran bedenime kilitlenmişti. Bakışlarında bir mafya ailesinin getirdiği o şüpheci sorgulama vardı ama hemen altında, bir kadının sezgileri ve anaç merakı parıldıyordu. Vladimir'in babası da bakışlarını bana çevirdi. Vladimir'in tıpkı aynı mavi gözlerin üzerimde gezindiğini hissettiğimde sırtımdan aşağı soğuk bir ter süzüldü. Adamın varlığı bile beni ürkütmeye yeterdi Vladimir hiç tereddüt etmedi. Arkasındaki varlığımı sahiplenici bir adımla biraz daha örterken, konuştu. "Aylin," dedi, sesi son derece net ve tavizsizdi. "Aylin Yılmaz. Benim kişisel asistanım " Kısa bir es verdi. Göz ucuyla bana baktı. "ve buda annem Leyla petrov" Kadının tek kaşı hafifçe havalandı. Şaşkınlığı yüzüne yansırken gözlerindeki o sert şüphe buzları bir anda erimeye başladı. Bakışları Vladimir'in omzundaki dikişlere ve ardından benim ellerime kaydı. "Sen mi diktin o yarayı?" diye sordu, adımlarını bana doğru atarak. "Evet." diye fısıldadım, boğazımı temizleyip sesimi toplamaya çalışarak. "Üniversitede tıp okumadım ama analitik zihnim ve aldığım üst düzey ilk yardım eğitimleri sayesinde soğukkanlı kalmayı biliyorum. Kan kaybı çok fazlaydı, müdahale etmek zorundaydım." Kadın yanıma kadar geldi. İnce, zümrüt taşlı akrep yüzüğünün bulunduğu eliyle hafifçe koluma dokundu. Yüzünde sıcak, içten bir tebessüm belirdi. "Teşekkür ederim kızım," dedi, sesi az önceki otoriter tondan tamamen uzaklaşıp şefkatli bir ana dönüştü. "Şu inatçı ayıyı hayatta tuttuğun için sana minnettarım. Oğlum tam bir baş belasıdır, canını hiç sakınmaz." Adam sert bir hırıltı çıkardı. . "Bir asistanın vurulan bir adamın yarasını dikmesi ve dağ evinde sabahlaması... Petrov ailesinin kurallarına göre bu profesyonellik değildir Vladimir. Fazlasıyla açık veriyorsunuz." "Yeter artık!" Kadın arkasını dönüp kocasına sert bir bakış fırlattı. "Kız oğlunun hayatını kurtarmış, sen hâlâ kurallardan bahsediyorsun! Taş kalpliliğini Moskova'da bıraksaydın keşke." Adam derin bir nefes alıp çenesini sıktı ama karısına karşılık vermedi. Bu koca imparatorluğu yöneten adamın karşısında dikilebilen tek kişinin karısı olduğu açıktı. İsmini henüz bilmiyordum ama duruşundan Petrov ailesinin en tepesindeki isim olduğu aşikârdı. Vladimir araya girerek konuyu kestirip attı. " Neyse bunu daha sonra konuşuruz. Şuan yeri ve zamanı değil Burada fazla zaman harcadık. durmamız güvenli değil. Dağ evi fazla açıkta kaldı. Dimitri!" Kapıda bekleyen dimitri hemen içeri adım attı. "Buyur patron" "Korumalara söyle, dağ evini tamamen temizlesinler. Salondaki kan izleri, tıbbi atıklar, hiçbir iz kalmayacak şekilde dezenfekte edilsin. Biz malikaneye geçiyoruz. Annem ve babam için odalar hazırlansın." "Anlaşıldı, patron" dedi dimitri ve hemen telefonuna sarılarak talimatları iletmeye başladı. Yaklaşık yarım saat sonra, siyah camlı lüks araçlardan oluşan bir konvoyla dağ evinden ayrıldık. Yol boyunca Vladimir yanımda oturuyor, sessizliğini koruyordu. Ancak eli, oturduğumuz koltuğun ortasında duran elime çok yakındı; teninden yayılan o sıcaklık, üzerimdeki bakışların ağırlığını hafifletmeye yetiyordu. Ben ve Vladimir onun arabasıyla gidiyorduk. Annesi ve babası da arkamızda kendi arabalarında geliyordu. Kafam allak bullaktı. Ne yapacağımı bilmiyordum neyin içine düştüğümün, vladimirin beni öpmesi, en saçması da benim ona karşılık vermem cidden ne yaptığımı bilmiyorum. Başımı cama yaslayıp arkamizda kalan yolu izlemeye başl…