4│ateş│

Sosyal Medyadan takip edebilirsiniz ♥ İnstagram: dilanwrites Keyifli okumalar ♥ ▬▬▬ Sanrılı bir bekleyiştir, hastanenin içinde yakınınızın kapısının önünde beklemek. Gözlerinize kadar düşen kocaman bir kasvetin içerisindeki dehlizlerle savrulurken, aklınıza mukayyet olmak zorunda kalırsınız. Temennilerinizin gerçeleşmesi için Yaradana yalvarırken, aslında ne kadar da çaresiz ve aciz bir kul olduğunuzun farkına varırsınız. Size O'ndan başka yardım edecek yoktur. Ve onun en hayırlısını, gönlünüzden geçeni kılması için canhıraş bir yalvarışın içine girersiniz. Tam olarak böyleydi Deran'ın içeride olduğu odanın dışında beklemekte onlanlar içinde. Karınlarında sancı varmışçasına kıvranıyordu her biri, endişe ile. Biri vardı ki, içinde peyda olan endişeye anlam vermekte güçlük çekiyordu. Buna ne denirdi? Yüreğinde bambaşka bir kadın vardı, bundan hiç şüphesi yoktu Afran'ın. Lâkin bu küçük kadın bir anda hayatına bomba gibi düşmüş ve görüpte kokusuna hayran bırakmıştı. Yanlışa mahal vermek istemem. Yalnızca kokuydu Afran'ın başını döndüren. Kadınlara zaafı olan bir adam değildi. Aksine, zaaflarıı olmayan bir adamdı. Fakat açıklamaya yetisinin olmadığı bir durumda başrol oynamak durumunda kalmıştı ve en az Deran kadar şaşkın ve ne yapacağını bilemez haldeydi. Karanlıkta kaldıktan saatler belki de günler sonra suratına ışık tutalan bir insan ne ise, sudan çıkmış bir balık ne ise, Afran'da tam olarak o idi. Kendi yolunu çizmekten yana bir adam, onun için çizilen hayata doğru ittiriliyordu. Afallaması ve yadırgaması bu yüzdendi. Bu yüzdendi zayıf düşmesi. "Ne zamandır içeride?" diye soran adamın sesini çok net hatırlıyordu Afran Bejindar. Evliliğin getirisi ortaklıkta birlikte çalışmak zorunda bırakıldığı adamdı bu. Neçirvan Piran. Piran Aşiretinin varisi. Tüm hiddeti ile onlara ilerlemekteydi. Harelerine sirayet etmiş öfke ve nefret o kadar barizdi ki, hepsinin hedefi olduğunu anlamak saniyesini aldı. Yanına varıpta gömleğinin yakasının biraz altından kavradığı gibi kendine doğru çekti Afran'ı. Öyle sert bir hareket olmasına rağmen pek fazla etkilenmedi Afran. "Deran'a bir şey olursa..." diye başlayacağı anda kudretli bir ses, onu susturdu. "Çek o ellerini, eniştendir o senin. Bu ne densizlik?" Hander Piran, tüm kudreti ile karşılarında dikiliyordu. Hemen yanında Afran'ın babası Kurban Ağa ile birlikte hem de. Babasının kendisine olan bakışlarını görebiliyordu. Lâkin umursayacağı son şey bile değildi. Ona söylemişti, sözüne sadık olmak değil bu katliam diye lâkin onu dinlemekten oldukça uzak bir babaya sahipti. Onu dinlediği tek yerdi, iş. Sırf bu yüzden bu denli işkolik olmamış mıydı zaten? Kadriye Hanım derhal olaya müdahil olup, emniyete almak için oğlunu kolundan tuttuğu gibi çekiştire çekiştire peşinden götürmüştü. Durumu izah edecekti zaar. "İyi midir, gelinim?" Gözleri usul usul kapandı. Burnundan derin ve hırslı bir soluğu çekti içine Afran. Aklını yitirmek üzereydi. Babasının bunu bilerek yaptığının farkındaydı. Farkındaydı fakat ona hiçbir söz edemiyor olmak dağlıyordu onurunu. Onu reddedebilir ve geri çevirebilirdi normal şartlarda olsalardı. Hatta konuşulmasına bile izin vermezdi konunun. Lâkin babası, henüz o 6-7 yaşlarında iken dostunu tebrik etmeye gittiği bir gün böylesine saçma ve çağ dışı bir sözü vermişti. Ve sırf bu yüzden, onların hayatlarını mahvedebiliyordu. Kendinde bu hakkı görüyordu. Sevmediğini, başka bir kadına aşık olduğunu söylemesine rağmen "Bizde ananla severek evlenmedik ama sonradan birbirimize deli divane tutulduk." diyordu her seferinde. Dayanmakta bazen zorluk çektiğini hissediyordu Afran. Babasına boyun eğmekten başka bir çare göremiyordu. Ne yapacaktı ki? Ateşlendiği zaman bile annesini başında bırakmak yerine kendisi durmuş bir babayı çiğneyip gidecek miydi? Red mi edecekti babasını? Böylesine katı topraklarda bile evladının her şeyiyle ilgilenen, yemeğini yediren, altını bile değiştiren; fedakârlığı ile en büyük örneği teşkil eden adama sırtını mı dönecekti? Babası kalp ve tansiyon hastasıydı. B…