1.BÖLÜM

Ben astsubay Akif Aydın. Kendimi bildim bileli, vatanımın ve milletimin bütünlüğü için, gece gündüz teröristlerle ve onlara emir veren, kimi bilmem hangi ülkeden gelmiş ve benim ülkemde at koşturan komutanları ile mücadele ederim. Çoğu zaman, evladım gibi gördüğüm askerlerim, çatışma sırasında gözümün önünde şehit düşerler. Tıpkı bugünkü çatışmada olduğu gibi. Onları yaralı iken tutup çekerim bir kuytuya.Eğer son nefesini verip şehadet şerbetini henüz içmemiş ise : "Dayan evladım, dayan. Evladını sana göstermek için can atan eşin için dayan" derim birine. Bir başka askerime :"Şurada terhis olmana ne kaldı aslanım" derim. Ancak, içinde bulunduğum durum yüzünden sadece bu kadarı gelir elimden. Onlara kendimce güç vermek, ya da güç verebildiğimi zannetmek. Sonra, kimi:"asıl şimdi aldım teskeremi komutanım, " der. Kimi de:" ilk yavrumu görmek nasip olmadı komutanım" der, ve şehadet şerbetini içip, şehit olurlar kollarımda. Evladım gibi gördüğüm askerlerimin gözlerimin önünde yitip gitmesini görmemek ve ağlamamak için başımı kaldırdığımda, karşıdaki kayanın arkasından bana bakıp, pis pis sırıtan teröristin yüzü her aklıma geldiğinde, onlara olan öfkem, bir kat daha artar. O zaman gözlerim:" Sakin ol Akif, sakin ol. Bu gencecik vatan evlatlarını, hayatlarının baharında şehit eden o teröristlerden de, gözümüzün önünde pis pis sırıtan o teröristten de hesap soracağız, sakin ol"diyen komutanım Tarık 'ı bile görmez. -Nasıl sakin olayım komutanım?. Görmüyor musunuz?, her çatışmaya girdiğimizde şehit veriyoruz. Dayanamıyorum artık!.Ben sizin gibi değilim!, sakin kalamıyorum!. Yıllardır tanırsınız beni, her şeyimi bilirsiniz. Ne olur engel olmayın bana!. Bırakın da gidip yakalayayım şu teröristi!. Sonra da sıkayım kafasına!, geberip gitsin pislik! Komutanım!. Silah ve roket sesleri konuşmalarımızı bastırıyordu.Zar zor duyuyorduk birbirimizi. Tarık komutan, silah ve roket seslerini bastırmak adına, yüksek sesle; bir yandan teröristlere ateş açarak, ve ara ara bulunduğu kayanın dibinde, kendini emniyete almaya çalışarak benimle konuşuyordu: -Ah be Akif!. Doğru söylüyorsun, seni çok iyi tanıyorum.Ama, kim demiş askerlerim tek tek şehit düşerken benim sakin kaldığımı?.Bende sakin değilim, sakin kalmaya çalışıyorum sadece.Buna mecburum.Şimdi, sana izin verip git dersem, ya seni de diğer askerlerim gibi şehit veririm, ya da onların eline esir veririm. Anladın mı beni?.Ben bu timin komutanıyım.Öncelikli görevim timin asayişini sağlamak ve daha fazla şehit vermeden bu çatışmadan çıkabilmek için bir yol bulmak.Şu etrafına bir baksana Akif!. Durmadan bomba, roket atılıyor üstümüze.Sense öfkene hakim olmaya çalışmak yerine, şu durumu hiç fark etmeden teröristin peşine düşmek istiyorsun!.Kendine gel Akif!, kendine gel!. Benden sonraki ikinci komutanın sen olduğunu unutma!, ve ona göre hareket et!. Bu bir emirdir!, dedi ve tekrar çatışmaya döndü. Tarık komutan haklıydı, bende bir komutandım. Yeri geldiğinde karakolda askerlerime eğitim verirken; onlara bir çatışmaya girdikler zaman, kafalarına göre hareket etmemeyi, sadece içinde bulundukları duruma odaklanmalarını ben söylemiştim.Şimdi bende içinde bulunduğum duruma odaklanmalıydım ve kafama göre hareket etmemeliydim.Elbet o teröristi bir gün elime geçirecektim ve hem ondan, hem de diğerlerinden, şehit düşen askerlerimin hesabını soracaktım.Şuan sadece sabredip, o günün gelmesini beklemeliydim.Kendimi toparlayıp yüksek sesle Tarık komutanıma cevap verdim: "Emredersiniz komutanım!" .Dedim, ve tüfeğimi alıp bende ateş etmeye başladım.Öyle çılgınca ateş ediyordum ki, bir an; bir el bombasının pimini çekmiş, bize doğru fırlatacak olan teröristi fark edemedim.Sadece karşımdaki teröristlere ateş etmeye odaklanmıştım.Yanımdaki askerin o teröristi fark edip indirmesiyle durumu anlamam ve sesin geldiği yöne doğru başımı çevirmem bir olmuştu.Bu durumu Tarık komutan da fark etmiş olmalı ki, bana bakarak konuşmaya başladı: -Şimdi içinde bulunduğun durumun ne derece vahim olduğunu anladın mı Akif!?. Yanındaki ask…