BÖLÜM 9 : SESSİZLİĞİ DİNLEYENLER

1. Oda – Zafer Soğuk bir masa. Üstü boş. Zafer elleri kelepçeli, yüzü hâlâ şokta. Karşısına geçen Aslı, dosyayı açmadan doğrudan gözlerinin içine bakar. Aslı: "Zafer Karataş. 28 yaşında. TSK’dan atılmış, psikolojik sorunlar teşhisiyle. Sana sadece bir soru soracağım... Aşka mı yenildin, yoksa kendine mi?" Zafer yumruklarını sıkar, ama susar. Gözlerinden bir damla yaş süzülür. Zafer (kısık sesle): “Sen Sema değilsin… O gözler... O ses… Sahteymiş. Ben… bir hayalin peşinden yandım.” Aslı: “Ve kaç kişinin hayatını da yanında götürdün.” Sessizlik. Zafer o an gerçekten yalnızdır. Gerçekle yüzleşen bir adamın suskunluğunda, cezanın ne olduğunu anlamıştır: İhanete uğrayanın kendisi olması. --- ❖ 2. Oda – Yuna Yuna, masada oturur ama dik durur. Aslı içeri girdiğinde sadece gözleriyle takip eder. Bir kurban gibi değil, hâlâ bir planın içindeymiş gibi. Aslı: "Yuna Güler. Eski istihbarat. Kendi ülkesini terk ettiğin gün nedenini not etmişim: ‘Adalet benim istediğim gibi işlemedi.’ Şimdi sana soruyorum… Adaleti sen mi yarattın, yoksa yeniden mi yıktın?" Yuna: "Senin adaletin kaç çocuğa yetişti Aslı? Kaç kadını kurtarabildin? Biz en azından kokuşmuşları temizledik." Aslı: "Siz temizlikçi değilsiniz. Sadece yaraları kesip atan bir çetesiniz. Yarası olanın ilaca değil, kana bulanmasına razı oldunuz." Yuna ilk kez gözlerini kaçırır. --- ❖ 3. Oda – Mahir Mahir, çoktan bitkin. Aslı içeri girdiğinde gözlerini kaldırmaz. Ama Aslı onun dosyasını yere bırakır. Aslı: "Şehit abinin anısını böyle mi yaşatacaktın?" Bu cümle tokat gibi gelir. Çünkü Mahir’in her şeyi, o abinin hatırasıdır. Mahir: “Ben... ben zaten o gün öldüm Aslı. Ben sadece onun kanını yere bırakmamak istedim.” Aslı: "Ve o kanla başka canları da boğdun." --- ❖ 4. Oda – Luka Luka, gülerek bakar. Sanki oyunun hâlâ içindedir. Aslı: "Bana gülmeyi kes Luka. Bu bir oyun değil." Luka: "Tam olarak bu yüzden gülüyorum. Siz bunu ciddiye alıyorsunuz. Benim için her şey… geçici. İnsanların kanı, gözyaşı, sizinki de dahil." Aslı: "Ve geçici olan sensin Luka. Çünkü senden kimse geriye kalmayacak." --- ❖ 5. Oda – S Aslı kapıyı açtığında S hâlâ ayakta. Ona düşman gibi bakar. S: "Sen kimsenin hakkını savunamazsın. Sen de bir düzene hizmet ediyorsun." Aslı: "Siz neye hizmet ettiniz? Sadece intikamın şehvetine. Kurban gibi görünürken av oldunuz." S: "Yine de senin gibi sahte bir kimlik arkasında yaşamadım." Aslı ilk kez susar. Bu cümle, belki de hak ettiği bir tokattır. --- ❖ 6. Oda – Aren En son Aren’in odası. Aslı içeri girer ama Aren gözlerini kapatır. Konuşmaz. Kelepçeleri gıcırdar ama sesi çıkmaz. Aslı: "Aren. Hiç konuşmayacak mısın?" Aren (gözlerini açar, sesi net): “Seninle değil. Çünkü sen Sema değilsin. Ve ben… kardeşime ne söylerdim biliyor musun? ‘Ağladığın günler geçti. Ama ben o günlerde kaldım.’” Aslı derin bir nefes alır. Kendi maskesinin ardında, ilk kez bir çatlak hisseder. --- Sorgu odalarının kapıları kapanırken, içeride kalan tek şey: Kırılmış hayatlar, maskeler ve bitmeyen sorular olur. ... Parmaklıkların sesi bile alışılmış bir çığlık gibi gelmiyor artık. Soğuk duvarlar, ranzanın paslı demiri, betondan yansıyan nefesim… Hepsi aynı şeyi fısıldıyor: "Bitti." Yatağa uzanmadım. Ne gerek var? Nasıl olsa uyumayacağım. Nasıl olsa… yarın öleceğim. Ellerimde hâlâ Aslı’nın—ya da onun bana gösterdiği sahte ‘Sema’nın’ sesi çınlıyor. Gözlerini düşündükçe, semaya bakar gibi bakmam geliyor aklıma. Oysa o sema, gökyüzü değilmiş. Zehirmiş. Zafer, yan koğuşta. İç çekişi duyuluyor. Aşkı elinden alınan bir adamın çaresizliği… Onu hiç böyle duymamıştım. O bağıran, gülen, savaşan adam şimdi duvarla konuşuyor. “Niye ben yetmedim” diyordu. Ben ona “yetemezdik zaten” demek istiyorum ama susuyorum. Mahir, sessiz. Yuna, sayıyor bir şeyleri tırnağıyla duvarda. Hücrede her saniye biraz daha ölüyoruz. Ama ben… Ben zaten çoktan öldüm. S bile konuşmadı benimle. Oysa ben ona her şeyimi anlatmıştım. Kardeşimi, babamı, asidi, kanı, korkuyu… Şimdi sessizlik bile bizi birbirimizden ayırıyor. Herkes kendi iç hesaplaşmas…