3. KATLİAM

Bazı anlar gelir, içinizde sebepsiz yere aniden kötü bir his doğar. Bu his nehir yatağından kaldırılan su gibidir; ardında toz ve iz bırakır. Şu an içinde bulunduğum an, içime kötü hisin çimlendiği bir tohum bırakmıştı. Ansızın göğüs kafesimin içinde teklemeye başlayan kalbim, sanki olacaklar hakkında önceden bir sinyal veriyordu. "Neler oluyor?" Yanımdaki yaşlı adam endişeyle yerden kalktı ve sesin kaynağına doğru yöneldi. Herkes ne olduğunu anlamak istercesine bir ayakta duran genç adama bir de trenden dışarı bakıyordu. Bazıları hemen telefonlarını kontrol etmeye başlamışlardı. Çocuk, yaşlı adama bakıp güldü, gülmesiyle birlikte yanağında belirgin bir gamzesi oluştu. "Ne demek olduğunu şimdi öğreneceksin." "Of, ne zamandır bu anı bekliyordum. Oturmaktan bacaklarım uyuşmuştu." Gri bereli bir çocuk ayağa kalkıp kısa bir esneme hareketi yaptıktan sonra hemen onun ardından yapılı bir çocuk daha ayağa kalktı. "Şerefsiz fazla ani fren yaptı. Ya da dur, treni mi çarptı göt?" Bir gürültü duyduğumda içgüdüsel olarak yerimde sıçradım ve aceleyle sesin kaynağına doğru baktım. Vagonun tam solumda kalan tarafındaki şoför kapısı hızla açılmıştı. İçeriden uzun ve dağınık saçlı bir çocuk çıktı, saçlarını tasasızca düzeltti ve omuzlarını silkti. "Elimin ayarı yoktur." Herkese göz gezdirdikten sonra gülümseyerek bana baktı. Sonra kaşlarını çattı, başını yana eğerek gözleriyle alnımı işaret etti, "Özür dilerim," dedi. Önümden hızla geçip ayakta duran Arda'ya çarparak diğer çocukların yanına, trenin tam ortasına geçti. Az önce konuşan gamzeli çocuk arkaya doğru döndü, sonra deri ceketinin cebinden bir şey çıkarıp hızla avucunu kapattı. "Evet," dedi sondaki harfleri uzatarak, sesli bir şekilde. "Bu sıkıcı ve renksiz geceyi renklendirip bedel ödemeye ne dersiniz?" Herkes şaşkınlık ve korkuyla birbirine bakıyordu. Hemen yanımda duran Azra'ya baktım, başı önünde eğik bir şekilde ifadesizce duruyordu. Arda kaşları çatık bir şekilde trenden dışarı bakıyor ve ne olduğunu anlamaya çalışıyordu. Burada neler oluyordu? Diğerleri gülümserken gamzeli çocuk elini sanki elinin içinde bir şeyi karıştırmak istercesine salladı, sonra elini açıp avucundakileri hızla yere döktü. Yere şelale misali dökülenler üç tane katlı küçük birer kağıttı. Yanlarındaki uzun boylu olan çocuk heyecanla yerdeki kağıtları aldı ve açmaya başladı. İçimde ininden salınan ve gittikçe kötüleşen o kötü his, artık bütün bedenimi ele geçirmişti. Beynimde çoktan tehlike sinyali oluşmuştu bile. Yere düşen kitabı umursamadan elimi cebime attım. Uzun boylu çocuk aniden zafer kazanmış bir edayla "15 numara!" diyerek bağırdı. Hemen ardından bir kağıt daha açtı. "24 numara!" Çok kötü şeyler olacak. Hızla seğirmeye başlayan gözümü umursamayarak cebimden telefonu çıkarttım, uzaklıklarından faydalanarak hafifçe arkaya doğru döndüm ve ekranı açtım. Çekiyordu! "Ve ilk başta asal sayı gibi gözüken ama aslında olmayan 51 numara!" Göz ucuyla tüm bakışların bende olduğunu hissettiğimde ellerim titremeye başladı. Karşımda dört adam vardı ve hepsi birden bana bakıyordu. Kalbim duracakmışçasına deli gibi çarpıyordu. Söylediklerinden hiçbir şey anlamamış olmam içimdeki o rahatsız kötü hissi şiddetle dürtüyordu. "Günün şanslı kişileri sizlersiniz. Tebrikler!" Gri bereli çocuk kahkaha attı, sanki piyango çıkmıştı ve bunu ilan eder gibi coşkuyla konuşuyordu. "Bu saçmalık da ne? Neler oluyor?" Sessizliğini koruyan Arda öfkeyle dişlerini birbirine bastırdı, yüzü öfkeden dolayı kızarmıştı. Gamzeli çocuk gözlerini kısarak Arda'ya baktı. "Sakin ol 15 numara." Belinden bir silah çıkardığında herkes ansızın çığlık atarak ellerini başlarına doğru götürdüler. Gamzeli çocuk çıkarır çıkarmaz diğerleri de silahlarını çıkarınca herkes iyice yerine sinmiş, başlarını kapatmışlardı. "Şunlara bakın. Ne kadar acınası. Değersiz canlarını ne kadar seviyorlar." Hepsi kahkaha attıklarında titreyen elimle fark ettirmemeye çalışarak acil numaralara girdim. Tam numarayı tuşlayacaktım ki telefonun elimde yok olmasıyla irkildim. Az öncek…