A-27

Ecem, dizinde yatan arkadaşının saçlarını balıksırtı örerken Tülay Hanım dakikalardır yaptığı gibi söylenmeye devam ediyordu. " Ne yatıyorsun öyle karnında bebeyle terk edilmiş dul gibi? Evlenmedin kızım sen. Şükür ki evlenmedin. " Çiçek sesli bir iç çekmekten öteye gitmezken orta yaşı geçkin kadın dertli dertli salladı başını. " Ama bizde hata. Bilemedik. Bu kadar ciğeri beş para etmez insanlar olduğunu bilseydik hiç girişir miydik bu işe? Adınızı yan yana getirir miydim ben? Şimdi kim bilir ne kadar zaman alır unutulması. " Ecem, kadının ne dediğini bilmez halde söylenişlerini içi sıkılarak dinlerken Çiçek'in neler hissettiğini hayal dahi edemiyordu. Tülay Hanım kızını iyi mi hissettirmeye çabalıyordu yoksa yerin dibine mi sokuyordu belli değildi. Belli ki o da kendi içini rahatlatamıyordu. " Çiçek hadi balkona çıkalım. " dedi genç kız arkadaşını bu ortamdan çıkartmak isterken. Çiçek başını doğrulturken omuz silkti. " Yatmak istiyorum sadece. " " Yeter günlerdir yattığın kalk dolaş biraz hava al. " dedi Tülay Hanım bu kez. " He aynen komşulara ne dememi istersin peki? İki senelik nişanlım beni düğün gününden beri aramadı sormadı diyeyim mi? Uygun mudur senin için? " diye çemkirdi Çiçek annesine. Tülay Hanım kaşlarını derince çatarak baktı kızına. " Aman anma şunu. Aramasın zaten. Bir daha yan yana bile gelmeyeceksin onunla. Bir an evvel de doğru düzgün birini bulup anlı şanlı bir düğünle evlendireceğim seni... " İşte bu bardağı taşıran son damla olmuştu. Çiçek iliklerine kadar ürperirken hışımla kalktı kanepeden. " Ne diyorsun ya sen?! Ben düğün günü rezil rüsva olmuşum, nişan atmışım daha üç gün önce. Hala ne damadından, ne evliliğinden söz ediyorsun? İbrahim'i de sen bulmadın mı zaten?" " Sus kız. Ne bileyim böyle olacağını? Karalar bağlayıp onun yasını tutmana izin vermiyorum. Bu mesele uzamadan münasip biriyle evleneceksin. Adın mı çıksın? " Ecem anne kız arasındaki diyaloğu dehşet içerisinde dinlerken Çiçek bağıra çağıra salondan çıkmış ve kendisini odasına atmıştı. Genç kız başta ne yapacağını bilemese de en nihayetinde takıldı arkadaşının peşine. Tülay Hanım'ın bağnaz biri olduğunu en başından beri biliyordu fakat bu kadarını o da beklemiyordu. Kızının acısına, kalp kırıklığına dahi saygısı yoktu sanki... Kapıyı aralayıp içeriye girerken yavaşça seslendi. " Çiçek? " Arkadaşını gardırobunun önünde kıyafetlerini yerlere yığarken bulduğunda kaşlarını çattı. " Ne yapıyorsun? Bir şey mi arıyorsun? " " Bu evde daha fazla kalamayacağım. Çıkacağım evden. " dedi genç kız nefes nefese solurken. " Tamam çıkalım. Bana gelmek ister misin? " Çiçek cevap veremeden Tülay Hanım kapıda bitmişti. " Senin iyiliğin için söylüyorum. Ne bu afra tafra? Bak abine. Ceyda ile buluşma ayarladım koşa koşa gitti. Yuva kuracak. Sen neden kukumav kuşu gibi evde oturasın? " " Bok koşa koşa gitti. O kadar çok dırdır ettin ki artık katlanmadığı için gitti abim! " diye bağırdı Çiçek yarım yamalak örülen örgüsünü çözerken. Ecem dudaklarını birbirine sıkıca bastırırken Tülay Hanım açıkça bozulmuştu. Kendi çocuğundan işiteceği bir laf değildi bu. Çiçek gerçekten de kötü olmalıydı. Fakat yine de bildiğini demekten geri durmayacaktı. Bakışları aniden Ecem'e çevrilmiş ve kaşları havalanmıştı. " Sen hele sen bunca şeyin arasında kaynayacağını hiç sanma. Sana da gelecek sıra. Yıllarca Hakan için uğraştırdın beni, yok istemem yok okul yok bilmeme ne. Şimdi Serhan ile mi görüşüyorsun? " Genç kız konunun birden kendisine çevrilmesiyle boynuna kadar kızarırken bakışlarını kaçırmıştı. Çiçek hem arkadaşını kurtarmak hem de annesine olan hıncını çıkartmak arzusuyla atladı lafa yeniden. " Bırak Allah aşkına! Hakan diyorusun hala! Daha dün o yeni kızın odasında basmadılar mı onu? " Tülay Hanım sertçe yutkundu bu cümleyle. Doğruydu, olmuştu böyle bir şey. " Ecem o kadar uğraştırdı durdu, çocuk da gitti işte. Fazla naz aşık usandırır. " " Ne aşkı ya? Başımıza musallat ettiğin adamlara bak anne! Bir kere dur ve bir bak ya. Senin erkek seçimlerin bok gibi işte! Kabullen ar…