BÖLÜM 4 : AŞKIN KIRILDIĞI YER

Geceyi en iyi tanıyan, suçlular değil. Saklananlardır. Ben her sesi duyarım. Her suskunluğu da. Sokağın köşesinde duran o siyah aracın 8 saattir hareket etmediğini fark ettim. Camı biraz buğulu. İçeride biri var. Yalnız olmadığımızı biliyorum. S, içeride bir şeylerle oyalanıyor. Onu izliyorum, ama izlenmekten daha çok, izlemek öğretiyor insana. Suyun altındaki bir timsah gibi bekliyorum. Sakin. Ama hazır. --- Kafamda hâlâ o çocuğun sesi var: > “Beni sevdiğini söyledi, sonra da kilidi üstüme vurdu.” Kadın suçluydu. Ama ben onun boynuna dokunamadım. Kadına dokunamıyorum. Elim gitmiyor. İçimde annemin boşluğu, şefkati kutsal kılıyor. Ama S dokundu. Ve gözünü bile kırpmadı. --- Duvardaki saate baktım. 03:17. Bu saatler... hep aynı. Suçun nabzı gece üçle dört arasında atar. Ve ben, bu saatleri yaşamaktan çok, takip etmeyi öğrendim. S içeri girdi. Üzerinde sade bir gri kazak. Kollarını çekiştirmiyordu bu sefer. İzlerini saklamıyordu. > “Yine geldiler,” dedi. “Aracın plakasını ezberledim. Değiştirmişler. Bu üçüncü farklı plakaları.” Başımı salladım. “Bu sefer… biraz daha dikkatli olmalıyız,” dedim. > “Sadece izliyorlar mı?” diye sordu. > “Henüz.” dedim. “Henüz sadece izliyorlar.” --- S pencereye yaklaştı. Bir süre sessizce dışarıyı izledi. Sonra döndü ve bana baktı: > “Gözlerinin içi hâlâ kıpır kıpır, Aren. Biri seni izleyince daha canlı oluyorsun. Bu seni korkutmuyor mu?” Sustum. Çünkü cevap belliydi: Hayır. Beni korkutmuyor. Beni odaklıyor. --- Kafamda bir plan vardı artık. Daha karmaşık. Daha iz bırakmaz. Daha sessiz. Çünkü artık hayatta kalmak değil, hayaleti olmak gerekiyordu. ... Ertesi gün… havanın gri rengi, içimizdeki karanlığın aynası gibiydi. Yine aynı araç. Yine aynı sessizlik. Ama bu sefer biz başkaydık. S bana bir çanta uzattı. İçinde dürbün, mini kamera, ısı algılayıcı bir lens ve eski bir cep telefonu vardı. > “Oynayan biziz artık, Aren,” dedi. “Yeter ki yavaş nefes al.” Sokağın öbür ucundaki kafeye oturduk. Cam kenarına, perde aralığı kadar bir görüş mesafesi bıraktım. Ve gözümü hiç kırpmadan araca odaklandım. --- Orada oturan adamın sol bileğini fark ettim. Ufak bir dövme: bir pusula gülü. Yani bu bir amatör değildi. Muhtemelen eski asker, ya da saha ajanıydı. Ama ben... onlardan çok daha fazlasını görmüştüm. --- S, adamın çöp attığı saati ezberledi. Ben, oturduğu anda eliyle burnuna ne sıklıkla dokunduğunu saydım. (37 kere.) İnsanlar sadece nefes almaz. Ayrıca iz bırakır. --- Gece 02.44 Adam aracıyla uzaklaştı. Ama bu sefer peşine düştük. Sessizce. Farlar kapalı, takip mesafesi 3 araçlık. S, arka koltukta haritayı işaretliyordu. > “Eğer rotayı sola çevirirse, istihbarat merkezine gidiyor.” “Sağa dönerse, bizde bir zaaf buldu demektir.” Adam sağa döndü. S gözlerini kıstı. > “Biri... bir şeyi çözmeye çalışıyor.” “Ya çocuklardan biri... ya da…” Ben cümleyi bitirdim: > “Ya da biri, bizimle temasa geçmeye çalışıyor.” --- Adam, ıssız bir depo alanında aracını durdurdu. Motoru sustu. Ama o hâlâ içerideydi. Biz de öyle. S fısıldadı: > “Ne yapıyoruz?” Ben gözlerimi ondan ayırmadan cevap verdim: > “Biz bu gece sadece izliyoruz.” “Ama bir sonraki adım... bizim hamlemiz olacak.” --- O gece… gölgeler bizi izleyemedi. Çünkü biz gölgelerin içindeydik. ... Depo alanında araç durmuştu. Saat 03:11. Adam çıkmadı. Ama biz artık sabırsız değildik. Avı beklemek, av olmaktan iyidir. Bir anda aracın kapısı açıldı. Işık gibi değil, gölge gibi indi. Siyah ceket, yüzü görünmüyor, yürüyüşü kusursuz. S’yle aynı anda fısıldadık: > “Eğitimli.” Adam doğrudan bizim yöne yürümeye başladı. Saklandığımız konteynerin önünde durdu. Ve başını hafifçe eğerek konuştu: > “Aren. S.” “Artık yüz yüze konuşmanın zamanı geldi.” --- İkimiz de donduk. Ben tetikteydim, S bileğini sıktı. > “Sizi takip etmiyorum. Size yardım ediyorum. Adım Dezin.” > “Kim gönderdi seni?” dedim sertçe. O sustu. Sonra sadece şunu söyledi: > “Her adaletin bir gölgesi vardır. Ben... o gölgeye gönderildim.” --- S öne atıldı. > “Neden şimdi? Neden biz?” > “Çünkü siz fark edilmeden fark et…