3.BÖLÜM: GELİN ÇİÇEĞİ

Lale odaya geçip tekli berjerlerden birine oturdu. Lale oturduktan sonra çok geçmeden Merve de mutfaktan çıkarak oturma odasına geldi. Elinde bir tepsi vardı. Tepsinin içindeyse şunlar vardı: ince belli çay bardaklarında iki çay, boş bir kase, boş kasenin yanında dolu bir kase çekirdek… Lale, hafif şaşkınlık ve biraz mahcuplukla Merve’ye: — Ne zahmet ettin canım… Ne gerek vardı? demek zorunda hissetti. — Ne zahmeti canım, dedi Merve. — İçer, sohbet ederiz işte. Merve bir yandan Lale ile konuşurken diğer yandan elindeki tepsideki çayları ve çekirdeği ahşap orta sehpaya koymaya başladı. Orta sehpa, akrabalarından bebek hediyesi olarak gelmişti. Merve başta “Bebek hediyesi olarak orta sehpa mı hediye edilir?” diye düşünmüştü. Fakat o akrabasıyla alışverişe çıktığında bu orta sehpayı çok beğenmiş ama parası yetmediği için aklından çıkarmak zorunda kalmıştı. O yüzden bu hediyeyi alakasız bulsa da ince düşünceli bir hediye olmasının hakkını yiyemezdi. Tabii tek hediyesi bu değildi. Akrabası Aylin’e altın da takmıştı. Fakat sehpayı bu sebeple hediye etmesinin asıl nedeni şuydu: “Sen paran yettiremedin diye ben aldım.” dememek… Çünkü böyle yapsaydı, kaş yapayım derken göz çıkarmak olurdu. Bu yüzden en makul sebebin altına sığınmıştı. Aslında fakir bir aile değildi Aydoğdu ailesi fakat Emin’in polis maaşı o ay bu sehpayı almaya yetmemişti. Merve bu sehpayı gelecek ay almayı düşünüyordu ama gelecek ay gelmeden sehpa ona hediye gelmişti. Lale merakla sordu: — Sehpa yeni mi? Merve neşeli bir şekilde başını sallayarak: — Yeni, dedi. — Amasya’daki Halide teyzem Ankara’ya geldiğinde beraber çarşıya gezmeye çıktığımızda beğenmiştim. O da ince düşünerek bana hediye almış. E tabii “bebek hediyesi” dedi ama ben anladım. Lale parmaklarıyla sehpaya dokunarak: — Ne kadar ince düşünceli kadınmış, dedi. Merve cevap olarak: — Öyledir, diye ekledi. Lale ile Merve arasında sohbet böyle sürüp giderken Cevriye Hanım’ın telefon konuşması son bulmuş ve yanlarına gelmişti. İçeriye girer girmez Lale’yi gördüğünde ilk söylediği şey şuydu: — Bunun burada ne işi var? — Arkadaşımın canı sıkılmış, yanıma geldi anne, dedi Merve, arkadaşını savunmak adına. Böyle karşılık alınca Cevriye Hanım’ın tadı kaçtı. — İyi, tamam, dedi yarım ağızla. — Kimsenin senin “tamam” demene ihtiyacı yok anne. Burası benim evim. Ben tamam dediğimde bitmiştir. Cevriye Hanım burada biraz daha kalsaydı ve herkes ona hoşgörülü bir şekilde davranmaya devam etseydi, yakında burada kendi beyliğini ilan etmeye başlayacaktı. O yüzden Merve’nin evdeki huzuru adına çizgiyi keskin bir şekilde çekmesi gerekiyordu… ve çekti. Cevriye Hanım, Merve’ye söylediği sözün karşısında bir şey söylemek için ağzını tam açmışken kapı çaldı. Merve: — Emin gelmiştir, diyerek mutlu bir şekilde kapıyı açmaya gitti ve karşısında gördüğü adam onu şaşırtmadı. — Hoş geldin hayatım, dedi. Sesi huzur içindeydi, huzur veriyordu. Emin eli kolu dolu bir şekilde gelmişti. Her iki elinde birer poşet vardı ve hepsi ağzına kadar doluydu. — Hoş buldum, dedi. Yüzündeki gülümseme gıpta edilecek türdendi. Birbirine sarıldıktan sonra Merve, Emin’in elindeki poşetleri mutfağa götürdü. Emin ise salona geçti. Salondaki herkes onu görünce: — Hoş geldin, dedi. Emin’in karşılığı ise: — Hoş buldum, oldu. Emin, Lale’yi görünce şunları söyledi: — Erkan da eve geçti. “Gel” dedim ama başı çok ağrıyormuş. “Çok yorgunum,” dedi. — Öyle mi? dedi Lale şaşırmış bir şekilde. — Ben de yanına çıkayım, bir ihtiyacı varsa… — İyi akşamlar hepinize, dedi. Aldığı karşılığın ardından çocuk odasına girdi. Bebekler bıraktığı gibi uyuyordu. Hızlıca Emre’yi aldı ve dışarı çıktı. Biraz zaman geçirdikten sonra üstünü değiştirmek için yatak odasına çekilen Emin, oradan çıktığında kızının ağlayan seslerini duydu. Sessizce yanına girdi. — Benim kızım mı uyanmış? dedi tatlılıkla dolu bir ses tonuyla. Onu kucağına aldı ve biraz salladı. — Belki sen de seversin, diyerek en sevdiği türküyü kızına söylemeye başladı: “Bu tepe kumlu tepe, Nenni de yârim nenni… Su gelir sere s…