A-2

🌸 Yıldıza basalım! Ig: ailkesandikli Tiktok: ailkesandikli Genç kız, çocukluk arkadaşıyla birlikte hemen her gece yaptıkları gibi bu gece de, onların balkonunda oturmuş çekirdek çitlerken bir yandan da hoşbeş etmekteydi. Şanslıydı çünkü en yakın arkadaşı hemen karşı komşusu olan Tülay Hanımın kızıydı. Bir de oğlu vardı ama Ecem ondan pek haz etmezdi. Her ne kadar kendisine bir zararı dokunmasa da, Çiçek'e kötü davrandığı için tavırlıydı Melih'e. Çiçek önüne düşen perçemi kulağının arkasına iterken hevesle konuştu. " Ay Serhan Abi dönmüş ülkeye! " diye şakıdı bir çırpıda. Ecem başını hafifçe sallarken ellerini önlerindeki masa örtüsüne çırptı. " Gördüm sabah. " Çiçek yeni edindiği bu bilgiyle ışıl ışıl parıldayan gözleriyle döndü arkadaşına. " Yaa... hala çok yakışıklı mı? " diye sordu içten bir hayranlıkla. Ecem ise omuz silkti karşılık olarak. " Bilmem. " Çiçek, kızın bu cevabı karşısında tüm hevesinin kursağında kaldığını hissederken yeniden daldırdı elini çekirdek paketine. " Ne demek bilmem ya Ecem? " Ecem oturduğu sandalyede geriye yaslanıp kahvelerini sokağa çevirirken dudak büktü. " Evli barklı adam hakkında ileri geri konuşacak halim yok Çiçek. " dedi net bir dille. Çiçek bu cevapla kulaklarını kabartmış, tüm dikkatini arkadaşına yönlendirmişti. " Oha evlenmiş mi? " Omuz silkti genç kız bir kez daha. " Evlenmiştir herhalde, kaç sene oldu nişanlanalı. " Çiçek düşünceli bir şekilde mırıldandı. " Duymadık ama hiç. " Genç kız sessiz kaldı. Evet duymamışlardı böyle bir şeyi ama makul olan buydu. Hem evli değilse bile nişanlıydı. Yakışık almazdı hakkında atıp tutmak. " Nasıl bir kız acaba, inşallah çok güzeldir yoksa yazık olur adamın ganimete. " dedi gülerek Çiçek. Ecem bu tarz konuşmalardan hoşlanmazdı, arkadaşının aksine. Çiçek'le pek benzemezlerdi de zaten. Tamamen ailesinin istediği gibi ilkokuldan sonra okumamış, ergenliğe adım atar atmaz henüz on altı yaşındayken de sözlenmişti. İşte bu sebepten öfkeliydi Ecem Melih'e. Çünkü buna önayak olan kendisiydi. Neymiş, yerini yurdunu bilsinmiş. Neyse ki evlenmesi için erken davranmadılar da kızcağız hiç değilse reşit olana kadar beklediler. Şimdi on dokuz yaşındaydı Çiçek. Nişanlısı, yani İbrahim askerden dönünce de evleneceklerdi. Ellerini kotunun dizlerine sürüp doğruldu sandalyesinden. " Neyse ben kalkayım artık. Sabah erkenden shiftim var. " Çiçek tüm gün sıkıntıdan patlayarak ev işlerini yaparken bu saatlerin gelmesini iple çekmişti fakat Ecem bu defa erken kalkıyordu. Yüzü asılırken elindeki paketi bıraktı masaya. " Biraz daha oturamaz mısın ya? " diye sordu sıkkın bir sesle. " Maalesef, sabah altıda çıkmam gerek evden. Biliyorsun karşıya geçiyorum. " Çiçek hüzünle iç çekerken ayaklanıp arkadaşına sarıldı. Ecem, kimsesi olmadığından -her ne kadar mahalleli kendisine yardım eli uzatsa da- okuldan fırsat buldukça çalışıyor, para kazanıyordu. Yaklaşık bir senedir de okuldan bir arkadaşının vasıtasıyla karşı yakada bir kafede garsonluk yapmaya başlamıştı. Daha önce pek çok iş denemişti fakat garsonluk deneyimi olmamıştı. Arada arkadaşı olmasa kabul etmezlerdi onu. Fakat genç kız azimli ve çalışkan olduğunu ilk haftadan göstermiş, işi çabucak kavramıştı. Çok geçmeden de sevdirmişti kendini. Bu en iyi bildiği şeydi ne de olsa... Kafe büyükçe bir yerdi. Kendisiyle birlikte sekiz garson çalışıyorlardı. Fakat shift usulü çalıştıklarından sabahları dördü, akşamları ise kalan dördü çalışıyordu ve shiftler de ihtiyaç ve çalışanların müsaitlik durumuna göre ayarlanıyordu. Ertesi sabah erkenden kalkıp saçlarını tepede bir at kuyruğu haline getirmiş, üstüne beyaz lakosunu, altına ise siyah kotunu çekmiş, hafif de bir makyaj yapmıştı. Bu onun çalışma kombiniydi. Beyaz lakosunun sağ göğüs kısmında kafenin amblemi yer alıyordu. Rastgele bir beyaz tişört giymelerine müsaade edilmiyordu. Son kez aynada üstüne başına bakıp çekidüzen verdikten hemen sonra trençkotunu da üstüne geçirip çantasını eline almış ve evden çıkmıştı. Mart'ın sonlarıydı. Hava dengesizdi, özellikle son birkaç gündür…