A-5

🔥 Hitledik mi? 🔥 Ig: ailkesandikli Tiktok:ailkesandikli Alp elindeki testi incelerken genç kız gergin bir şekilde karşısında oturuyor ve tepkilerini takip ediyordu. Bir ara bu sessizliğe katlanamayarak konuşuverdi. " Çok mu vahim? " Çocuk kızın telaşlı sesini işittiğinde başını kağıttan kaldırıp ona bakmıştı. Tırnaklarını yiyordu genç kız. Bu görüntü bir an komik geldi gözüne ve güldü. " Korkma korkma, hallederiz. " diye teskin etti onu. Ecem de bunun üzerine elini ağzından çekip masada çocuğa doğru eğilmişti. " Yaa! Bir hafta kaldı ama. Yetişir mi? " Çocuk kağıdı önündeki defterin arasına koyup defterin kapağını kaparken başını salladı. " Biraz fazla mesai yapmamız gerekecek. " Ecem derin bir iç çekmişti yalnızca. Fazladan derse zamanı da parası da pek yoktu işin aslı. Ama bu dersi vermek zorundaydı. " Bugünlük bitirelim. Yarın çalışmaya başlarız olur mu? " Genç kız başını salladı hızlıca. " Çok teşekkür ederim. " Çocuk gülümsedi. " Ne demek. " Tam o esnada yanlarına genç bir kız yaklaşmıştı. Kız, elini çocuğun omzuna yerleştirirken meraklı bakışlarını Ecem'e dikti. " Bitti mi canım? " Alp başını sallarken elini kaldırıp Ecem'e açıklama yaptı. " Evet yeni bitirdik. Ecem, Simay kız arkadaşım. " Ecem gülümseyerek kıza elini uzattığında kız da onu karşılıksız bırakmamış nazikçe tokalaşmıştı. " Memnun oldum. Alp çok iyi öğretmendir, umarım faydasını görürsün derslerin. " Genç kız gülümsemesini daha da genişletirken başını salladı. " Umarım. Ben de çok memnun oldum. " Simay, Ecem'i ilgiyle incelerken konuştu yeniden. " Sen ne okuyorsun? " " Psikoloji. " Kız gülümseyerek erkek arkadaşına döndü bu kez. " İşin bittiyse gidelim mi? " Çocuk oturduğu yerden kalkarken yanıtladı. " Olur, bekle de şu kitabı yerine bırakayım. " Ecem de sandalyeden çantasını almış ve kalkmıştı. " Görüşmek üzere. " diyerek yanlarından ayrıldığında bir yandan da çantasında telefonunu arıyordu. Mert'e bulunduğu etüt odasının numarasını atmıştı, muhtemelen buralarda bir yerde kendisini bekliyor olmalıydı. Ne kadar arasa da telefonunu bulamadığında olduğu yerde durdu ve başını çevirip arkaya doğru baktı. Muhtemelen telefon masada kalmıştı. İç çekerek arkaya döndüğünde koluna dokunan arkadaşıyla irkilmiş fakat sesini kısık tutmayı başarmıştı. " Aklımı aldın. " Mert kocaman gülümseyerek kızdan özür diledi. " Hadi çıkmıyor muyuz? " " Telefonum masada kalmış onu alayım, çıkalım. " derken ilerlemeye başladı genç kız. Arkadaşı da peşine takılmıştı. Birkaç adım sonra az evvel çalıştıkları masaya vardığında Simay'ı yalnız bulmuştu. Kıza selam verecek oldu fakat telefonda olduğunu fark edince sustu. " Evet evet ya zaten bir görsen çok çirkin bir kız. " Ecem kızın kimden bahsettiğini anlayamasa da özel bir konuşmayı böldüğünü hissettiğinden rahatsızlık duymuştu. " Zaten anne babası da yokmuş. Küçükken ölmüş ikisi de yazık. Alp de acımış yani kıza. " dediğinde ise genç kızın bedeni birden buz kesti. Elleri kontrol edemediği bir şekilde titremeye başladığında, Mert bahsi geçen çirkin ve kimsesiz kızın Ecem olduğunu anlamış ve sesli bir şekilde öksürerek masadaki telefona uzanmıştı. Simay aniden dibinde biten çocuğu duyduğunda irkilerek onlara döndü fakat artık her şey için çok geçti. Şaşkın gözleri, ağlamamak için direnen kızın kahvelerine çevrildiğinde sertçe yutkundu ve bakışlarını kaçırdı. Ecem ise tek bir kelime dahi sarf etmemiş, arkadaşının elinden telefonunu aldığı gibi arkasını dönüp koşar adımlarla terk etmişti salonu. Ecem kütüphanenin merdivenlerini hızla inerken Mert de peşinden geliyor, ona yetişmeye çalışıyordu. " Ecem! Ecem bir dur! " " Git! " diye haykırdı genç kız. Sindiremiyordu duyduklarını. Güzel bir kız olmadığını zaten biliyordu fakat en yakın arkadaşının, kendisi hakkında böyle acınası cümleler sarf etmiş olmasını kaldıramıyordu. Nasıl söylerdi bir yabancıya, anne ve babasız olduğunu? Öyle mi ikna etmişti çocuğu? Bu kız zaten zavallı, yardım et sevap alırsın falan mı demişti? Gözyaşları yanaklarından arsızca süzülürken binadan çıkmıştı. Gökçe kendis…