BÖLÜM 5 : ADALETİN KIRMIZI MÜHRÜ

O sabah gözümü açtığımda… S’nin kokusu hâlâ üzerimdeydi. Ama sesini duyamadım. Gece ne kadar gerçekse, sabah o kadar uzaktı. Öpücüğümüzde bile hesap vardı. Ben sevmiştim. Ama en çok… kendimden korkmuştum. Masaya geçtim. Dezin dosyayı açtı. O an, zaman durdu. Ekrandaki yüz donuk bir geçmiş parçasıydı. Ama içimde, binlerce yankı gibi çarptı: Kenan Yılmaz. Bir zamanlar bana gökyüzünü anlatan adamdı. Bir zamanlar… elimden tutup, “Artık kimse sana vuramaz,” diyen. Yalanmış. Hepsi. Çünkü bir sabah uyandığımda... yoktu. O gidiş, çocuk aklımla bir şey öğrenmeme sebep oldu: “Hiç kimse kalmaz.” Ve şimdi? Karşımdaydı. Avcı olarak. Sistemin adamı olarak. Benim karanlığımda büyüyen biri, şimdi karanlığımı avlamak için gelmişti. S arkamdan yaklaştı. > “Tanıyor musun onu?” Kelimeler boğazıma takıldı. Ama sustum. Sanki onun adını ağzımdan çıkarırsam, geçmişim de beraber düşecekti. > “Eskiden... bana sahip çıkmıştı,” dedim. “Ama sonra sırtımı döndüğümde o da gitmişti.” Aslında sadece terk etmemişti. Yaralı bıraktı. Savunmasız. Sessiz. Şimdi karşımda bir dosyada, bir tehdit olarak değil... yarım kalmış hesap olarak duruyordu. Ve ben artık çocuk değildim. --- Bu kez hesap, yarım kalmayacaktı. Çünkü ben artık susmuyordum. Çünkü ben... Gölgelerin Adaleti’ydim. ... Geceleri daha çok seviyorum. Kimse gözümün içine bakmıyor. Kimse “iyi misin?” diye sormuyor. Ben de kimseye “evet” yalanını borçlanmıyorum. Yürüdüm. Boş, karanlık bir sokağın ortasında. Adımlarım yankılandı. Sanki bana “hala yaşıyorsun” demeye çalışır gibi. Kendime sordum: > “Ben kötü biri miyim?” Çünkü ölenlerin isimleri hâlâ hafızamda. Yüzleri, gözümün önünde. Çığlıkları bazen rüyama giriyor. Ve bazen… hoşuma gidiyor. Bunu kabul etmem gerekiyor. > “Ben... Tanrı mıyım?” “İnsanları yargılayan, infaz eden, yok eden biri mi oldum?” Evet. Ama sonra hatırlıyorum: Her biri bir çocuğun, bir kadının, bir hayatın üstüne basarak yürüyordu. Ve o yolları yıkmak için... biri gerekiyordu. Biri benim gibi. Aren gibi. > “Peki ya ben ölürsem?” “Hikâyem nasıl bitecek?” Kimse benim için dua etmeyecek. Kimse arkamdan “iyi insandı” demeyecek. Ama belki bir çocuk gece yatağa huzurla girecek. Bir kadın artık arkasına bakmadan yürüyecek. Bir sokak lambası biraz daha uzun yanacak. Ve bu bana yeter. --- Gözümü kapattım. Soğuk hava yüzüme çarptı. Ama içim sıcaktı. Çünkü ben artık ne iyi olmaya çalışıyordum... ne de affedilmeye. Ben sadece, hak ettiğini alan bir dünyanın gölgesiydim. ... Gece uzundu. Karanlık kalındı. Ama ses yine her zamanki kadar netti: bir çocuğun çığlığı. Koştum. Paslı bir demir kapıyı omuzladım. İçeride bir adam vardı, yaşlı, pis, korkak. Ve bir kız çocuğu. Köşeye sıkışmış. Dizlerinin üstünde ağlıyordu. Adamı yere serdim. Hiç düşünmedim. Sadece… gözüm karardı. Kızın yanına çömeldim. Ellerim titriyordu. > “Adın ne?” diye sordum, dudaklarım çatlamış gibiydi. Kız yutkundu. Ağzı kan içindeydi. Ama sesini çıkardı: > “...Sema.” Zaman durdu. Sema. O an her şey sustu. Ciğerlerim sanki içime gömüldü. Bir şey koptu… tam göğsümün içinde. Yıllar önce… bir odaya kapanmıştım. Sema, ağlamıştı. “Abi lütfen gitme,” demişti. Ben de “bekle” demiştim. Ama döndüğümde… çok geçti. Kurtaramamıştım. O gün ölmemiştim belki, ama o günden sonra hiç yaşamamıştım. Ve şimdi, önümde bir kız çocuğu… Adı Sema. Gözleri aynı, sesi aynı. Ellerimi uzattım ama dokunamadım. > “Seni… seni koruyacağım,” dedim. “Söz veriyorum, bu sefer... koruyacağım.” Ağladığını görmedim. Çünkü gözlerim dolmuştu. O an arkadan S geldi. > “Aren!” Beni dizlerimin üzerinde gördü. Ellerim titriyor, gözüm boşluktaydı. Sema’yı aldı. Yavaşça, güvenle. Sonra bana döndü. Yanağıma dokundu. > “Kimdi o?” diye sordu. > “Kardeşim,” dedim boğuk bir sesle. “Ama bu sefer… hayatta kaldı.” --- S bana sarıldı. İlk defa… içimdeki çocuk da sarıldı. Ben, o gece birini değil, kendimi kurtardım. ... Sema’yı karargâha götürdük. Yarası sarıldı. Ellerini bırakmadım. Bir kere bile. Ama gözüm… hala o adamdaydı. Sadık Kaltıç. Kayıtlarda yoktu. İsmi saklıydı. Ama mahalle, duvar gib…