BÖLÜM 8 : ADALETİN MASKESİ

Sema’nın gözlerinde artık sadece korku değil, aynı zamanda bir savaşçı kararlılığı vardı. Bir gece, sessizce yanıma geldi. “Sana söylemem gereken bir şey var,” dedi. Sesinde titreme yoktu; bu, kendi yolunu seçen birinin sesiydi. > “Kendi isteğimle görev almak istiyorum. Artık korunan değil, koruyucu olmak istiyorum. Beni kimse engellemesin.” O an anladım: Sema, sadece geçmişin esiri değil, geleceğin mimarıydı. Çetede herkes şaşırdı, ama kimse karşı çıkmadı. Bu, onun savaşının başlangıcıydı. --- O günlerde şehirde yeni bir isim dolaşmaya başladı: Başkan Yardımcısı Cemil Kara. Güçlü, acımasız ve koruması zor bir figürdü. Adı korkuyla anılıyordu, yolsuzluk ve gizli oyunlarla dolu karanlık bir geçmişi vardı. Sema, bu görev için hazırdı. İlk hedefimiz bu adam olacaktı. --- Plan yaptık, herkes yerini aldı. Sema, sakin ve soğukkanlıydı; içinde bir ateş yanıyordu. Bu sefer o sadece bir kurban değil, avcıydı. Ve ben... kardeşimin yanında olacaktım. Her adımda. ... Planımız basitti, ama içimde endişe vardı. Cemil Kara, devletin gölgesinde dolaşan bir canavardı; kara para aklama, yolsuzluk ve pis işlerin kralı. Ama Sema kararlıydı. Tek başına girecekti içeri. --- O geceyi unutamam. Sema’nın adımları soğuk ve sessizdi. Her hareketi profesyoneldi; korku ya da tereddüt yoktu. İçeri girdiğinde, odanın havası değişti. Cemil, gözünde kibrin karanlığıyla dönüp baktı. Ama Sema, tek kurşunu tam kalbine sıktı. Zaman dondu. Cemil yere yığıldı. --- Sema hızla odadan çıktı. Hepimiz nefesimizi tutmuştuk. Cesedi polise ya da devlete bırakmadık. Çünkü bu kirli oyunun içine bizden başka kimse karışmamalıydı. --- Sonra, herkesin şüphelerini dağıtmak için, cesedi iz bırakmayacak şekilde ortadan kaldırdık. Bütün delilleri, suçları ve kara parayı da… Çete olarak, kendi adaletimizi verdik. ... Hepimiz odaya doluşmuştuk. Zafer yavaşça Sema’nın yanına yaklaştı, gözleri sanki yıldızlardan daha parlaktı. Sema’nın elleri biraz titriyordu ama kalbindeki ateşi saklayamıyordu. Zafer, tereddütle uzattı elini, parmakları Sema’nın eline dokunduğu anda dünya bir an durdu sanki. O an, orada sadece onlar vardı — zaman, mekan, kalplerin çarpışı. Ben, o anı bozmak istemezdim ama içimdeki sinsi yanıt büyüyordu. “Öhöm!” diye hafifçe öksürdüm, dikkatleri üzerime çekmek için, ama fark ettim ki aralarında bir elektrik var, kelimelerden çok daha güçlü. Zafer, öksürüğümle bir anda eli çekti, utangaçlık içinde yüzü kıpkırmızı oldu. Sanki elini çekmek değil, kalbini bile geri alıyormuş gibiydi. Sema ise hafifçe gülümsedi, gözleri yumuşadı. O an, oradaki herkes aşkın ne demek olduğunu anlamıştı. ... Zafer ve Sema arasındaki bağ her geçen gün güçleniyordu. Artık sadece yoldaş değil, ruhlarını birbirine açan iki insandı onlar. Ama bu, kolay bir yol değildi. Her biri geçmişin ağır yükünü taşıyor, aynı zamanda birbirlerine sarılarak iyileşiyorlardı. Bir akşam, çetenin korunaklı evinde, sessizliğin içinde Zafer, Sema’ya yaklaştı. Gözleri, uzun zamandır sakladığı hislerin aynasıydı. Sema da ona aynı yoğunlukla bakıyordu; korku ve umut arasında bir yerde. Zafer hafifçe elini uzattı, Sema tereddüt etmeden tuttu onu. Parmakları birbirine kenetlendi, kalplerinin ritmi yavaş yavaş uyumlandı. İlk dokunuştu bu. İlk kelimesiz konuşma, ilk içten bakış. Oda, sadece onların dünyası olmuştu. Gecenin sessizliğinde, Zafer yumuşakça Sema’nın saçlarını okşadı. Sema gözlerini kapattı, o an tüm acıları ve korkuları unuttu. Bir adım daha attılar; Zafer nazikçe yanağından öptü onu. Sema’nın dudaklarında hafif bir tebessüm belirdi. Gözlerini açtığında, içindeki cesaret büyümüştü. Artık birbirlerine sımsıkı bağlıydılar. Geçmişin karanlığına rağmen, birlikte aydınlığa yürüyorlardı. ... Sema aniden cesaretini topladı ve Zafer’in dudağına dokundu. Zafer, bu beklenmedik ama güzel dokunuşa karşılık verdi; aralarındaki bağ, sanki tüm dünyayı durduruyordu. Evde kimsenin olmadığını bilen Zafer, Sema’nın elini nazikçe tuttu ve onu yavaşça yatağa doğru yönlendirdi. İkisi de birbirlerine duydukları güvenle, zamanın ötesin…