3.Bölüm

Söyleyemediğim Gerçek.. — Ama galiba artık beklemek istemiyorum... Bu cümleyi kurduğum anda kalbim deli gibi atmaya başlamıştı. Belki de hayatımda ilk defa bu kadar heyecanlanıyordum. Karşımda duran kişi herhangi biri değildi. Arya'ydı. Uzun zamandır her sabah düşünerek uyandığım, her gece düşünerek uyuduğum kişi. Bana bakıyordu. Gözlerinde merak vardı. Biraz korku. Biraz da heyecan. Muhtemelen kötü bir şey söyleyeceğimi düşünüyordu. Ama aslında korkan kişi bendim. Çünkü söyleyeceklerimden sonra hiçbir şeyin eskisi gibi olmama ihtimali vardı. Yine de artık susmak istemiyordum. Arya sessizliği bozdu. — Kutay... Sesindeki tedirginliği fark etmemek mümkün değildi. — Evet? — Beni korkutuyorsun. İstemeden gülümsedim. Çünkü bilseydi... Şu an en korkmuş kişinin ben olduğumu anlardı. Derin bir nefes aldım. Aslında bu konuşmayı kafamda yüzlerce kez yapmıştım. Belki binlerce. Ama şimdi Arya karşımda dururken hazırladığım bütün cümleler birbirine karışıyordu. Bir an gözlerimi ondan kaçırıp yere baktım. Sonra tekrar yüzüne. Bu kez vazgeçmeyecektim. — Arya... sana bir şey sormak istiyorum. Kaşlarını hafifçe kaldırdı. — Sor. Birkaç saniye sustum. — Hiç bir insana bir şey söylemek isteyip de söyleyemediğin oldu mu? Soruyu duyunca şaşırdı. Ama düşünmeden cevap verdi. — Oldu. İçimden acı bir gülümseme geçti. Keşke bunun sebebinin ben olduğumu bilseydi. — Peki neden söylemedin? Arya omuz silkti. — Korktuğum için. İşte tam da buydu. Benim de korkum buydu. Sessizlik yeniden aramıza yerleşti. Rüzgâr hafifçe eserken Arya'nın saçları yüzüne doğru savruldu. Elimi kaldırıp onları kulağının arkasına itmek istedim. Ama yapamadım. Çünkü birazdan söyleyeceklerimden sonra buna hakkım olup olmayacağını bilmiyordum. — Ben de korktum, Arya. Bu kez gözlerini gözlerime dikti. — Neden? Yutkundum. Belki de hayatımın en zor sorusuydu. Çünkü cevabı tek bir kişiydi. Karşımda duran kişi. Arya. — Seni kaybetmekten. Sözler ağzımdan çıktığı anda Arya'nın yüzündeki ifade değişti. Şaşırmıştı. Belki de böyle bir cevap beklemiyordu. Kalbim göğsümden çıkacakmış gibi atıyordu. Ama artık geri dönüş yoktu. — Uzun zamandır sana söylemek istediğim şey buydu aslında. Sesim ilk kez bu kadar ciddi çıkmıştı. — Defalarca söylemeye çalıştım. — Defalarca vazgeçtim. — Çünkü arkadaşlığımızı kaybetmek istemedim. Arya hiçbir şey söylemiyordu. Sadece beni dinliyordu. Ve ben ilk kez bütün duvarlarımı indiriyordum. — Ama ne kadar kaçmaya çalışırsam çalışayım olmadı. Başımı hafifçe salladım. — Çünkü ne zaman mutlu olsam seni düşünüyordum. — Ne zaman kötü hissetsem yine seni arıyordum. — Günümün en güzel kısmı sen oluyordun. Arya'nın nefesi sanki bir an durmuştu. Benimki de. Son bir kez derin nefes aldım. Ve artık saklamadığım gerçeği söyledim. — Arya... Gözlerini gözlerimden ayırmadı. — Evet? Bu kez gülümsedim. Küçük ama içten bir gülümsemeydi. — Sana âşığım.