1

Evimi arayan ahlak polisine gülümsemekten yanaklarım ağrımıştı. Benden yüzünü çevirdiği and yüzümü düşürüyor kaslarımı gevşetmeye çalışıyordum. Bana tekrar baktığında yüzümde aynı tebessümü görmezse benden şüphelenebilirdi. "Sanırım her yere baktım." Bileğindeki ekrana bir şeyler yazdı. Saygı göstermek adına ellerimi karnımın üstünde tutuyordum. Öne doğru eğilip sol bileğimdeki ekrana hoşnutsuzca baktı. "Bu sabah ekranının tozunu almadın mı yoksa?" Korkudan kalbim çipimden fırlayacakmış gibi atmaya başladı. "Özür dilerim efendim." Başımı utançla öne eğdim. "Temizlik malzemelerim bitti. Yenisini alacak çalışma saatim kalmamıştı." "Ekstra mesai yap o zaman!" Korkudan titredim. "Beynim elektrikleniyordu o yüzden-" "Seni efendi mahkemelerine şikayet etmediğime dua et!" Gözlerinden elektrik çıktı. "Denetleyecek çok evim var. Senin evinde bulamadım ama eğer sen başkasında meyve çekirdeği görürsen ya da var olduğunu duyarsan nereye şikayet edeceğini biliyorsun." Yapmacık bi gülümsemeyle ekledi. "Birinin suç işlediğini bildiğin halde söylemediğin ortaya çıkarsa şehir merkezinde sana ne yapacaklarını da biliyorsun."