A-8

Hitimiz bol olsun 🔥🔥 Ecem çekingen bakışlarını kafenin içinde dolaştırırken karşısında oturan Serhan ve hemen onun yanındaki Ethem de işle ilgili konuşmaya dalmıştı. Kafe genişti, konumu da güzeldi. İşlek bir sokaktayd, üstelik bu civarlarda İstanbul Üniversitesinin bir kampüsü bulunuyordu. Fakat içi çok kasvetliydi. Aydınlatmalardan ve mobilya seçimlerinden diye düşündü genç kız. O, kahvelerini kafenin müşteri portföyünü incelemek üzere masalara çevirdiğinde garson elinde büyük bir tepsiyle yanlarına gelmişti. Çok geçmeden masayı donattı ve oradan ayrıldı. Ecem iki gündür alışmakta güçlük çektiği perçemlerine dokunurken Ethem kızı yalnız bıraktıkları için kabalık ettiklerini düşünüp laf attı. " Ee, sen neler yapıyorsun? " Ecem, adamın kendisiyle konuştuğunu fark ettiğinde kaşlarını kaldırmış ve önce adama sonra Serhan'a sonra tekrar adama bakmıştı. Alt dudağını yalarken omuz silkti. " Okuyorum. " Ethem başını hafifçe salladı. Kızın yaşının küçük olduğunu fark etmişti zaten. Özellikle yüzündeki makyajın oturmaması bile onun çocuksuluğunu ele veriyordu. Yine de tatlı olduğuna kanaat getirmişti. Gülümsedi derince. " Ne okuyorsun? " Ecem odağın kendisine çevrilmesiyle oturduğu sandalyede gergince kımıldandı. " Psikoloji. " dedikten hemen sonra onun sormasına fırsat tanımadan ekledi " Son sınıfım. " Ethem'in kaşları havalandı. " Aa, daha ufak gösteriyorsun. " dediğinde genç kız biraz bozulmuştu açıkçası. Fakat sessiz kaldı. Hep birlikte kahvaltı etmeye başladıklarında Serhan, Ecem'e bakarak sordu. " Ee nasıl buldun mekanı? " Ecem yavaşça yutkunurken gözlerini adamınkilere kaldırmıştı. " Biraz karanlık. " Ethem birden dilini şaklattı. " Bu kız bu işten anlıyor! " Hemen sonra elini yumruk yapmış ve karşısında oturan kıza doğru uzatmıştı. Ecem başta anlamasa da adamın ısrarlı bakışlarıyla elini kaldırıp hafifçe çarptı yumruğunu. Serhan da o esnada homurdanıyordu. Ne çok seviyordu bu çocuk el kol şakalarını... Genç kız Ethem'i biraz garip bulsa da zaman geçtikçe ona ve tarzına alışmaya başlamıştı. En azından artık her dediği şeye şaşırmayı bırakmıştı. Bir ara Serhan yine Ethem ile kafe ve gerekli prosedür hakkında konuşurken, gayriihtiyari bir şekilde önünde duran tabaktaki patates kızartmalarının bir kısmını kızın tabağına boşaltmış ve sonra kahvaltısına devam etmişti. Ecem onun bu hareketine şaşkınlıkla bakarken Serhan ne yaptığının farkında gibi görünmüyordu. Kız yavaşça yutkunurken tabağındaki patateslere baktı. Çok severdi patates kızartmasını, çocukluğundan beri. Bunu aklında tutmuş falan olamazdı öyle değil mi? Kirpikleri şaşkınca kırpışırken Ethem'in sesiyle kendine geldi. " Vallahi Ecem ve benden negatif oy var kardeşim. " Ecem neyden bahsettiklerini anlayabilmek için gözlerini ikisi arasında gezdirirken Serhan'ın bal rengi gözleriyle karşılaştı ve yavaşça yutkundu. Ethem o esnada bir şey fark etmiş gibi gülmüştü. " Aa, Ethem ve Ecem ne kadar uyumlu farkında mısın? Bu bir tesadüf olabilir mi sence? " diyerek kıza göz kırptığında, Serhan'ın ensesine bir tane patlatması da aynı anda gelişti. Sahte bir kızgınlıkla kaşlarını çatmış arkadaşına bakıyordu. " Oğlum şu kaşın gözün bir rahat dursun lan. " Kızın yanında yapmayı hiç istemese de, bu adam yüzünden kabalaştığını fark etmiş ve boğazını temizlemişti. Ecem o ikisinin minik atışmasını ilgiyle izlerken masalarına gelen kadınla hepsinin dikati ona çevrildi. Kadın uzun boylu, oldukça zayıf fakat çekici bir kadındı. Ethem onu görür görmez ayağa kalkmış ve elini tutup dudaklarına götürmüştü. " Ah, geldi sultanım. " der demez bakışlarıı Ecem'e indirdi ve ekledi. " Sadece şaka, alınmıyorsun değil mi hayatım? " Ecem, kendisine söylenen hayatım kelimesiyle olduğu yerde kaskatı kesilirken Serhan sandalyesinde dikleşti birden. " Ethem. " derken ses tonu ikaz doluydu. Yanlarına gelen kadın olan bitene şaşkın gözlerle bakarken Ecem de ondan farklı değildi. Ethem kadının elini bırakırken onu takdim etti. " Alara. Benim çocukluk arkadaşımdır kendisi. Aynı zamanda iç mimar. " Alara kocaman…