25 │kına│

Sosyal Medyadan takip edebilirsiniz ♥ İnstagram: dilanwrites Keyifli okumalar ♥ ▬▬▬ Zaman o günden sonra su gibi akıp gitmiş, her şey belli bir düzen dâhilinde halledilmişti. Yolunda giden hazırlıklar Deran ve Afran'ı biraz şaşırtıp, biraz da korkutsa da yüreklerindeki tedirginliği her ikisi de dile getirmemeyi tercih etmişlerdi. Kâh yüz yüze görüşmüş kâh mesajlaşmıştı çiftimiz. Fakat Afran buruktu. Sevdiği kadının yaşadığı güzel duyguların tümünü yarım yaşayışı dağlıyordu yüreğini. Gözlerine ulaşamayan gülümsemeleri, tamamlanamamış sevinçleri onu kahrediyordu. O ahu gözlerine her baktığında ona iyi gelememekten ötürü kendine sövmekten başka bir şey yapamıyordu. Elinden başka hiçbir şey gelmiyordu... Deran ise suçluluk duygusu ile harmanlanmış vicdanını susturmaya çalışıyordu. Çünkü çektiği kadar acıyı hak etmemişti. O da istemezdi ki kardeşinin, canının yarısının vurulmasını. O da istemezdi ki başlarına bunların gelmesini. Fakat sanki Hazal artık tanıdığı, bildiği kız değildi. Açık kahve hatta elaya çalan gözleri her ona baktığında suçlarcasına bir ifade görüyordu o bakışlarda. Derisi yüzülüyormuşçasına bir acı ile dolmuştu. Artık istemiyordu, bunca acıyı katık etmişti zaten yüreğine, kapkara idi bir yanı. Şimdi nasıl sırtlanacaktı Hazal'ın suçlarcasına bakan bakışlarını? "Abla, orta bir Türk kahvesi yapayım mı sana?" Rozerin'in sorusu ile düşüncelerinden sıyrılıp, bakışlarını sabitlediği noktadan kardeşine çevirdi. "Yok, ablacım teşekkür ederim." "Ama... Ama sen asla bu teklife hayır demezsin ki abla? Yoksa hâlâ mı aynı fikirlerle sıkıyorsun canını?" Gözlerini kaçırdı istemsiz. Ne diyebilirdi ki, düşünmeden durmuyorum mu? "Boş ver sen bunları, derslerini ihmal etme." "Yok, etmiyorum abla. Neçırvan ağabeyim devamlı ilgileniyor zaten benimle. Geçen yine bir ton test kitabı getirmişti." Ufak bir tebessüm belirdi dudaklarında son cümlenin ardından. "Bol bol çöz işte işin ne?" "Sen niye istememiştin okumayı abla?" Rozerin'in sorusuyla yutkunamadı bir an Deran. Kardeşinin suratına bakarken, gözlerini dahi kırpamıyordu. Ne cevap vereceğini bilmiyordu. En büyük hayalinden nasıl vazgeçtiğini hatırlamamak için unutmayı seçmişti. Fakat bu sorunun sorulması ile gün yüzüne çıkan gerçek ve yeniden aklına gelen olaylar silsilesi ile gözleri doldu. Üniversite okumayı istediğini dillendirdiğinde halasının mutfakta söylediği sözleri asla unutmayışı yaraladı kalbini. O sözler celladı olmuştu da yine de sesini kesip oturmuştu gerisin geri yerine. "Eğer sen okumaya gidersen, birkaç yıla kalmaz evin en büyük kızını Hazal beller istemeye gelirler körpecik kızı. Sonra da istemediği biriyle evlenmek zorunda kalır kardeşin, bunu da ister misin?" Halasının sesi kulaklarında çınladı. Etkileri ise dün gibi yerindeydi. Bu sözlerin ardından en büyük hayalini buruşturup çöpe atmıştı. Fedakârlık diye bahsetmek istemiyordu bundan fakat o böylesine büyük bir şey yapmışken hiçbir suçu olmadığı olayda Hazal'ın ona takındığı tavır bu kez daha çok acıtmıştı canını. Hazal ilkokula erken gitmiş ve henüz 17 yaşındayken üniversiteyi Urfa'da kazanmıştı. Üstten de ders alarak çok iyi bir dereceyle bir yıldan daha uzun bir süre önce üniversiteyi bitirmişti. İçinde hiç ona karşı bir kıskançlık olmamıştı belki ama kalan o uhde, ah o yarım kalmışlık... Tüm ömre bedel bir acıydı. "Boş ver Rozerin, hadi git dersini çalış." Sözlerinin ardından oturduğu sedirden kalktı. Hızla merdivenlere yönelip odasının olduğu kata indi ve odasına girip kapısını ardından kapattı. Yatağının üstüne oturduğu gibi akmaya başladı gözyaşları. İçindeki zehir çeperlerinde yankılandı hıçkırıkları ile. Nefes nefese kaldı. Eksikliği öyle bir batmıştı ki yüreğine, artık ne söylense boştu. Birkaç saat sonra gözlerini açtığında havanın kararmış olduğunu fark etti. Ağlarken uyuyakalmış olmalıydı. Yatağına gelişigüzel fırlattığı cep telefonunu aldı ve tuşuna basarak ekranın açılmasını sağladı. Ekranda parlayan ismi gördüğünde kalp ritminin değiştiğini hissetti. Ardından parmak izini okutarak telefonunu açt…