2.Bölüm

Alarm sesini duyduğum an gözlerimi açtım. Harika. Gerçekten harika. Tam da hayatımın en güzel rüyasının ortasında. Rüyamda Kutay karşımda duruyordu. Bana bir şey söyleyecekti, hatta söylemek üzereydi. Kalbim o kadar hızlı atıyordu ki ne diyeceğini duymak için nefesimi bile tutmuştum. Ama tabii ki alarm tam o anda çalmıştı. Birkaç saniye tavana bakıp rüyamı hatırlamaya çalıştım. Belki devamını hatırlarım diye düşündüm. Hatırlayamadım. Zaten ne zaman güzel bir rüya görsem sonu hep yarım kalıyordu. Gerçi ne söyleyeceğini tahmin etmek çok da zor değildi. En azından ben öyle olmasını istiyordum. Belki de düşündüklerim rüyalarıma kadar işlemişti. Sonuçta son zamanlarda aklımdaki tek kişi Kutay'dı. İsteksizce yataktan kalkıp banyoya gittim. Yüzüme birkaç kez soğuk su çarptım. Biraz kendime gelmiş olsam da uykum tamamen açılmış değildi. Aynadaki hâlime baktığımda istemsizce güldüm. Saçlarım birbirine girmişti. Gözlerim ise hâlâ yarı kapalıydı. İç çekip diş fırçamı elime aldım. Sonra dişlerimi fırçalarken aklım yine Kutay'da kalmıştı. Son zamanlarda bu çok normal gelmeye başlamıştı. Sanki bütün hayatım Kutay olmuştu. Yüzümü kurulayıp odama geri döndüm. Dolabımın önünde birkaç saniye durdum. Bugün ne giyeceğime karar vermek normalden daha zordu. Sonuçta beni almaya gelecek kişi Kutay'dı. Tam o sırada telefonumdan gelen bildirim sesi düşüncelerimi böldü. İstemsizce telefonuma baktım. Ekranda gördüğüm isimle beraber kalbim hızlı hızlı atmaya başlamıştı. Kutay. Mesajı açmadan önce birkaç saniye ekrana baktım. Nedense bir anda heyecanlanmıştım. Parmağımı ekranın üzerinde gezdirip mesajı açtım. Kutay: Acil konuşmamız lazım. Mesajı birkaç kez daha okudum. Acil mi? Neden acil? Bir şey mi olmuştu? Yoksa... Yoksa benim düşündüğüm şey miydi? Kalbim hızla atmaya devam ederken telefonum yeniden titreşti. Kutay: 10 dakikaya kapındayım. Bu kez gerçekten paniklemiştim. On dakika mı? Sadece on dakika mı? Odanın içinde telaşla dolaşmaya başladım. Dolabı açıp kapatıyor, ne giyeceğime karar vermeye çalışıyordum. Sonunda beyaz gömleğimde karar kıldım. Bel kısmı oturan, en sevdiğim gömleklerden biriydi. Yanına açık mavi bol paça kot pantolonumu giydim. Beyaz çantamı hazırlayıp bileğime çiçek detaylı bilekliğimi taktım. Aynanın karşısına geçip kendime baktım. Aslında oldukça sade görünüyordum. Ama bugün nedense her şey farklı hissettiriyordu. Saçlarımla birkaç dakika daha uğraştım. Bir yaptım, beğenmedim. Tekrar yaptım. Yine beğenmedim. Sonunda daha fazla uğraşmaktan vazgeçip derin bir nefes aldım. Tam o sırada kapı zili çaldı. Kalbim yerinden çıkacakmış gibi atmaya başladı. Bu kadar çabuk gelmiş olabilir miydi? Odadan çıkıp hızla antreye yöneldim. — Anneee ben çıktım! diye seslendim. Annem daha nereye gittiğimi soramadan kapıyı açıp dışarı çıktım. Ve onu gördüm. Kutay. Üzerinde mavi keten gömleği vardı. Altında siyah kumaş pantolonu. Her zamanki gibi oldukça şıktı. Tabii güneş gözlüklerini de unutmamıştı. Beni görünce gözlüklerini yavaşça çıkardı. Bakışları birkaç saniye üzerimde kaldı. O an ne diyeceğimi bilemedim. Kalbim öyle hızlı atıyordu ki sesini duyacağından korkuyordum. Kutay hafifçe gülümsedi. — Çok güzel olmuşsun. Yanaklarımın bir anda ısındığını hissettim. — Çok teşekkür ederim. Kutay birkaç saniye daha bana baktı. — Sana çok kısa süre verip hazırlanmanı söyledim ama hâlâ nasıl bu kadar güzel ve şık olabiliyorsun, anlamıyorum. Gülümsememi engelleyemedim. — Her gün öyleyim sanıyordum. Kutay kısa bir kahkaha attı. — Demek bugüne kadar yeterince dikkat etmemişim. Kalbim bir kez daha hızlandı. Kutay'ın benimle konuşmak istediği şey neydi bilmiyordum. Ama tek bildiğim şey, bugün sıradan bir gün olmayacaktı. Sanki bana söylemek istediği şey, düşündüğümden çok daha önemliydi. Bir süre daha yürüdük. Sonunda Kutay durdu. Ben de durdum. Derin bir nefes aldı. Bu kez yüzündeki gülümseme kaybolmuştu. Sanki biraz gergindi. — Arya... — Efendim? Gözlerini gözlerime dikti. — Sana söylemek istediğim bir şey var. Yutkundum. — Ne gibi? Kutay birkaç saniye sustu. So…