BİRİNCİ BÖLÜM - YEŞİL GÖZLER

Adımlarımı sıklaştırdım.Yavaş yürümekten haz etmiyordum.Ayrıca havanın çoktan kararmış olduğu gerçeği de bana hep temkinli olmam gerektiğini hatırlatıyordu. 'Nefes al, nefes ver.Düzenli ve ritmik şekilde nefes alıp vermeye devam et. İşte, şarkının temposu yükseliyor. Adımların ve adım aralıkların birbirleriyle orantılı olsun. Adımlarını kontrol etme, sadece tempoda yürü.Bir, iki,üç. Hazırlan ve örüntüyü bozmadan koşmaya başla.İşte, mükemmel bir geçiş.Saatine bak, kalp atışlarını kontrol et.Nefes al,ver.Nefes al,ver.Nefes al, ver.Durma, koşmaya devam et. Koşmaya devam et.Durma.Nefes al,ver.Nefes al,ver.Nefes al,ver.' Durma. Kendime söyleyip durduğum şey buydu: Durmamak. İçindeki tüm acıyı, öfkeyi,yenilgiyi,yalnızlığı adımlara dönüştürdüğün an. Benim anım, benim zamanım. Dediğimi yaptım, dediğimi, kafama koyduğumu her zaman yaparım. Şimdi de yaptım,bundan sonra da yapacağım. Hızımı arttırarak koşmaya devam ettim. Şarkı değişmiş, gri yağmur bulutları tepemize sis gibi çökmüştü. Sahilde koşuyordum, deniz de içim gibi fırtınalıydı.Dalgalar kayalıklara çarpıp yola dökülürken tuzlu suyun üzerime sıçramasını önemsemedim.Devam ettim,devam ettim,devam et- Ta ki birinin omzuna şiddetle çarpana kadar. Dikkatim etrafta olmadığı için ilk başta kime çarptığımı, ne olduğunu idrak edemedim.İkimiz de çarpışmamız yüzünden birkaç adım geri çekilmiştik.Soluklanmak için derin derin nefes aldıktan sonra başımı kaldırdım ve yüzüne baktım. Bakışlarım yerden yükseldiğinde ve sonunda yüzünde durduğunda, gördüğüm kişinin siması beni şoka uğrattı.Konuşup duruyordu, bir şeyler diyordu ancak duymuyordum,anlamıyordum.Kalbimin şiddetle çarptığını hissedebiliyordum.Hayal görüp görmediğimden emin olabilmek için gözlerimi kırpıştırdım.Islak, kumral saçları,uzun boyu,çenesinin kemikli yapısı ve yüz hatları...Karşımda gördüğüm insan bana onu hatırlatmakla kalmamış, sanki onun bir kopyasıymışcasına karşımda dikiliyordu. 'Ama...' diye fısıldadım. Bu genç adamın 'o' olmasının mümkünatı yoktu. Ben onu kaybedeli iki yıl oluyordu. Hayatta olmasının imkanı yoktu. Çünkü 'toprağın altındaydı.' Konuşmaya devam ediyordu, yüzünde anlamsız bir ifade vardı.Kafamın zonkladığını hissediyordum,karşımda dikiliyor olamazdı değil mi? O olamazdı? 'Sen' dedim. 'Senin gözlerin yeşil mi?' 'Ne?' dedi anlamadığını fark ettiğim bir edayla. 'Gözlerin' dedim ısrarcı ve sabırsız bir ses tonuyla. 'Yeşil renkli mi?' 'Evet ama bunun konumuzla ne alakası var. İki saattir sana konuşuyorum. İyi misin? Pek iyi gözükmüyorsun.İstersen bir hastaneye gidebiliriz?' Duymuyordum,duyamıyordum.Kafam ihtimallerin şüphesinde feci şekilde zonklayıp duruyordu. 'Yeşilmiş' diye mırıldandım fısıldar gibi. 'Gözleri, yeşilmiş.' Yanıma geldi, dermanı kalmayan bacaklarımın bir kez daha titrediğini hissettim.Yüzüme doğru eğildi ve gecenin karanlığında, deniz hırçınlıkla kayalıkları döverken ve gri bulutlar yağmur damlalarını daha fazla taşıyamazken, üzerimize akıtırken usul usul, gözlerime baktı: 'İyi değilsin.' İşte o an, bir süredir konuşuyor olmasına rağmen sesini ilk kez fark ettim. O'ydu. 'Hayır' dedim içimden. 'Hayır, hayır, hayır!' Bu gerçek olamazdı değil mi? Bir benzerlik,bir yanlışlık olmalıydı. İnsan insana benzerdi sonuçta. 'Sen, diye fısıldadım, sesim oldukça cılız bir şekilde çıkarken. 'Gerçek değilsin...' Ve bunlar, tanıdık bir yabancının kollarına bayılıp düşmeden önce ona söylediğim son sözler oldu. İşte, hikayemiz böyle başladı. ... "Bana yalan söylememiş olmanı isterdim öncesinde. Bir bebeği uyutur gibi söylediğin ninnilermişcesine, ahenkle ağzından çıkan,kolayca, vicdanın sızlamadan söylediğin o yalanları... Hiç söylememiş olmanı isterdim.Şimdi gerçekler karşısında eskiden haz etmediğim o yalanlara ne kadar çok ihtiyaç duyduğumu fark ediyorum. Adeta, bana yalan söylemen için sana yalvarıyorum." Yavaşça gözlerimi araladım. Karşılaştığım ilk şey beyaz bir tavan oldu.Gözlerimi ovuşturarak kafamı kaldırdım hafifçe ve üstümde beyaz bir örtünün olduğunu gördüm.Ve sonra, başımı soluma çevirdiğimde bana baka…