kırk iki |körükle|

Sosyal Medyadan takip edebilirsiniz ♥ İnstagram: dilanwrites Keyifli okumalar ♥ AŞİRETLER HARİTASI ▬▬▬ B Ö L Ü M 42 │körükle│ Bu topraklarda doğru kabul edilmiş yanlışları değiştirmenin mümkün olmadığını çok net görmüştü bedevi bedenlerde mahsur kalmış ruhlar. Afran'da annesinin kafasındaki o saçma sapan düşünceyi değiştiremeyeceğini çok iyi biliyordu. Bu yüzden yokmuş gibi davranmak en doğru şey olacaktı. Çünkü boşa çaba sarf etmektense annesinin eski kafalı olduğunu kabul etmek mantıklı olandı. Tabi, bir de bilmiyordu annesinin yediği naneleri. O yüzden anlayış gösterebildiği ölçüde gösterme taraftarıydı. Saygısızlık yapmak istemiyor fakat herhangi bir saygısızlığında da lafını esirgemiyordu. Deran, kendi ailesi ile kaldığı sırada kafasında kurduklarını düzgün bir plana oturtması daha kolay oldu. Araplar ile neredeyse bir sene önce imzaladığı iş sözleşmesinin yürürlüğe girme zamanı gelmişti. Bu yüzden rotalarını ikinci kez gidecekleri Hindistan'dan çevirme kararı aldı. Daha önce Deran'ın hiç görmediğini düşündüğü Dubai'ye gitmek çok daha uygun diye düşünmüştü. Telefonu eline alıp özlemiyle ahizeyi titretmemeyi umarak sevdiği kadının numarasına dokundu. Telefon kısa bir süre çaldıktan sonra açıldı. "Afran Ağa?" sesini işittiğinde içine dolan huzuru anlatmaya kelamlar kifayetsiz, yetersiz ve gereksiz kalırdı. Bu hissin tarifi olamazdı. Yaşadıklarının nasıl tercümesi yoksa bilinen dillere, hislerinin de aynı şekilde tercümesi yoktu dünya üzerinde bilinen hiçbir dile. "Piran Konağı'na gittiğinde Bejindar Gelin'i olmaktan çıkıp Piran Kızı'na dönüşüyorsun." "Kanım burada ayrı bir çağlıyor Bejindar, ondan olabilir. Bilirsin gurbette sesi çıkmazmış insanın." Deran'ın sözleri yalnızca şakadan ibaretti lâkin gurbet kelimesi ile evliliği tanımlar gibi olması istemeden de olsa Afran'ın üzülmesine sebep oldu. "Gurbet?" diye sorarken titreyen sesini işitti. "Böyle mi tanımlıyorsun Piran Kızı?" Afran'ın kırık sesini işittiği anda kendini dövmek istedi kadın. Gerçekten yapmak istediği bu değildi. Yalnızca ufaktan takılmak istemişti. Adamın böylesine alınabileceği aklına gelmemişti. Kelimelerden ağzından çıkıvermişti işte. "Afran..." derken ne kadar üzgün olduğu ses tınısına yansımıştı. "Özür dilerim, öyle demek istemedim." Birkaç saniye sessiz kalan adam yüreğini sökmüş "Önemli değil Piran Kızı. Ben biliyorum seni," diyerek geri takmıştı. "Biliyorsun da ne demeye kırılıyorsun o zaman Afran Ağa?" "Kırılmadım ben!" Huysuzlanan adamın inat dolu sesini işittiğinde istemsiz bir kahkaha döküldü dudaklarından. Özlemişti. Kelimelerle anlatamayacağı kadar çok özlemişti bu adamı ve ne ara böylesine ona tutulduğunu bilmiyordu. "Afran Ağa öyle diyorsa, öyledir. Haklısın ağam." Derken sesi gülüyordu kadının. "O kadar da abartmayalım canım. Ne diyorsam öyle değildir, karım ne diyorsa öyledir." Deran'ın neşe dolu kahkahaları kulaklarını yeniden doldurduğunda istemsiz bir gülümseme peyda oldu dudaklarında. "Hanımcılık fazlasıyla oturtma durdu üzerinizde ağam. Fakat sevmediğim diyemem bu hallerinizi. Aksine, bayıldım!" "Afran Bey, toplantınız beş dakika sonra başlayacak." Asistanın sesiyle dünyaya yeniden dönen Afran, kızı başıyla onayladı. Kapının çaldığını bile duymamıştı. "Şimdi benim toplantıya gidip hayatımın kadınları için para kazanmam gerekiyor Deran Bejindar. Hazırlıklı ol, sana sürprizlerim var." Sürpriz, kelimesi ile havalara uçtu Deran. Ne zamandır bir dal çiçek bile almamıştı bu adam. Onunla eğlence dolu dakikalar geçirmek için can atıyordu. "Kolay gelsin, kocacığım." Kadının ağzından dökülenler ile kahkaha attı adam. "Teşekkür ederim, karıcığım." *** Cehennem zebanisi gibi tepesine dikilen adama ters ters baktı. Hem de aralarındaki onca boy farkına rağmen. Bu kadar neyine güvendiğini kendi de merak ediyordu fakat cevabı yoktu. "Ne istiyorsun?" diye ters ters sorduğu vakit Mustafa'nın cehennem yeşili gözleri üzerine kilitlendi. "Seni!" Bir Sübhanallah çekip bakışlarını çevirdi. "Git anana söyle bunları Mustafa Bejindar! Anan da aynı fikirde mi…