A-9

Mert, kızın elindeki tepsiyi alırken başıyla çaprazlarında kalan masayı işaret edip sordu. " Şu adamı tanıyor musun? Buraya bakıp duruyor. " Ecem kahvelerini, Mert'in gösterdiği yere çevirirken Serhan ile göz göze gelip utanmıştı. Hızla başını çevirdi ve yanıtladı. " Evet, Serhan Abi. Birlikte geldik. " deyip yeni gelen müşterilere doğru ilerlemeye başladı. Birlikte gelmişlerdi fakat bu kadar uzun süre oturacağını düşünmemişti genç kız. Kendisini bırakıp bir iki bakınır çıkar sanmıştı fakat o saatlerdir kafede oturuyor ve patronuyla muhabbet ediyordu. Muhabbet sarmıştı belli ki. Ecem, gelen müşterilerin siparişlerini not alırken Mert de elindeki tepsiyi mutfağa bırakmış ve kızın yanına dönmüştü. Ecem onu bir kez daha arkasında bulunca huysuzca söylendi. " Mert, kuyruk gibi peşimde dolanacak mısın böyle? " Genç çocuk başını sallayınca Ecem'in kaşları çatılmıştı. " Hem sen niye hala buradasın ki? " Mert kızın elindeki deftere bakarken gayet olağan bir muhabbet yapıyorlarmış gibi karşılık verdi. " Beni affet diye. " Genç kız derin bir nefes çekerek mutfağa doğru ilerlemeye başladığında çocuk da peşindeydi. Mutfağa vardıklarında mesai arkadaşına siparişin yazılı olduğu kağıdı bıraktı ve Mert'e döndü. " Affedilecek bir şey yok. " Çocuk kıvırcık saçlarının arasından elini geçirirken iç çekti. " Niye böylesin o zaman? " Genç kız gergin bakışlarını kafede gezdirirken omuzlarını silkti. " Kendimi iyi hissetmiyorum son zamanlarda. " Mert, kızın geçiştirir bir tavırla söylediği şeyi fazlasıyla ciddiye alırken ona bir adım daha yaklaşmış ve işaret parmağıyla çenesini kaldırmıştı. Ecem de ister istemez onun gözlerine bakmak zorunda kaldı. " Bana bak, senin benden gizlediğin bir şey mi var? " Genç kız sıkıntıyla solurken çenesini kurtardı ve arkadaşına bahsedeceği kişiye doğru baktı. Ve bir kez daha onunla göz göze geldi. Fakat bu kez Serhan'ın yüzü oldukça asıktı. Ecem ne olduğunu anlamak ister gibi şaşkın bakışlarla adamın gözlerine bakarken, genç adam başını çevirmişti. " Ecem? " Genç kız isminin anılmasıyla arkadaşına döndü. Sonra derin bir nefes aldı. " Var bir şeyler. " Mert tek kaşını şüpheyle kaldırırken genç kız sıkıntıyla soludu. " Müşteri geldi, konuşuruz sonra. " Fakat Mert onun kaçma girişimini anında engellemişti. Kızı kolundan tuttu ve amcasına seslendi. " Amca biz beş dakika molaya çıkıyoruz. " Ahmet Bey başıyla onaylarken Serhan oturduğu yerde gerim gerim geriliyordu. Ecem ise yapılan bu emrivaki yüzünden arkadaşına kızmıştı. Fakat nihayetinde kafenin dışına çıkıp yan duvarına yaslanmış, dertleşirken buldular kendilerini. " Çocukken aşıktım ona. " Mert dinlerken kaşlarının arasında minik bir çukur oluşmuştu. Başparmağıyla arkasını gösterirken sordu. " O adama mı? " Başını usulca salladı genç kız. " Bir de gittim ilanı aşk ettim. " " Sen mi? " dedi bu kez hayretle. Ecem utanarak alt dudağını dişlerken gözlerini kaçırmıştı. " Evet. Ama 12 yaşındaydım. " " Ee? " " Eesi... " derken parmaklarıyla oynamaya başladı. " Sonra o üniversite okumak için gitti on yıl da dönmedi. Ben de unutmuştum açıkçası. Zaten şu Hakan meselesini de biliyorsun. " derken arkadaşına baktı. Mert başını salladı. " Ama şimdi birden döndü ve neredeyse her gün görmek zorunda kalıyorum. Bana Matematik çalıştırıyor. " deyip ofladı. Mert duvara yasladığı bedenini doğrulturken kızın yüzüne heyecanla baktı. " Hislerin mi depreşti? " Ecem ise onun aksine keyifsizdi. " Bilmiyorum bir önemi yok zaten. Bana ben senin abinim demişti. " Mert'in kaşları aniden havalandı. " Kaç yaşındaydı bu adam? " " 29. " " Çokmuş. " derken sakalını sıvazladı. Ecem de iç çekerek başını salladı. " Onu her gün görmek bana hiç iyi gelmiyor. Kafam allak bullak oldu. " " Yan evinde oturuyor demiştin değil mi? " Genç kız bir kez daha başını salladı. Mert düşünceli olduğunu belirten birtakım sesler çıkartırken kızın omzuna kolunu atıp onu duvardan ayırmıştı. " O zaman zor. " Ecem, onun kendisini kafeye götürmesine müsaade ederken sessizdi. Zordu. Çok zordu hem de. *** Serhan, genç kızın mesa…