A-23

Çiçek yorgun argın fakat oldukça mutlu şekilde salondan çıkarken annesi çoktan oğlunun arabasına yerleşmişti. Melih bahçenin orta yerinde kardeşinin gelmesini beklerken Çiçek Ecem'e kaş göz yapıp sesli şekilde konuştu. Niyeti onu Serhan ile aynı arabaya bindirmekti. " Gülfem Abla gel biz seni bırakırız. " Gülfem şaşkınca duraksadığında Melih ile göz göze gelmiş ve ikisi de aynı anda bakışlarını kaçırmıştı. Melih tek elini saçlarına atarken arkasını döndü ve arabaya doğru ilerlemeye başladı. Çiçek ise ikisi arasında yaşanan tansiyonun gram farkında değildi. " Serhan Abi sen de Ecem'i bırakırsın değil mi şimdi bizim araba dolu olur eşyalar falan. " Serhan başını hafifçe sallarken Ecem de usul usul ona doğru yürüdü. O esnada Hakan dönen tiyatroyu sinirle izliyordu. Melih arabaya yerleşmeden hemen önce ona doğru seslenmişti. " Hakan! " Arkadaşını ardında bırakacak hali yoktu. Hakan ters bakışlarını Serhan ve Ecem'den ayırmazken konuştu. " Yok kardeşim sen git. Ben Ecemlerle gelirim. " Ecem işittiği cümleyle afallarken Serhan olduğu yerde durmuş ve derin bir nefesi ciğerlerine doldurmuştu. Şimdi ne dese olmayacaktı herkesin içinde. Hakan'ı tamamen yok sayarak Ecem'e doğru eğildi ve fısıldadı. " Öne geçer misin? " Ecem başını sallarken adımlarını arabaya yöneltti. Hakan da o esnada peşlerine takılmıştı. Herkes birbirinin arabasına dağılırken Serhan'ın arabaya yeni taşınan komşuları da binmişti. Yolda da minik bir muhabbet dönmüştü. Anne kız tek yaşıyorlardı. Kız henüz 20 yaşındaydı ve konservatuvar öğrencisiydi. O konuşurken Ecem onun mahalle için biraz aşırı olduğunu düşünmeden edememişti. Gerek Hakan ile gerekse Serhan ile fazlasıyla rahat konuşması dikkatinden kaçmamıştı. Fakat bir yandan da arabaya binmiş olmalarına minnettardı zira Serhan ve Hakan arasındaki gerilimden çarpılmaktan korkuyordu. Eş zamanlı olarak önlerindeki araçta ise Tülay Hanım kınadan, yeni komşularından ve Melih'e kız bulduğundan söz ediyordu. Gülfem tek kelime etmeden arkada, Çiçek'in yanında otururken Melih birkaç kez annesini susturmaya çalışmış fakat başarılı olamayınca susmuştu. Evlenme kararı aldığını Gülfem'in duymasından değildi kaygısı, zaten kadının bunu umursadığını da düşünmüyordu. Sadece bu kadar özelini paylaşmasından rahatsızlık duymuştu. " Oğlum kızı bir gör. Su gibi. Öğretmenmiş 25 yaşında. İsmi de Ceyda. " Melih sesli bir nefesi dudaklarının arasından verirken arabayı evinin önünde durdurdu. " Hadi anacım inin siz. " Tülay Hanım, Gülfem'i tamamen yok sayarak araçtan inerken oğlunu tembih etti. Hoş oğlundan yana bir endişesi yoktu da Gülfem zillisine güven olmazdı. " Oğlum sen de oyalanmadan hemen gel eve. Daha Ceyda'nın fotoğraflarını göstereceğim. " Melih başını salladı geçiştirircesine. " Hadi annem girin içeriye. " Çiçek, Gülfem Hanım'a teşekkür ederek arabadan indiğinde annesini de eve doğru itekledi. " Anne bak çok üsteliyorsun vazgeçecek evlilikten göreceksin. " " Ay ben ne dedim ki? Kendi dedi kız bul bana diye. " " Ben sana demiş olayım da. Abimin yine kulaklar kızarmaya başladı. Haberin olsun. " " Ben zaten ne yapsam yaranamıyorum size. " diye söylenerek bahçeye girdi kadın. O esnada Melih de dikiz aynasından Gülfem'e bakmıştı. " Öne gel istersen. " Gülfem, adamın sesini işitmesiyle başını camdan çevirdi. " Gerek yok kısa mesafe zaten. " Melih sessizce gaza yüklendiğinde arabanın içini dolduran telefon zil sesi ikisinin de dikkatini dağıtıverdi. Gülfem telefonu açıp kulağına götürürken Melih istemsizce saate bakmıştı. 00:12 Bu saatte kim neden arıyordu ki? Ağırca yutkundu ve konuşmaya kulak kabarttı. Gülfem birden boğazını temizleyerek oturuşunu düzeltmiş ve kendisinden hiç beklenmeyecek raddede bir kibarlıkla karşısındakine eve geçtiğini haber vermişti. Kadın resmen nezaketten kırılacaktı. Melih telefondakinin o adam olduğunu fark ettiğinde sesli bir nefes verdi. Gülfem eve varınca arayacağını söyleyerek telefonu kapattığında Melih direksiyonu kavrayan parmaklarını bir sıkıp bir gevşetiyordu. Nihayetinde dayanamadı ve konuştu. "…