50 │ Berfe │

Sosyal Medyadan takip edebilirsiniz ♥ İnstagram: dilanwrites Keyifli okumalar ♥ ▬▬▬ | B Ö L Ü M 50 | Balkonda ablasını izleyen Berfe, yaptığını gördüğü an dizlerinin üzerine düşüp ağlamaya başladığında onun sesini duyan Deran, Lorin'i bırakıp odadan dışarı çıktı. "Berfe!" diye bir anda atıldığında kızın perişan halini görerek dumura uğradı. "Ne oldu?" "Yaktı kendini yenge..." derken içli içli ağlamaya devam ediyordu. "Ablam benim için, ağabeyim için yaktı kendini." Deran duyduklarına bir anlam veremeyerek birkaç adım ilerledi. Avluyu gördüğü an Berfe'nin neden böylesine perişan olduğunu anlayabildi. Gördükleri üzerine taş koyduğu yüreğinden kan taşmasına sebep oldu. Farah, Berfe'yi kurban etmesinler diye kendini feda etmişti. Derhal odaya gidip telefona sarıldı Deran. Ardından hızlıca Neçırvan ağabeyini aradı. Bu duruma bir çare bulunacaksa, bunu Afran'ın yapamayacağı barizdi artık. "Deran? Bir şey mi oldu toplantıda?" Ağabeyinin telaşlı sorusuyla sabahtan beri odasının içerisinde volta attığına emin oldu Deran. Diken üstünde beklediğini zaten biliyordu fakat böylesine her şeyin farkında olarak bekleyebilmesi takdire şayandı doğrusu. "Farah..." dedi fakat gerisini getiremedi Deran. Dili varmadı o zehir zemberek sözleri söylemeye. Ağabeyinin nasıl yıkılacağını bilirken böyle bir şeyi nasıl söyleyebilirdi ki? "Yapmadı de!" diye haykıran ağabeyinin sesi yüreğine bir hançer sapladı o an. Ağabeyinin acı içinde bağırışlarına karıştı Deran'ın hıçkırıkları. Saniyeler sonra onun da ağladığını fark etti. "O adama Urfa'yı dar etmezsem bana da Neçırvan Piran demesinler!" Sözlerinin ardından telefonun kapanmasıyla yüreğine bir korku düştü Deran'ın. Ardından hızlıca odadan çıkıp balkondaki Berfe'nin yanına gitti. O esnada konuşmaları dinlemeye çalışan Berfe ağlamaya devam ediyordu. "Ne dediler?" "Daha kimse hiçbir şey diyemedi. Ablam hâlâ babanın karşısında öylece durup ağlıyor." "Afran'ın bir şeyler yapması farz oldu." "Ağabeyim hiçbir şey yapamaz yenge. Karar çoğunluğun fikrine göre verildi. Özcan Ağabeyim Koçmanlardan bir kız aldı, onlarda Bejindarlardan bir kız alacaklar!" "Bir çözümü olmalı Berfe, ne olur böylesine karamsar olma!" "Güz bitti yenge. Artık kışa girdik." Berfe'nin son sözleri acımtırak bir tat bıraktı iki kadınında yüreğinde. Karşısındaki körpecik kıza bakarken içi titriyordu Deran'ın. Kendisinden birkaç yaş küçük olmasına rağmen en küçük evlat olduğu için daima çocuk olarak kalacak bir kızdı yalnızca Berfe. Onu yakmak istemişlerdi. Özcan ve Lorin'in hatasına bedel etmek istemişlerdi. Fakat Farah bu duruma seyirci kalabilecek bir insan olmadığını kanıtlamış oldu. Aşiretin toplantısına katılabilme cesaretinin yanı sıra nişanı bozma cesaretini de göstermişti. Gerçi bu onun için bir cesaretten çok ölümü kabullenmek olmalıydı. Sevdiği adamı, ağabeyi ölmesin diye terk ediyordu. Küçük kız kardeşi ağabeyinin kaçırdığı kıza eş olmasın diye aşkından vazgeçiyordu. "Farah, odana dön!" diye dişlerinin arasından tısladı dakikalar sonra Afran. "Gel gidelim biz ağabeyciğim," diyerek Farah'ı kolundan tutarak götürmeye çalışan Mustafa kızın kıpırdamayışına şaşırdı. "Berfe'yi kurban etmelerine izin veremem ağabey! O daha küçücük!" Mustafa dişlerini birbirine sertçe bastırdı. Burnu sızlıyordu. Daha önce en son ne zaman böylesine kötü olmuştu? "Hadi Farah!" dedi bu sefer sert bir tonla. Farah ağzını açmış bir şey diyecekti ki kapının önünden sertçe bir fren sesi duyuldu. O an Farah kalp krizi geçireceğini zannetti. Kimin geldiğini çok iyi biliyordu. Saniyeler sonra yumruklanmaya başlayan kapı bir anda sertçe açılıp arkasındaki duvarlara çarptı. "Yemin ederim ki tüm soyunuzu kuruturum Hazar Koçman!" diye kükreyerek avluya giriş yapan Neçırvan'ın elindeki silaha herkes şaşkınlıkla bakıyordu. "Ne yaparsın sen deli oğlan! Töre toplantısına hangi akla hizmet bu şekilde girersin?" Peyman Ağanın sözlerini işittiği an kan beynine iyice sıçradı. "Kimsenin suçunu bedelini benim nişanlım ya da kız kardeşi ödemeyecek! Anladın mı Peyman Ağa!" "Hander Ağ…